Αρκετά εμπόδια και αντιξοότητες είχε να ξεπεράσει εδώ και τουλάχιστον 1.5 χρόνο στον Ηρακλή ο Παναγιώτης Μονεμβασιώτης, που… δεν άκουσε και λίγα.
Δυσκολίες οικονομικής και γενικότερης φύσης, με «αμαρτίες» του παρελθόντος να… κυνηγούν την ιστορική ομάδα.
Ο ίδιος δεν το έβαλε κάτω, έχοντας την παραγοντική γνώση, το πείσμα και την αποφασιστικότητα για να δίνει λύσεις και να ξεπερνά κρίσεις και σκοπέλους, αλλά και επιχειρηματική εμπειρία για να πετυχαίνει στόχους.
Φυσικά, είχε ένα κύκλο συνεργατών που βοηθούσαν στην καθημερινότητά του (Μαραγκός, Δεληζήσης, Περράκης, Αναστασιάδης, Αγγελής, Μανίκας, Τράγιας, Περράκη κ.α.), αλλά και την αμέριστη συμπαράσταση και εμπιστοσύνη του κόσμου, που έκανε υπομονή για μήνες, μέχρι που βγήκε στους δρόμους να πανηγυρίσει το βράδυ του Σαββάτου στο Ιβανώφειο.
Δική του η ευθύνη των επιλογών και των μεγάλων αποφάσεων
Βεβαίως, ο διοικητικός ηγέτης των «κυανόλευκων» συχνά-πυκνά έκανε παράπονα για τη μικρή στήριξη, από την πλατιά μάζα και εξαιρουμένων των οργανωμένων, ενώ κατά καιρούς υπήρχαν διαφωνίες για επιλογές, επικοινωνιακά και ως πολιτική (πχ για τα διαρκείας), ακόμα και για τη συχνή αλλαγή προπονητών, ο ίδιος ακολουθούσε τη γραμμή του, γνωρίζοντας τι κάνει.
Είχε το «καρπούζι», είχε και το… μαχαίρι, ειδικά σε καίριες αποφάσεις όπως η έλευση προπονητών και τα κατάφερε, φέρνοντας την ομάδα εκεί που ανήκει και εκεί που ήθελε από το πρώτο… δευτερόλεπτο της εμπλοκής του.
Όχι μόνο γιατί πλήρωνε, αλλά γιατί ήταν ο… κυβερνήτης και ο «καπετάνιος» σε ένα μεγάλο καράβι.
«Προστάτεψε» την επένδυσή του όσο καλύτερα μπορούσε κατά την άποψή του και το απόγευμα του Σαββάτου (28/2), της τελευταίας μέρας του χειμώνα, εκτός από χαρά και ευτυχία ένιωσε ανακούφιση με την άνοδο του Ηρακλή στη Stoiximan Super League μετά από 9 χρόνια απουσίας.
Ήταν μια προσωπική δικαίωση ξεκάθαρα, για τις οικονομικές θυσίες, τις επιλογές του, το χρόνο και το χρήμα που διέθεσε. Τη γενικότερη στρατηγική του.
Μόνιμα έβαζε το χέρι στην τσέπη-Πάντα έφερνε τους παίκτες που ήθελε η ομάδα
Ποτέ δεν… τσιγκουνεύτηκε τον τελευταίο χρόνο και ουδείς μπορεί να του προσάψει κάτι επ’ αυτού, ανεβάζοντας σταθερά το μπάτζετ σε κάθε μεταγραφική περίοδο.
Πήρε τους παίκτες που ήθελε η ομάδα για να πετύχει, ηγέτες, προσωπικότητες και με παραστάσεις πρωταθλητισμού και ψηλότερα, παρά το κόστος και τις δυσκολίες και όχι… ό,τι περίσσευε ή ήταν διαθέσιμο και αυτό καρπώθηκε και εξαργύρωσε στο τέλος ο «Γηραιός».
Ό,τι δίνεις… παίρνεις και ό,τι σπέρνεις θερίζεις.
Μάναλη ήθελε το φθινόπωρο ο Ηρακλής, Μάναλη έφερε.
Ήταν πρώτος στη λίστα για την επίθεση, όπως ο Εραμούσπε για τα μετόπισθεν.
Χάμοντ ήθελε να κρατήσει το τεχνικό τιμ, Χάμοντ κράτησε, παρά τις δυσκολίες και τον συναγωνισμό.
Ο ορθολογισμός της διατήρησης κορμού από πέρυσι-Αυστηρός κριτής συχνά, αλλά…
Με μεγαλύτερο ορθολογισμό από πέρυσι, αφού διατηρήθηκε ικανοποιητικό μέρος του περσινού κορμού, αντίθετα με ένα καλοκαίρι πίσω, που όλα «χτίστηκαν» από το μηδέν, χάθηκε χρόνος και η ΑΕΛ Novibet ήταν εκείνη που πανηγύρισε, μέχρι να έρθει η σειρά και η χρονιά του Ηρακλή.
Συχνά ήταν αυστηρός κριτής, με το αίσθημα ανικανοποίητου να… αναβλύζει για την εικόνα της ομάδας και με δημόσιες τοποθετήσεις του, αλλά ακόμα και αυτό μπορεί να είχε άπαντες στην… τσίτα περισσότερο και να βοήθησε εντέλει στην επίτευξη του στόχου.
Φρόντισε να έχει στο ρόστερ παίκτες που «ένιωθαν» από Ηρακλή
Στο ρόστερ υπήρχαν παίκτες που… ένιωθαν από Ηρακλή, όπως οι Κούστα, Βιτλής, που βοήθησαν σημαντικά στα αποδυτήρια.
Παρά τις ατυχίες με Μαχαίρα και Σουλούκο, οι επενδύσεις έγιναν και το χειμώνα. Ουάρντα, Τσάκλα και Κράιντς ήταν οι πρώτες επιλογές για τις θέσεις τους και τα… έξοδα δεν ήταν ανασταλτικός παράγοντας.
Η πίστη ολοένα και μεγάλωνε, από την πορεία και τη συσπείρωση του κόσμου, συνδυαστικά με το αήττητο σερί.
Βρήκε σταθερότητα στον πάγκο με Πετράκη, μετά από διαρκείς «πειραματισμούς»
Μόλις βρήκε σταθερότητα στον πάγκο με τον Γιώργο Πετράκη (όπως είχε γίνει πέρυσι για μήνες με τον Παύλο Δερμιτζάκη, που «συμμάζεψε» τότε την ομάδα), ήρθαν και οι νίκες στα ντέρμπι κορυφής και κάπου εκεί η άνοδος «κλείδωσε», για ένα φαβορί που σταδιακά ολοένα και παγιωνόταν στη θέση του.
Νωρίτερα έγιναν οι… πειραματισμοί, με το «πήγαινε-έλα» προπονητών σε συχνή βάση, όπως με Τεννέ, Σπανό και Βίγκνιεβιτς φέτος (και με τους Οφρυδόπουλο, Στάικο πέρυσι) αλλά είπαμε, το τελικό αποτέλεσμα δικαίωσε τον ισχυρό άνδρα του Ηρακλή.
Ο οποίος σύντομα θα χαράξει επί χάρτου τα πλάνα και τη στρατηγική για το δέλεαρ της επανεμφάνισης στα «σαλόνια», που πρέπει να βρει τον Ηρακλή πανέτοιμο και ισχυρό σε όλα τα επίπεδα, για να αφήσει και εκεί το στίγμα του όπως έκανε πολλάκις στο ένδοξο παρελθόν του.
Για να είναι πάλι πρωταγωνιστής και όχι κομπάρσος, στοχεύοντας ψηλά όπως επιτάσσει η ιστορία, η δυναμική και η λαοφιλία των «κυανόλευκων».
Έχοντας το «know how» πλέον από το DNA του Ηρακλή και έχοντας περάσει μια… πίστα που δεν είναι τόσο εύκολη, όσο φαντάζει συχνά η ελληνική Super League 2, με τις δικές της ιδιαιτερότητες και αντιξοότητες, προφανείς και αθέατες.
Πιστός στις εξαγγελίες του, αυτά που δεσμεύτηκε να πετύχει όταν ανέλαβε το τιμόνι, τα έκανε πράξη.
Και ποιος να του πει τι. Και άλλοι προσπάθησαν, αυτός όμως πέτυχε…
