Πριν τη ρεβάνς με τη Ράγιο Βαγεκάνο το ζητούμενο ήταν ένα: Να εμφανιστεί μια ομάδα αποφασισμένη να καταπιεί σίδερα και μια Φιλαδέλφεια φωτιά. Και ότι γίνει, έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα στον πρώτο αγώνα με το βαρύ 3-0. Τελικά έγιναν και τα δυο: Η ομάδα άγγιξε την τελειότητα, κατέθεσε την ψυχή της στο τερέν και η Φιλαδέλφεια ήταν φωτιά και λάβρα θυμίζοντας εποχές παλιάς Φιλαδέλφειας. Η ΑΕΚ έκανε ένα συγκλονιστικό ματς, σε ένα πολύ μεγάλο διάστημα όχι απλά κατάπιε σίδερα αλλά κατάπιε και τους Ισπανούς οι οποίοι τα έχασαν, βρήκε τα τρία γκολ που έψαχνε και πληγώθηκε από το ένα που δέχτηκε κόντρα στη ροή. Το ευρωπαϊκό ταξίδι ολοκληρώθηκε στενάχωρα μεν, όμως ολοκληρώθηκε με τον τρόπο που του άξιζε, με το γήπεδο να αναγνωρίζει από καρδιάς στην ομάδα την προσπάθεια.
Η ομάδα φέτος έκανε ούτως ή άλλως πολλά. Από το 3/3 στις καλοκαιρινές προκρίσεις, την πορεία στη League Phase και την τρίτη θέση εκεί, την επιστροφή σε φάση των «8» για πρώτη φορά μετά το μακρινό πια 1998, τις περισσότερες ευρωπαϊκές νίκες σε μια σεζόν στην ιστορία της και παράλληλα πρωταθλητισμό, όπου αυτή τη στιγμή που μιλάμε οι εγχώριοι ανταγωνιστές της βλέπουν την πλάτη της από τους -5. Έφτασε μια ανάσα να το κάνει και αυτό. Να αγγίξει δηλαδή την επανάληψη του άθλου του 1977 με την ΚΠΡ. Το έφτασε όσο πήγαινε με ότι είχε, χωρίς τον πρώτο της σκόρερ σε ματς που ήθελε τέσσερα γκολ, δεν το κατάφερε στα σημεία. Η εγκάρδια αναγνώριση του κόσμου της είναι σε αυτή τη φάση ο πρώτος της τίτλος για φέτος. Με μυαλό και την ίδια καρδιά θα έρθει και ο επόμενος.
Η πραγματική διαφορά δυναμικότητας της ΑΕΚ με τη Ράγιο Βαγεκάνο αποτυπώθηκε ξεκάθαρα στο τερέν της Φιλαδέλφειας. Οι κέντες του πρώτου αγώνα, οι ιδιαιτερότητες του γηπέδου στο Βαγέκας έβαλαν την πρόκριση σε άλλη βάση που χρειάστηκε υπέρβαση η οποία δεν ήρθε στα σημεία. Και επειδή στην Ελλάδα ζούμε και η Ράγιο Βαγεκάνο θα υποβαθμιστεί στο πλαίσιο του αφηγήματος των οπαδών και δημοσιολογούντων ομάδων που πανηγυρίζουν τα καλά… 5λεπτα με ομάδες top επιπέδου, μιλάμε για την ίδια ομάδα που έριξε τρίμπαλο στην Ατλέτικο Μαδρίτης και στάθηκε ανταγωνιστική στο Καμπ Νου με την Μπαρτσελόνα μερικές εβδομάδες πριν. Αυτή την ομάδα έπιασε από τον λαιμό η ΑΕΚ βάζοντάς της το κεφάλι στην πύρινη θάλασσα της Φιλαδέλφειας.
Σε αμιγώς αγωνιστικό επίπεδο, από πού να ξεκινήσει και πού να τελειώσει κανείς. Από την ορμή της ΑΕΚ, τον Ζίνι, το δαιμονισμένο δίδυμο Μαρίν-Πινέδα, τις συνεχόμενες ανακτήσεις, το πνίξιμο του αντιπάλου που τα έδειχνε χαμένα σε ένα μεγάλο μέρος του ματς. Την ενέργεια του Κοϊτά, τον Κουτέσα που έδωσε και αυτός για μια ακόμα φορά σε ευρωπαϊκό παιχνίδι. Άγγιξε το τέλειο η ΑΕΚ, δυστυχώς δεν τα κατάφερε και πλέον πάμε παρακάτω. Έρχεται την Κυριακή στη Φιλαδέλφεια μια ομάδα λιγότερο ποιοτική από τη Ράγιο Βαγεκάνο αλλά πιο ξεκούραστη. Ο ΠΑΟΚ. Με την ίδια ορμή και την ίδια λάβα, η ΑΕΚ μπορεί να νικήσει όλους της τους αντιπάλους. Τον αγωνιστικό αντίπαλο και την κούραση.
