Το περσινό ρόστερ της ΑΕΚ είχε αρκετούς ποδοσφαιριστές που, για διαφορετικούς λόγους, δεν κατάφεραν να έχουν τον ρόλο που ίσως περίμεναν, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας. Άλλοι έμειναν σχεδόν εκτός πλάνων, άλλοι πήραν χρόνο συμμετοχής, αλλά όχι τόσο όσο θα ήθελαν. Η νέα σεζόν, όμως, μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα και για όλους υπάρχει η προοπτική να αποκτήσουν πιο ενεργό ρόλο.
Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι οι δύο από τις τρεις μεταγραφές του περασμένου Ιανουαρίου. Ο Γκεοργκίεφ και ο Σαχαμπό ήρθαν στα μέσα της χρονιάς, αλλά δεν πρόλαβαν ουσιαστικά να μπουν στην εξίσωση. Ο χρόνος συμμετοχής τους ήταν ελάχιστος, σχεδόν μηδαμινός, και μέσα στην τούρλα του πρωταθλητισμού που στηρίχθηκε -δικαίως- στους πιο μπαρουτοκαπνισμένους δεν είχαν την ευκαιρία να δείξουν τι πραγματικά μπορούν να προσφέρουν. Φέτος, με μια κανονική προετοιμασία και περισσότερο χρόνο να προσαρμοστούν, τα δεδομένα είναι διαφορετικά.
Ξεχωριστή είναι η περίπτωση του Ζίνι. Ο Ανγκολέζος πήρε ευκαιρίες, σε αρκετές από αυτές ανταποκρίθηκε και έδειξε ότι μπορεί να δώσει λύσεις, παρότι μέσα στη σεζόν υπήρξαν παιχνίδια και χρονικές περίοδοι όπου έχασε κυρίως λόγω τραυματισμών. Σε κάθε περίπτωση, ειδικά στο κλείσιμο της περασμένης σεζόν άφησε την αίσθηση ότι έχει ακόμη πολλά να δώσει.
Από την άλλη, ο Κουτέσα βοήθησε περισσότερο στα ευρωπαϊκά παιχνίδια, όμως στο πρωτάθλημα ο χρόνος του ήταν περιορισμένος, καθώς έμεινε στα 408 λεπτά συμμετοχής. Ένας αριθμός που δεν του επέτρεψε να βρει ρυθμό και να δείξει σταθερά την αξία του.
Κοινός παρονομαστής και στις τέσσερις περιπτώσεις είναι ότι φέτος ξεκινούν από διαφορετική αφετηρία και με καλύτερες πιθανότητες να δουν τον ρόλο τους στην ομάδα να εδραιώνεται. Αν βρουν περισσότερο χρόνο και σταθερό ρόλο, δεν αποκλείεται να εξελιχθούν σε παίκτες που θα δώσουν περισσότερα στην ΑΕΚ σε σχέση με όσα πρόσφεραν την περασμένη σεζόν.
