Ένα πράγμα δεν έπρεπε να κάνει ο Στέλιος Μαλεζάς κόντρα στον Λεβαδειακό, να αφήσει τους Βοιωτούς να αναπτυχθούν από τα πλάγια. Ωστόσο, ο προπονητής της ΑΕΛ Novibet έκανε ακριβώς αυτό. Παίζοντας με σύστημα 4-2-3-1, άφησε ανοικτούς χώρους, με τα άκρα του Λεβαδειακού να κάνουν… πάρτι.
Στο πρώτο ημίχρονο, που θύμιζε εφιάλτη για τους «βυσσινί», η ομάδα δέχθηκε σωρεία ευκαιριών, ενώ το 1-0 φαινόταν μικρό για την εικόνα του αγώνα. Παρά το δοκάρι του Πασά, η ΑΕΛ δεν κατάφερε να ανασάνει.
Στον αγωνιστικό χώρο, η ομάδα έδειχνε απείθαρχη, με τους παίκτες να μην μπορούν να βρουν χώρους για δημιουργία. Ο Ουάρντα προσπαθούσε, ενώ ο Μούργος για ακόμη ένα ματς ήταν κατώτερος των προσδοκιών, εξουδετερωμένος από τα μπακ του Λεβαδειακού. Η ομάδα του Παπαδόπουλου, αντίθετα, ήταν οργανωμένη, έπαιζε εύκολα στο κέντρο και δημιουργούσε διαρκώς φάσεις.
Στο δεύτερο ημίχρονο, η ΑΕΛ μπήκε καλά και είχε νέο δοκάρι, αλλά στη συνέχεια δεν βρήκε λύσεις. Από τη στιγμή που έπαιζε με 10 παίκτες λόγω του τραυματισμού του Σαγάλ, δεν υπήρχε περίπτωση -όπως φαινόταν- να ανατρέψει το σκορ. Η σεμνή τελετή είχε τελειώσει με το 2-0 του Συμελίδη, με τον κόσμο να φεύγει απογοητευμένος από το γήπεδο.
Κακό βαθμό παίρνει σε αυτό το παιχνίδι όλη η ανασταλτική λειτουργία της ΑΕΛ, που δεν μπόρεσε να βρει το… αντίδοτο στη μαζική επίθεση των Βοιωτών. Ιδιαίτερα μετά το γκολ, η ομάδα έμοιαζε σαν «σάκος του μποξ».
Τώρα, η ομάδα της Θεσσαλίας έχει μπροστά της ένα πολύ δύσκολο ματς με τον Παναιτωλικό στο Αγρίνιο, ένα παιχνίδι «στα μέτρα» της που θα κρίνει πολλά για τις μεταγραφικές κινήσεις του Ιανουαρίου.
