Το ποδόσφαιρο δεν φημίζεται ότι είναι το πιο δίκαιο παιχνίδι στον κόσμο. Στον τελικό όμως του παγκοσμίου κυπέλλου στην Νέα Υόρκη, η «Ρόχα» πήρε αυτό που άξιζε. Δεν είναι άλλωστε δυνατόν για μια ομάδα να κερδίσει ένα ματς χωρίς σουτ στην εστία, αν αυτό δεν οδηγηθεί στην διαδικασία των πέναλτι και δεν υποπέσει σε αυτογκόλ ο αντίπαλος.
Η Αργεντινή παρατάχτηκε με σχηματισμό 1-4-4-2 σε φάση άμυνας και χρησιμοποιούσε κυρίως μεσαίο και χαμηλό μπλοκ. Ωστόσο, απέναντι στο 1-4-3-3 της Ισπανίας υπήρχε ξεκάθαρο αριθμητικό μειονέκτημα 3 ν 2 στον κεντρικό άξονα της μεσαίας γραμμής, εκεί όπου στηρίζεται το παιχνίδι των Ιβήρων.
Η αντιμετώπιση του μειονεκτήματος στην μεσαία γραμμή
Για να αντιμετωπίσει το αριθμητικό μειονέκτημα η «Αλμπισελέστε» κατέφευγε σε προσωπικά μαρκαρίσματα με την συνεισφορά ενός κεντρικού αμυντικού, που κινούνταν μακριά από τον χώρο ευθύνης του. Συγκεκριμένα, ο Μακάλιστερ (20) τοποθετούνταν κοντά στον Ρόντρι (16), ο Φερνάντες (24) κοντά στον Ρουίθ (8) και είτε ο Ρομέρο (13) είτε ο Λισάντρο Μαρτίνες (6) ανέβαινε ψηλότερα για να μαρκάρει τον Όλμο (10). Η προσαρμογή αυτή δημιουργούσε μια κατάσταση 3 ν 3 στα μετόπισθεν και περισσότερους διαθέσιμους χώρους, χωρίς όμως οι παίκτες της «Ρόχα» να μπορέσουν να τους εκμεταλλευτούν.
Η λύσεις της Ισπανίας για καλύτερη κυκλοφορία
Η Ισπανία για να βοηθήσει την κυκλοφορία προσέφευγε σε δύο τακτικές κινήσεις. Kατέβαζε τον Ρόντρι (16) χαμηλά για να πλαισιώσει τους στόπερ και να δημιουργήσει αριθμητικό πλεονέκτημα στα μετόπισθεν. Καθώς ο Μακάλιστερ (20) δεν ακολουθούσε τον μέσο της «Ρόχα», υπήρχε ένας παραπάνω παίκτης για να υποδεχτεί ελεύθερος την μπάλα.
Η δεύτερη τακτική κίνηση που παρείχε αριθμητικό πλεονέκτημα στην Ρόχα ήταν όταν ο Όλμο (10) ή ο Οϋαρθάμπαλ (21) κατέβαιναν πολύ χαμηλά στην δεύτερη γραμμή της ομάδας τους. Σε αυτές τις περιπτώσεις οι στόπερ της Αργεντινής δεν ακολουθούσαν και η Ισπανία είχε περισσότερους παίκτες να κυκλοφορήσει την μπάλα απέναντι στους δύο μέσους της Αργεντινής.
Όταν συνέβαινε αυτό, η αντίδραση των Αργεντίνων ήταν η οπισθοχώρηση και η προσαρμογή σε άμυνας ζώνης (1-4-4-2). Οι Ισπανοί τότε έβαζαν στο παιχνίδι τους στόπερ. Οι Λαπόρτ (14) και Κουμπαρσί (22) οδηγούσαν την μπάλα και προκαλούσαν κάποιον από τους μέσους, ώστε να ανοίξουν χώρους στα μεσοδιαστήματα και να υποδεχτεί κάποιος πίσω από την δεύτερη γραμμή άμυνας της Αργεντινής.
Οι τακτικές αυτές κινήσεις επέτρεπαν στην Ισπανία να κυκλοφορεί την μπάλα με ευκολία, αλλά καθώς πλησίαζε στην περιοχή οι χώροι συμπιέζονταν από τους Αργεντίνους και ήταν δύσκολο να βρεθεί μια καλή τελική πάσα.
Το δίλημμα στον Ρουίθ (8)
Η Αργεντινή σε φάση επίθεσης μετέτρεπε το 1-4-4-2. Ο Ντε Πωλ (7) που σε φάση άμυνας ήταν δεξιός μέσος, σε φάση επίθεσης κινούνταν εσωτερικά ως τρίτος κεντρικός χαφ και άφηνε όλη την δεξιά πλευρά στον Μοντιέλ (4). Παράλληλα, ο Φερνάντες (24) κατέβαινε χαμηλά. Στόχος αυτής της κίνησης ήταν απέναντι στο 1-4-4-2 της Ισπανίας, να δημιουργήσουν έναν ελεύθερο παίκτη στην μεσαία γραμμή και συγκεκριμένα στον χώρο ευθύνης του Ρουίθ (8). Ο μέσος της Παρί έπρεπε να αποφασίσει ποιον θα μαρκάρει. Αν κινούνταν κοντά στον Φερνάντες (24) έμενε ελεύθερος ο Ντε Πωλ (7). Αν έμενε κοντά στον Ντε Πωλ (7) ελευθερώνονταν ο Φερνάντες (24).
Η προσέγγιση αυτή επέτρεπε στους Αργεντίνους να βρίσκουν ελεύθερο παίκτη στα πρώτα στάδια του αγώνα και να προωθούν την μπάλα, χωρίς όμως να απειλούν.
Η πίεση της Ισπανίας
Η Ισπανία για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα αυτό, προσπάθησε να ελέγξει τον Φερνάντες (24) είτε με τον Οϋαρθάμπαλ (21) είτε με τον Όλμο (10) ώστε ο Ρουίθ (8) να μένει κοντά στον Ντε Πωλ (10). Έτσι όταν ο Όλμο (10) ασκούσε πίεση σε έναν στόπερ, ο Οϋαρθάμπαλ (21) κινούνταν κοντά στον Φερνάντες (24) και το αντίθετο. Έτσι ο Ρουίθ (8) έμενε κοντά στον Ντε Πωλ (7) και δεν υπήρχε ελεύθερος παίκτης στην μεσαία γραμμή.
Η «Ρόχα» άσκησε πίεση ψηλά με στόχο να διακόψει την «τροφοδοσία» του Μέσι (10) και το πέτυχε. Ανάγκασε τους Αργεντίνους να καταφύγουν σε μακρινές μεταβιβάσεις τις οποίες οι Άλβαρες (9) και κυρίως ο Μέσι (10) ήταν δύσκολο να υποδεχτούν. Η Αργεντινή είχε 7/27 επιτυχημένες μακρινές πάσες στο 1ο ημίχρονο (ποσοστό 26%).
Όπως φαίνεται στο παρακάτω διάγραμμα μεταβιβάσεων, ο Μέσι περιορίστηκε μόλις σε 15 επαφές με την μπάλα στο 1ο ημίχρονο, πάνω μόνο από τον Άλβαρες που είχε 8 και τον Οταμέντι που εισήλθε στο γήπεδο στο 44’ και είχε 4. Τον μεγαλύτερο αριθμό μεταβιβάσεων ο Μέσι τον υποδέχτηκε από τον Ντε Πωλ (4) ενώ 2 πάσες δέχτηκε από τον Φερνάντες.
Μ’ αυτά και μ’ αυτά η «Ρόχα» κατάφερε να έχει τον έλεγχο του ματς κυκλοφορώντας εύκολα την μπάλα χωρίς όμως να γίνει ιδιαίτερα επικίνδυνη. Οι παίκτες της ωστόσο ήταν πολύ καλά τακτοποιημένοι στο γήπεδο, με κοντινές αποστάσεις μεταξύ τους και όταν έχαναν την μπάλα ασκούσαν άμεση πίεση, ανακτώντας γρήγορα την κατοχή. Έτσι το παιχνίδι παιζόταν κυρίως στο μεσαίο (46%) και το αμυντικό τρίτο των Αργεντίνων (33%).
Σε μια τέτοια μορφή παιχνιδιού η Αργεντινή θα έπρεπε να χτυπήσει στην μετάβαση, ωστόσο η «Αλμπισελέστε» δεν είναι η ομάδα που θα παίξει με επιτυχία στο ανοιχτό γήπεδο όπως η Γαλλία. Καθώς λοιπόν οι Ισπανοί δεν αντιμετώπισαν πρόβλημα με τους Γάλλους, η παρέα του Μέσι δεν θα μπορούσε να τους προβληματίσει. Έτσι οι Αργεντίνοι τελείωσαν το ημίχρονο με 0 τελικές, συνεπώς και 0 αναμενόμενα τέρματα, 0 επαφές στην μεγάλη περιοχή και με κατοχή 35%. Φτωχή και η συγκομιδή των Ισπανών με 3 τελικές, 0.19 αναμενόμενα τέρματα και 65% κατοχή.
Το δεύτερο ημίχρονο ξεκίνησε με αλλαγή για τους Αργεντίνους. Ο Παρέδες (5) άλλαξε τον Γκονζάλες (15). Η κίνηση είχε ως στόχο να ανεβάσει τα ποσοστά της κατοχής και να δώσει ανάσες στην ομάδα του Σκαλόνι. Ο Παρέδες (5) πλαισίωνε τους στόπερ όπως ο Ρόντρι, με τοποθετήσεις είτε μεταξύ τους, είτε προς τα αριστερά, δημιουργώντας έναν έξτρα παίκτη στα μετόπισθεν (3 ν 2). Παράλληλα, την αριστερή πλευρά ανέλαβε εξ’ ολοκλήρου ο Ταλιαφίκο (3), με τον Ντε Πωλ (7) να κινείται πια, πιο κοντά στην γραμμή.
Η τακτική αυτή κίνηση ήταν αποτελεσματική μόνο στα πρώτα λεπτά, καθώς η Αργεντινή κράτησε περισσότερο την μπάλα, με τους Ίβηρες να το διαβάζουν και να απαντούν.
Η αντίδραση της Ισπανίας ήταν το ανέβασμα του Γιαμάλ (19) ψηλότερα, με την ταυτόχρονη μετατόπιση του Πόρο (12) επίσης πιο ψηλά κοντά στον Ταλιαφίκο (3). Έτσι η συνθήκη στα μετόπισθεν μετατράπηκε σε 3 ν 3.
Αυτό οδήγησε πάλι την Αργεντινή σε επιλογές μακρινών μεταβιβάσεων με την «Ρόχα» να κυριαρχεί (68% κατοχή στο 2ο) και να ψάχνει το γκολ. Καθώς η «Αλμπισελέστε» είχε υποχωρήσει μόνιμα σε χαμηλό μπλοκ, οι περισσότερες απειλές της προήλθαν με σουτ έξω ή από το όριο της περιοχής. Η «Ρόχα» αύξησε κατά πολύ τον αριθμό των σουτ (12) στο 2ο ημίχρονο όπως και τα αναμενόμενα τέρματα (0.96) αλλά γκολ δεν έβρισκε.
Η μπάλα παίζονταν πια περισσότερη ώρα στο τρίτο των Αργεντίνων (37% του χρόνου) που νοιάζονταν μόνο για την άμυνα μένοντας για δεύτερο σερί ημίχρονο χωρίς τελική στο ματς.
Η αποβολή του Φερνάντες (24) στο 93’ δυσκόλεψε περισσότερο τα πράγματα για την «Αλμπισελέστε». Η ομάδα του Σκαλόνι μετέτρεψε τον σχηματισμό της σε 1-4-4-1, με την κατοχή στην παράταση να φτάνει το 73% – 27%.
Η λύση για τους Ισπανούς ήρθε τελικά από τον Τόρες (106’), με την συμβολή όμως του Γουίλιαμς (11). Η είσοδος του παίκτη της Αθλέτικ στο 75’ είχε θετικό αντίκτυπο, καθώς άνοιξε το παιχνίδι στα αριστερά, δημιούργησε 2 ευκαιρίες για τους συμπαίκτες του και έδωσε την ασίστ στον Τόρες.
Στα τελευταία λεπτά η Αργεντινή έψαξε τον Μέσι και εκδήλωσε τις επιθέσεις κυρίως από τα δεξιά, αλλά με δύο μόλις τελικές και καμιά στον στόχο, δεν μπόρεσε να έχει τύχη μένοντας στα 0.22 αναμενόμενα τέρματα στο ματς.
Συμπέρασμα: Η Ισπανία ήταν η δίκαιη νικήτρια του τουρνουά. Ήταν η καλύτερη ΟΜΑΔΑ με όλη την σημασία της λέξης. Εφάρμοσε με συνέπεια το παιχνίδι τοποθέτησης ψάχνοντας να βρει και να εκμεταλλευτεί τις αριθμητικές υπεροχές (στον κεντρικό άξονα), τις ποιοτικές υπεροχές με τον Γιαμάλ, κυρίως στις πτέρυγες, αλλά και την υπεροχή έναντι του αντιπάλου που της εξασφάλιζε η καλύτερη επικοινωνία μεταξύ των παικτών της. Είχε την καλύτερη άμυνα παίζοντας κυρίως με την μπάλα (ξόδεψε τον περισσότερο χρόνο σε φάση επίθεσης), και αμύνθηκε κυρίως στην μετάβαση και πολύ μακριά από την εστία της. Το μόλις 1 γκολ παθητικό σε οκτώ ματς, είναι τα λιγότερα που έχει δεχτεί ποτέ ομάδα σε τουρνουά παγκοσμίου κυπέλλου. Παράλληλα παραμένει για 38 σερί ματς αήττητη σε όλες τις διοργανώσεις που είναι το μεγαλύτερο σερί στην ιστορία (προηγούμενο η Ιταλία με 37).
Η Αργεντινή, δεν έλαμψε στο τουρνουά. Βασίστηκε κυρίως στον αρχηγό της και δεν είχε καλή απόδοση παρά μόνο σε κάποια διαστήματα των αγώνων. Απέναντι στην Ισπανία, εγκλωβίστηκε στο παιχνίδι κατοχής του αντιπάλου και έμεινε μακριά από την εστία της «Ρόχα».
Επιπλέον, αναγκάστηκε λόγω της πίεσης των Ισπανών, στο χειρότερο ποσοστό της στο τουρνουά όσον αφορά τις μεταβιβάσεις (77%), ενώ δεν μπόρεσε σε κανένα σημείο να απειλήσει στην επιθετική μετάβαση.
Προσπάθησε λοιπόν με μαζική άμυνα να οδηγήσει το ματς στα πέναλτι πριν ακόμη έρθει η αποβολή, που έκανε ακόμη πιο επιτακτική αυτή την ανάγκη. Όπως δείχνει και το διάγραμμα παρακάτω. Οι απειλές της ήταν κυρίως στο τέλος μετά από στατικές φάσεις.
Παίκτης που ξεχώρισε: Ο Ρόντρι κρατούσε για ένα ακόμη ματς την μπαγκέτα της ορχήστρας. Ο παίκτης της Σίτυ ήταν παντού στο γήπεδο (heat map) και είχε συμβολή σε όλες τις φάσεις. Ήταν δεύτερος σε ακρίβεια μεταβιβάσεων (95%) πίσω από τον επίσης διακριθέντα Κουμπαρσί, αλλά σε πιο νευραλγικό χώρο, ενώ είχε 2 πάσες κλειδί και 8/10 μονομαχίες. Οι 6 ανακτήσεις του, από τις οποίες οι περισσότερες κατά την επιθετική μετάβαση του αντιπάλου, προσέφεραν νέες επιθέσεις στην «Ρόχα» και την βοήθησαν και να μην κινδυνέψει αλλά και να κυριαρχήσει.
