Η δημόσια απειλή ή υποβολή μηνύσεων παραγόντων ή και ΠΑΕ κατά διαιτητών δεν είναι σημερινό φαινόμενο.
Καταγράφεται τουλάχιστον από τα τέλη της περασμένης δεκαετίας και ανάλογα την περίοδο εντείνεται ή μειώνεται.
Διαχρονικά, στη «βιομηχανία μηνύσεων» κατά των διαιτητών έχει πρωτοστατήσει το τρίγωνο Μπέος – Κούγιας – Ολυμπιακός, χωρίς να σημαίνει απαραίτητα ότι αποτελεί σύμπλεγμα με κοινή και συντονισμένη δράση.
Το φαινόμενο ξανάρθε στην επικαιρότητα με τη μήνυση που κατέθεσε ο Αχ. Μπέος κατά του διαιτητή και του VAR του αγώνα Βόλος – ΑΕΚ για «στοιχηματισμό».
Αχιλλέας Μπέος: Μήνυση κατά Τζήλου και Πολυχρόνη για παράνομο στοιχηματισμό
Στις περιπτώσεις που έχουν προηγηθεί οι μηνύσεις σε βάρος διαιτητών είτε ανακοινώθηκαν ότι θα γίνουν αλλά δεν μάθαμε ποτέ αν έγιναν, είτε έγιναν και αποσύρθηκαν, είτε έγιναν και κατέληξαν στο αρχείο ελλείψει στο στοιχείων.
Όταν η προσφυγή στη δικαιοσύνη δεν συνοδεύεται από αποδεικτικά στοιχεία, αλλά μόνο από φήμες τύπου «κάπου κάτι άκουσα», τότε αποκτά τον χαρακτήρα της εκδικητικής πράξης.
Ο μηνυτής καταφέρνει να δημιουργήσει εντυπώσεις σε βάρος των διαιτητών, ψυχολογική πίεση, οικονομικά βάρη, να προκαλέσει τον δημόσιο διασυρμό τους και να τους θέσει σε μια ιδιότυπη ομηρία.
Το θέμα είναι τι κάνει η ΕΠΟ, ιδιαίτερα από τη στιγμή που μηνυτές είναι μέλη της.
Η προστατευτική διάταξη που υπάρχει στον ΚΑΠ περί απαγόρευσης αγωγής κατά διαιτητών ξεπερνιέται εύκολα και χωρίς συνέπειες για τους μηνυτές.
Η ομοσπονδία δεν μπορεί να είναι θεατής των γεγονότων.
Πρέπει να προσφέρει στους διαιτητές νομική υποστήριξη, κανονιστική θωράκιση και επικοινωνιακή προστασία.
Πρέπει, επίσης, να φροντίσει για την θεσμική εκπροσώπηση των διαιτητών στα θεσμικά κέντρα και όχι να αναβάλει τη λήψη απόφασης από τετραετία σε τετραετία, μέχρι να προκύψουν αρεστά σ’ αυτήν πρόσωπα μεταξύ των «εκπροσώπων των διαιτητών».
