Το σημαντικότερο παιχνίδι της 16ης αγωνιστικής διεξήχθη στο «Κλεάνθης Βικελίδης». Εκεί όπου ο Άρης φιλοξένησε την ΑΕΚ.
Έτσι παρατάχθηκαν οι δύο ομάδες
Με σχηματισμό 1-4-3-3 παρατάχθηκαν στην φάση επίθεσης οι γηπεδούχοι, που σε φάση άμυνας μετατρέπονταν σε 1-4-4-2 (όταν εφάρμοζαν υψηλή πίεση) και σε 1-4-5-1 (όταν αμύνονταν σε μεσαίο ή χαμηλό μπλοκ). Η γραμμή των πέντε μέσων είχε ως στόχο να αυξήσει την οριζόντια συνοχή της μεσαίας γραμμής, να στενέψει τους διαδρόμους των διεισδυτικών μεταβιβάσεων και να περιορίσει το κάθετο παιχνίδι της Ένωσης.
Η ΑΕΚ από την πλευρά της αμύνονταν σε σχηματισμό 1-4-4-2 ενώ σε φάση επίθεσης,απέναντι σε μεσαίο μπλοκ, την περισσότερη ώρα υπήρχε μια προσαρμογή σε 1-3-3-4 με τους πλάγιους μέσους Ζοάο Μάριο (10) και Λιούμπισιτς (23) και τους δύοεπιθετικούς Γιόβιτς (9) και Κοϊτά (11) να τοποθετούνται σχεδόν στην ίδια ευθεία στομεσοδιάστημα.
Ο τρόπος επίθεσης του Άρη και η γρήγορη αντίδραση
Στα πρώτα λεπτά του αγώνα οι γηπεδούχοι εφάρμοσαν μεσαίο αμυντικό μπλοκ και έδωσαν στην ΑΕΚ την κατοχή με στόχο να κερδίσουν την μπάλα και να χτυπήσουνστην μετάβαση. Ωστόσο το λάθος του Τεχέρο έφερε την Ένωση από νωρίς (8′) μπροστά στο σκορ και οι παίκτες του Χιμένεθ αναγκάστηκαν να αυξήσουν την πίεση τους. Σε φάση επίθεσης χρησιμοποιούσαν κυρίως άμεσο παιχνίδι με παίκτη στόχο τον Καντεβέρε.
Οι πάσες κατευθύνονταν είτε στην πλάτη της άμυνας είτε πάνω στον επιθετικό του Άρη για να την διεκδικήσει και να την μεταφέρει στους μέσους που γρήγορα τον υποστήριζαν. Με αυτόν τον τρόπο παιχνιδιού προήλθαν και οι καλές στιγμές των γηπεδούχων με τα σουτ των Πέρεθ (8′) και Καντεβέρε (10′) πριν ο Γένσεν φέρει το ματς στα ίσια στο 11′.
Στην συνέχεια ο Άρης οπισθοχώρησε πάλι σε μεσαίομπλοκ και η ΑΕΚ πήρε τον έλεγχο κρατώντας περισσότερο χρόνο την μπάλα στην κατοχή της. Κύριος στόχος στην φάση επίθεσης ήταν να περάσει η μπάλα, μέσα από διεισδυτικές μεταβιβάσεις, σε ελεύθερο παίκτη στο μεσοδιάστημα μεταξύ μέσων καιαμυντικών και στην συνέχεια να γίνει μια πάσα κλειδί.
Αυτό προσπάθησαν να εξυπηρετήσουν οι τέσσερις προωθημένοι με τις τοποθετήσεις τους στους πιθανούς διαδρόμους μεταβίβασης που άφηναν τα κενά μεταξύ των πέντε μέσων του Άρη. Έτσι όταν υπήρχαν οι προϋποθέσεις αποτελούσαν επιλογές για διεισδυτικές μεταβιβάσεις που «έσπαζαν» την δεύτερη γραμμή άμυνας αφού ο Καντεβέρε (9) βρίσκονταν πιο ψηλά και αποτελούσε μόνος του την πρώτη γραμμή.
Ο Άρης για να αντιμετωπίσει την τακτική αυτή προσέγγιση της ΑΕΚ, κρατούσε τις γραμμές των μέσων και των αμυντικών πάρα πολύ κοντά, σε σημείο που η απόσταση τους να είναι ακόμη και έξι μετρα. Το γεγονός αυτό διευκόλυνε τις επιδιώξεις των αμυντικών για άμεση εφαρμογή πίεσης σε κάθε παίκτη που υποδέχονταν στο μεσοδιαστημα. Έτσι ακόμη κι όταν κάποιος από τους τέσσερις προωθημένους υποδέχονταν την μπάλα ανάμεσα στις γραμμές, η άμεση πίεση από τους αμυντικούς δεν του επέτρεπε να γυρίσει και να μεταφέρει την μπάλα πιο μπροστά.
Η αντίδραση της Ένωσης
Οι παίκτες της ΑΕΚ βλέποντας ότι το υψηλό επίπεδο συνοχής των γηπεδούχων δεν τους επέτρεπε να έχουν οφέλη από το διεισδυτικό παιχνίδι προσπάθησαν ως εναλλακτική λύση να μεταφέρουν την μπάλα στην πλάτη της άμυνας του Άρη. Αυτό έλαβε χώρα κυρίως στη δεξιά πλευρά με στόχο τον Οντουμπάτζο που είχε συχνές προωθήσεις κάτω όμως από την παρακολούθηση του Ντούντου, αλλά και στον άξονα προς τους Λιούμπισιτς ή Κοϊτα.
Το πρώτο ημίχρονο ολοκληρώθηκε με την ΑΕΚ να έχει την μερίδα του λέοντος όσοναφορά τα ποσοστά στην κατοχή (61,4%), και να επιτίθεται κυρίως από τον άξονα καιτα δεξιά αλλά να μην απειλεί πέρα από μια στιγμή με τον Γιόβιτς στο 45′.
Ο Άρης βασίστηκε στην καλή αμυντική λειτουργία του αλλά και στον Καντεβέρε για να εξυπηρετήσει το άμεσο στυλ ποδοσφαίρου καθώς 21,2% των μεταβιβάσεων πραγματοποίησε ήταν μακρινές με το αντίστοιχο ποσοστό της ΑΕΚ να είναι μόλις 6,9%. Στο δεύτερο ημίχρονο και στα πρώτα στάδια η ΑΕΚ συνέχισε να έχει την πρωτοβουλία επιδιώκοντας το κάθετο παιχνίδι. Ωστόσο μετά το ακυρωθέν γκολ του Ντούντου ο Άρης αύξησε τα ποσοστά του στην κατοχή (45,2% στο δεύτερο από 32,6% που είχεστο πρώτο).
Αυτό το κατάφερε ασκώντας πίεση ψηλά, καθώς αναγκασε την ΑΕΚ να χρησιμοποιήσει μακρινές μεταβιβάσεις (10% επί του συνόλου των μεταβιβάσεων στο δεύτερο), ενώ παράλληλα η ομάδα του Νίκολιτς υποχώρησε σε μεσαίο μπλοκ στην άμυνα. Οι επιθέσεις των Θεσσαλονικέων εκδηλώνονταν κυρίως από τα πλάγια και βασίστηκαν στην ικανότητα του Ντούντου στο 1ν1 στα αριστερά, στις ενέργειες με την μπάλα του Πέρεθ στα δεξιά και στα σουτ του Μόντσου έξω από την περιοχή.
Η ΑΕΚ απείλησε δύο φορές στο τέλος με ενέργειες από τους πλάγιους μέσους και τον Πέτρο Μάνταλο να έχει τον ρόλο του δημιουργού αλλά και του εκτελεστή. Στην πρώτη περίπτωση (90’) ο μέσος της ΑΕΚ έβγαλε τετ α τετ τον Ελιασον με πάσα στην πλάτη της άμυνας και στην δεύτερη ήταν ο τελικός αποδέκτης της προσπάθειας του Κουτέσα (91′).
Το σκορ δεν άλλαξε με τον Άρη όμως να έχει καλύτερη εικόνα στο δεύτερο ημίχρονο έχοντας 6 τελικές απέναντι στις 4 της ΑΕΚ.
Συμπέρασμα: Ο Άρης κατάφερε να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τον τρόπο παιχνιδιού της ΑΕΚ που βασίζεται στην δημιουργία από τον άξονα και ιδιαίτερα από το μεσοδιάστημα που βρίσκεται μεταξύ της γραμμής των αμυντικών και των μέσων.
Αυτό το κατάφερε διατηρώντας υψηλό επίπεδο συνοχής και πολύ ενεργητικά μαρκαρίσματα προς τους παίκτες που υποδέχονταν ανάμεσα στις γραμμές, ώστε να μην μπορούν να γυρίσουν όταν υποδέχονταν την μπάλα. Όσον αφορά την δημιουργία, εκμεταλλεύτηκε την ικανότητα του Ντούντου στο 1ν1, που τελείωσε το ματς με 2 πάσες κλειδί και 4 σέντρες (τις περισσότερες από όλους σε ροή παιχνιδιού), αλλά και την ικανότητα του Καντεβέρε στο άμεσο παιχνίδι, που έδωσε πολλές μάχες με τους στόπερ της ΑΕΚ.
Η Ένωση, λόγω και της προσέγγισης του Άρη δεν έπιασε τα συνηθισμένα στάνταρ απόδοσης, καθώς υστέρησε στην δημιουργία σημειώνοντας την δεύτερη χειρότερη επίδοση στα αναμενόμενα τέρματα (1.16) μετά το 0.32 που είχε απέναντι στον Ολυμπιακό στις 26/10/25. Ο Μάνταλος θα μπορούσε να αποδειχτεί παίκτης κλειδί αν ο Ελίασον ή ο ίδιος ευστοχούσε σε μια από τις δύο ευκαιρίες της ΑΕΚ στο τέλος του αγώνα, σε ένα ισορροπημένο όμως ματς όπου οι δυο ομάδες είχαν από ένα ημίχρονο.
