Η φάση με το πέναλτι που ο Τσιμεντερίδης πήρε πίσω στο παιχνίδι της ΑΕΚ στον Βόλο ερμηνεύεται επιδερμικά, σχεδόν απλοϊκά ως μη παράβαση λόγω της παραμέτρου του χεριού στήριξης, όμως αν ασχοληθεί κανείς μπορεί να αντιληφθεί ότι κάθε άλλο παρά έτσι είναι τα πράγματα.
Προφανώς όταν η μπάλα χτυπήσει στο χέρι στήριξης στιγμιαία ο κανονισμός είναι ξεκάθαρος και λέει ότι δεν υπάρχει παράβαση. Τι λέει όμως ο κανονισμός όταν η μπάλα χτυπήσει στο χέρι στήριξης, ο παίκτης κάνει μια συνεχόμενη επαφή με την μπάλα ενώ παύει να στηρίζεται στο χέρι του, άρα παύει να ισχύει η παράμετρος του χεριού στήριξης; Ουδείς ασχολήθηκε με αυτό. Αντίθετα, βαφτίσαμε ως «χέρι στήριξης» τη συνεχόμενη επαφή του χεριού του Μπουζούκη με την μπάλα ακόμα κι όταν ο παίκτης του Βόλου δεν στηριζόταν στο χέρι του, ξεμπερδέψαμε και όλα καλά.
Κι ας είναι νωπό το παράδειγμα του Παναιτωλικού που πήρε παρόμοιο πέναλτι στο Περιστέρι μια μέρα πριν, κι ας έχει δοθεί παρόμοιο πέναλτι στον αγώνα της Νιουκάστλ. Εκεί οι διαιτητές δεν ήταν τόσο πεφωτισμένοι όπως ο Τσιμεντερίδης και ο Παπαδόπουλος που ήξεραν τον κανονισμό και έβγαλαν από κοινού τη σοφή απόφαση να πάρουν πίσω το πέναλτι της ΑΕΚ.
Σαν ένα γενικό σχόλιο, η διαιτησία του Τσιμεντερίδη στον Βόλο ήταν ανάλογη της ποιότητάς του ως διαιτητής. Ένας πολύ μέτριος διαιτητής χωρίς προσωπικότητα που έχασε το ματς, έδωσε καμιά 40αριά φάουλ, χάλασε το ματς και εκνεύρισε την ΑΕΚ. Είναι κάπως παράδοξο το γεγονός ότι η ομάδα που είχε 80% κατοχή της μπάλας στο παιχνίδι έκανε περίπου τα ίδια φάουλ που έκανε η ομάδα που είχε την μπάλα στο 20%, όμως αυτό δεν είναι ούτε το πρώτο παράδοξο της φετινής σεζόν, ούτε το τελευταίο. Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στις κίτρινες κάρτες της ΑΕΚ, του Ολυμπιακού και του ΠΑΟΚ με Έλληνες διαιτητές και θα το αντιληφθεί ως προς την παραδοξότητα.
Τέλος, δεν υπάρχει τίποτα πιο εκνευριστικό από την κουβέντα περί ενός ωραίου πρωταθλήματος που το χαλάει η τοξικότητα και οι συνεχόμενες διαμαρτυρίες της ΑΕΚ. Αφού το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι τόσο αγγελικά πλασμένο και έχουμε ένα τόσο ωραίο πρωτάθλημα, ας μας εξηγήσουν πώς γίνεται συγκεκριμένοι και μη εξαιρετέοι να επενδύουν στο παρασκήνιο, επενδύουν στις επαφές με τις ενώσεις και τους βλαχοπροέδρους ενώ υπάρχουν και γνωστοί ανεπάγγελτοι παραποδοσφαιρικοί που δρουν για λογαριασμό συγκεκριμένων ομάδων. Είναι ή δεν είναι έτσι; Τι τα θέλουν όλα τα παραπάνω αφού τα πράγματα είναι τόσο αγγελικά πλασμένα και έχουμε ένα τόσο ωραίο ποδόσφαιρο; Όσο υπάρχει αυτό (που δυστυχώς πάντα υπήρχε και θα υπάρχει) θα υπάρχει και τοξικότητα, καχυποψία και το παραμυθάκι περί αγγελικά πλασμένης κατάστασης δεν θα έχει δράκο.
Η μόνη δύναμη (ή δυνατότητα) της ΑΕΚ στον συγκεκριμένο αχταρμά είναι να φωνάζει, να ξεφωνίζει και να καταδεικνύει. Είτε σε επίσημο επίπεδο, είτε σε ανεπίσημο. Αυτό θα συμβαίνει κάθε φορά λοιπόν και καλό κουράγιο σε όποιον τον χαλάει.
