Το καλοκαιρινό «πρέπει» ήταν τεράστιο: τρεις προκρίσεις για να μπει στη League Phase του Conference, χωρίς «μαξιλαράκι» – ο Παναθηναϊκός, έστω και μετά κόπων και βασάνων το κατάφερε. Μετά η κουβέντα ήταν μην τυχόν και στραβοπατήσει στην πρεμιέρα με τον Λεβαδειακό – τελικά πέρασε με άνεση από τη Λειβαδιά, βάζοντας δυο γκολ και χωρίς ουσιαστικά να κινδυνεύσει πέρα από μια φάση. Τώρα, μετά το κύπελλο, τον περιμένει το πρώτο ντέρμπι της χρονιάς με τον ΠΑΟΚ στο ΟΑΚΑ.
Πολύ νωρίς μέσα στη χρονιά. Παιχνίδι με πολλές ιδιαιτερότητες, το οποίο – ω! τι έκπληξη! – «πρέπει» επίσης να κερδίσει. Διότι έτσι είναι και έτσι θα είναι η «ζωή» του Παναθηναϊκού φέτος: γεμάτη «πρέπει», πίεση και την υποχρέωση να νικάει, ειδικά στο πρωτάθλημα.
Αυτή είναι η μοίρα μιας ομάδας που έχει 16 χρόνια να πάρει πρωτάθλημα, που έχει αποτύχει με όλους τους τρόπους, που έχει κάνει λάθη και τα έχει πληρώσει πικρά. Φέτος, με τον προπονητή που ήρθε, την οικονομική υπέρβαση που έχει γίνει, την προσδοκία για το νέο γήπεδο, ο πήχης έχει ανέβει ψηλότερα.
Κι ας είναι καινούργιος ο προπονητής, καινούργιοι πολλοί παίκτες, η προετοιμασία ξεκίνησε νωρίτερα από κάθε άλλον, υπάρχουν τραυματισμοί και ασθένειες, υπάρχουν παίκτες που ήρθαν πριν λίγες μέρες, παίκτες που αναμένεται να έρθουν τις επόμενες μέρες. Υπάρχουν όλες οι δικαιολογίες του κόσμου – ο οργανισμός όμως, δεν αντέχει δικαιολογίες.
Οι νίκες τον δυναμώνουν
Όσο κι αν αρκετοί φίλοι της ομάδας δεν κατανόησαν απόλυτα για ποιο λόγο πανηγύρισαν τόσο έντονα οι παίκτες την πρόκριση επί της Χράντετς, η εξήγηση είναι απλή: ήταν ανακούφιση, ήταν δικαίωση, ήταν ο πρώτος στόχος της σεζόν που επιτεύχθηκε. Και οι ίδιοι οι παίκτες γνωρίζουν πόσο δύσκολο ήταν όλο αυτό, ότι δεν έπαιξαν καλά, ότι βρέθηκαν στο χείλος του αποκλεισμού, αλλά τα κατάφεραν. Κι αυτή η πρόκριση, τους δίνει τουλάχιστον έξι ευρωπαϊκά ματς, που μετράνε πολύ περισσότερα για τους ίδιους τους παίκτες, απ’ ό,τι μετράνε για τους φίλους της ομάδας.
Η νίκη επί του Λεβαδειακού, βοηθά την ομάδα να ξεκινήσει «με το δεξί», να μην απομακρυνθεί απ’ αυτούς που έχουν κάνει το 2 στα 2 και να δείξουν επιτέλους ότι μπορούν να κερδίζουν παιχνίδια απέναντι σε μικρομεσαίους αντιπάλους χωρίς να βασανίζονται. Το έκαναν με «κανονική μπάλα», με τον Κάνγκουα να κάνει ένα πολύ ελπιδοφόρο ντεμπούτο, με τον Ντέσερς να πιστοποιεί για μια ακόμα φορά πόσο killer είναι, με τον Ντε Φράι να συντονίζει ολόκληρη την άμυνα, με τον Πένια να λειτουργεί άριστα στη μοναδική φορά που η ομάδα τον χρειάστηκε, με τον Ταμπόρδα να «κρύβεται» πίσω κι από τα δυο γκολ.
Χρειάζονται πολλά πράγματα βελτίωση, υπάρχουν παίκτες από τους οποίους ο Νίστρουπ θέλει να δει πολύ περισσότερα πράγματα, αλλά η ομάδα μοιάζει να έχει μπει σε έναν δρόμο που δείχνει βελτίωση και εξέλιξη. Και ότι έχει αρχίσει να βγάζει στο γήπεδο, αυτά που διδάσκει ο προπονητής της στο Κορωπί.
Οι προκρίσεις και η νίκη στη Λειβαδιά, είναι μια καλή «μαγιά». Το ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ, νωρίς – ξενωρίς, θα φανερώσει πράγματα. Διότι σε ό,τι κατάσταση κι αν είναι ο ΠΑΟΚ αυτή τη στιγμή, είναι ομάδα σκληρή, που συσπειρώνεται στα δύσκολα και ψάχνει κι εκείνος νίκες που θα ηρεμήσουν τα πράγματα εντός και εκτός ομάδας, μετά την πώληση Κωνσταντέλια και τον ευρωπαϊκό αποκλεισμό. Οι νίκες είναι βάλσαμο, είναι «καύσιμο», είναι «ψήλωμα», δίνουν αυτοπεποίθηση στους παίκτες, δίνουν κέφι στον κόσμο, φέρνουν περισσότερους οπαδούς στο επόμενο παιχνίδι, κάνουν τη χαραμάδα αισιοδοξίας να γίνει παράθυρο. Αυτό το ντέρμπι λοιπόν, ανάμεσα σε Παναθηναϊκό και ΠΑΟΚ, αν έχει νικητή, σε κάποιον θα δώσει μια γενναία ώθηση και κάποιον θα τον ρίξει στα θολά νερά της εσωστρέφειας.
