Συμπληρώθηκαν τέσσερα χρόνια από το πρώτο ματς στο νέο γήπεδο και το πρώτο συμπέρασμα, η πρώτη αίσθηση είναι ότι πιο μεγάλο και ιερό έδωσε (ξανά) η Φιλαδέλφεια στην ΑΕΚ.
Το ημερολόγιο γράφει 3 Οκτώβρη και συμπληρώθηκαν ήδη αισίως τέσσερα χρόνια από την πρώτη φορά που η ΑΕΚ φόρεσε τη στολή της και βγήκε να παίξει στο νέο της γήπεδο, στα παλιά της λημέρια στη Νέα Φιλαδέλφεια.
Ακόμα και σήμερα, τέσσερα χρόνια μετά, ακούγεται σαν ψέματα αυτή η ιστορική επιστροφή.
Τουλάχιστον σε ότι αφορά εκείνους οι οποίοι ήπιαν γουλιά-γουλιά το πικρό ποτήρι της υπομονής των 19 ολόκληρων ετών μακριά από της Φιλαδέλφειας τα μέρη μέχρι να γίνει το όνειρο πραγματικότητα, είναι σίγουρο ότι υπάρχει ακόμα μια δυσκολία για να πιστέψουν ότι πράγματι το νερό μπήκε στο αυλάκι και η ΑΕΚ επέστρεψε στο μοναδικό μέρος σε όλη τη γη στο οποίο μπορεί να είναι ο εαυτός της.
Τι έδωσε στην ΑΕΚ η ιστορική επιστροφή
Το τι έγινε σε αυτά τα 19 χρόνια της υπομονής τα οποία μεσολάβησαν από την κατεδάφιση του «Νίκος Γκούμας» μέχρι την ανέγερση του νέου γηπέδου, καλύτερα ας μην το ανοίξουμε.
Ούτως ή άλλως χρειάζεται τόμος εγκυκλοπαίδειας για να χωρέσουν όλα αυτά που έπαθε η ΑΕΚ και υπέστησαν όσοι την αγαπούν και την ακολουθούν σε αυτό το διάστημα.
Το τι έγινε σε αυτά τα τέσσερα χρόνια, όμως, στα οποία η Φιλαδέλφεια άνοιξε τις πύλες της είναι εύκολο να τα κατανοήσει και κάποιος ουδέτερος παρατηρητής χωρίς καμία συναισθηματική σύνδεση με την «Ένωση»:
Δυο πρωταθλήματα, ένα Κύπελλο, ένα νταμπλ για πρώτη φορά μετά το 1978, ένα πρωτάθλημα που χάθηκε στην τρίχα με… αυτοκτονικές τάσεις και μια κακή χρονιά. Νομίζω ότι δεν υπάρχουν περιθώρια μεγάλης συζήτησης σχετικά με το πόσο αύξησε η Φιλαδέλφεια την αγωνιστική δυναμική της ΑΕΚ από εκείνο το πρώτο βράδυ κόντρα στον Ιωνικό μέχρι σήμερα.
Κάτι πολύ μεγαλύτερο από πρωταθλήματα και επιτυχίες
Τα παραπάνω, σε ότι αφορά την κατακόρυφη άνοδο της αγωνιστικής δυναμικής της ΑΕΚ μετά την επιστροφή της στη Φιλαδέλφεια είναι καταγεγραμμένα και εύκολα μετρήσιμα.
Δεν είναι θέμα άποψης αλλά πεπραγμένων, πραγματικών γεγονότων. Υπάρχει όμως και κάτι βαθύτερο, ακόμα πιο σπουδαίο, το οποίο -αυτή τη φορά- δεν απευθύνεται σε έναν τρίτο παρατηρητή αλλά σε αυτούς που η ΑΕΚ είναι η προέκταση του εαυτού τους, το δέρμα τους, η ψυχή τους και που ο καημός της είναι και ο δικός τους καημός:
Η επιστροφή στη Φιλαδέλφεια είναι κάτι απείρως μεγαλύτερο από την αγωνιστική και εμπορική άνοδο του club, κάτι πολύ πιο σπουδαίο από τις επιτυχίες που ήρθαν και θα έρθουν τα επόμενα χρόνια.
Κάτι πολύ μεγαλύτερο από το νταμπλ που περίμεναν γενιές και γενιές, από τα πρωταθλήματα που κατακτήθηκαν, από τις στα ντέρμπι και από την ικανοποίηση της συνειδητοποίησης της επαναφοράς του φόβου της ήττας στα πρόσωπα των αντιπάλων που έρχονται.
«Επιτέλους πήραμε πίσω την ομάδα μας»
Είναι η αυθόρμητη αίσθηση του ΑΕΚτζή και η πρώτη του διαπίστωση από το πρώτο δευτερόλεπτο που βγήκε η ΑΕΚ για ζέσταμα εκείνη τη μέρα με τον Ιωνικό: «Επιτέλους πήραμε πίσω την ομάδα μας».
Επιτέλους η ιστορία συνεχίζεται από εκεί που ο χρόνος σταμάτησε απότομα, επιτέλους οι τάπες των σημερινών παικτών της ΑΕΚ θα πατάνε εκεί που είναι καρφωμένες οι πατημασιές του Νεστορίδη, του Μίμη, του Θωμά, του Λάκη, του Ραβούση, του Μπάγεβιτς, του Μανωλά, του Ντέμη, του Τσάρτα, του Ατματσίδη.
Επιτέλους τα καροτσάκια με τις σημαίες επέστρεψαν στην Καππαδοκίας, στην Αγία Τριάδα, η Δεκελείας γέμισε με πατεράδες και γιους και το μικρόβιο μεταλαμπαδεύεται με τον φυσιολογικό τρόπο από γενιά σε γενιά. Επιτέλους η ΑΕΚ έγινε ξανά ο εαυτός της.
*Αφιερωμένο στους ΑΕΚτζήδες που έφυγαν με τον καημό της επιστροφής στη Φιλαδέλφεια και δεν πρόλαβαν να δουν το όνειρο να γίνεται πραγματικότητα
