Την ώρα που η μπάλα έμπαινε στα δίχτυα από το σουτ του Ζοάο Μάριο σφραγιζόταν ένα έτοιμο παράδειγμα για ολόκληρο το ελληνικό ποδόσφαιρο.
Με αυτό το γκολ η ΑΕΚ έγινε πρωταθλήτρια με έναν τρόπο που πρέπει να είναι παράδειγμα για όλους και που όταν πέσει η σκόνη της φετινής σεζόν αξίζει να μελετηθεί προσεκτικά.
Σε ένα ποδόσφαιρο που παίζεται σε μεγάλο βαθμό από τη Δευτέρα μέχρι την Παρασκευή η ΑΕΚ αποφάσισε να ποντάρει στην Κυριακή. Σε μια χώρα που η μάχη δίνεται για τη διαμόρφωση της κοινής γνώμης, τα politics, την ΕΠΟ και υπάρχει η ψευδαίσθηση ότι ο ισχυρός είναι εκείνος με τα ισχυρότερα νταλαβέρια, η ΑΕΚ απέδειξε ότι ο πραγματικός ισχυρός είναι ο ισχυρός αυτός που θα επικρατήσει στον αγωνιστικό χώρο.
Εκείνος που προσλαμβάνει διευθυντή ποδοσφαίρου από το πάνω ράφι, που του δίνει χώρο να επιλέξει τον προπονητή, που φέρνει το καλύτερο ιατρικό τιμ, που στελεχώνει σωστά την ομάδα του και που της δίνει οξυγόνο προκειμένου να αναπτυχθεί, να εξελιχθεί και να ξεπεράσει ακόμα και ομάδες πιο θρεμμένες.
Η ΑΕΚ φέτος δεν είχε τα περισσότερα media. Στις στραβές της δεν υπήρχε κάποιος να περάσει στην κοινή γνώμη ότι φταίει το χόρτο, ή οι απουσίες, ή ο ανάδρομος Ερμής. Η ΑΕΚ δεν ήταν εκείνη με τη μεγαλύτερη επιρροή σε αυτό που στην Ελλάδα λέμε παρασκήνιο.
Δηλαδή ποια επιρροή, ούτε απ’ έξω από την ΕΠΟ δεν πέρναγε, είχε ανοιχτή κόντρα με την Ομοσπονδία και με τον ίδιο τον αρχιδιαιτητή. Η ΑΕΚ δε λερώθηκε από ανίερες συμμαχίες, ούτε είχε σκιώδεις νταλαβερτζήδες στο εσωτερικό της που να ασχολούνται με βλαχοπροέδρους και να πουλάνε εκδούλευση στον δικό της πρόεδρο.
Κάποτε την κορόιδευαν οι πολύ insider του ελληνικού ποδοσφαίρου, όπως κορόιδευαν και τον άβγαλτο Ηλιόπουλο. Μόνο που η ΑΕΚ και ο Ηλιόπουλος έβαλαν σε όλους τα γυαλιά και ειδικά στους ντεμέκ γνώστες. Και κυρίως δημιούργησαν ένα παράδειγμα προς μίμηση.
Και εδραίωσαν την απόδειξη ότι μπορείς να τα καταφέρεις ακόμα και στο ελληνικό ποδόσφαιρο χωρίς να βάλεις τα χέρια στον υπόνομο. Κόντρα σε όλους, αρκεί να σεβαστείς το ποδόσφαιρο το οποίο είναι δίκαιο και ανταποδίδει.
