Δεν είναι κανένα «ποδοσφαιρικό κατόρθωμα» η είσοδος στην τετράδα για τον Παναθηναϊκό, ούτε λόγος να πανηγυρίζει κανείς. Λόγος για χαρά, είναι οι εμφανίσεις και τα αποτελέσματα, όχι η συγκομιδή βαθμών ή η τετράδα, για μια ομάδα που «οφείλει» να κάνει πρωταθλητισμό πάντα, αλλά η φετινή χρονιά εξελίχθηκε στραβά κι ανάποδα. Βέβαια, όχι πολύ καιρό πριν, ο Παναθηναϊκός ήταν εννέα ολόκληρους βαθμούς πίσω από τον Λεβαδειακό, άφηνε βαθμούς δεξιά κι αριστερά και έμοιαζε σχεδόν σίγουρο ότι θα παίξει στο 5-8, θα διεκδικήσει εκεί το τελευταίο ευρωπαϊκό εισιτήριο και θα «προσεύχεται» να μην πάρει ο ΟΦΗ το κύπελλο, διότι αυτό θα τον άφηνε πέμπτο και εκτός Ευρώπης.
Τα πράγματα όμως άλλαξαν τον τελευταίο καιρό; Ο Παναθηναϊκός σοβαρεύτηκε, βρήκε αγωνιστική ταυτότητα, απέκτησε συνέπεια, βελτίωσε τη δημιουργία και την αποτελεσματικότητά του, έχτισε την αυτοπεποίθησή του, έβγαλε καινούργιους πρωταγωνιστές και σκόρερ. Την ίδια ώρα, ο Λεβαδειακός άρχισε πρώτα να παραπατάει, στη συνέχεια να τρεκλίζει και εν τέλει να πέσει: τα ματς με τον ΟΦΗ σε πρωτάθλημα και κύπελλο τον δυσκόλεψαν, ο αποκλεισμός στο κύπελλο τον τσάκισε, έχασε από ΑΕΚ με τέσσερα γκολ, από την Κηφισιά, από τον Παναθηναϊκό τελικά στη Λειβαδιά, με μοναδικό «κέρδος» όλο αυτόν τον καιρό μια λευκή ισοπαλία με τον Ολυμπιακό. Κυρίως, η καλύτερη επίθεση του πρωταθλήματος, σίγησε: το γκολ κόντρα στον Παναθηναϊκό, που μείωσε το σκορ σε 1-3, ήταν το πρώτο μετά από 364 αγωνιστικά λεπτά. Ο συνδυασμός αυτών των δυο πραγμάτων, της ανόδου του Παναθηναϊκού και της ελεύθερης πτώσης του Λεβαδειακού, «κλείδωσε» την τετράδα για την ομάδα του Ράφα Μπενίτεθ δυο αγωνιστικές πριν τη λήξη της κανονικής περιόδου. Και επιτρέπει στον Παναθηναϊκό, να ασχοληθεί με μια τεράστια ποδοσφαιρική πρόκληση, χωρίς περισπασμούς, χωρίς άγχος και χωρίς το μυαλό να είναι και από δω και από κει: τώρα το μυαλό, μπορεί να είναι αποκλειστικά στο ματς της Πέμπτης. Αλλά όχι με αγωνία και προβληματισμό, παρά το όνομα του αντιπάλου και τις σημαντικές απουσίες που έχουν οι «πράσινοι».
Η Μπέτις είναι ομαδάρα αλλά όχι ανίκητη
Προφανώς η πέμπτη ομάδα της La Liga, είναι ένα μέγεθος μη – συγκρίσιμο με οποιαδήποτε ομάδα της Σούπερ Λίγκας. Αλλά εδώ μιλάμε για δυο παιχνίδια, όχι για μια κούρσα 30+ αγώνων. Επίσης, εδώ μιλάμε για μομέντουμ, αγωνιστικό ρυθμό και ψυχολογία. Και με τη Μπέτις να παραμένει φυσικά το αδιαμφισβήτητο φαβορί του ζευγαριού, ο Παναθηναϊκός σήμερα που μιλάμε, έχει και μομέντουμ και καλό αγωνιστικό ρυθμό και ανεβασμένη ψυχολογία – σε όλα τα επίπεδα: ο προπονητής δείχνει ότι έχει ένα σαφές και ξεκάθαρο πλάνο, οι παίκτες δείχνουν ότι έχουν καταλάβει ακριβώς τοι τους ζητάει και ο κόσμος «ζεστάθηκε» ξανά και έβαλε στην άκρη γκρίνιες και παράπονα, ενόψει ενός μεγάλου ευρωπαϊκού ραντεβού, βγαλμένου «από τα παλιά».
Θα ήταν φυσικά πολύ πιο ευοίωνα τα πράγματα, αν ο Παναθηναϊκός είχε διαθέσιμο τον τιμωρημένο Μπακασέτα, τον τραυματία Πάλμερ – Μπράουν, τον «κοκκινισμένο» από το προηγούμενο ματς Ερνάντεθ, τον επίσης τιμωρημένο Τουμπά, τον τραυματία Κώτσιρα και τον εκτός ευρωπαϊκής λίστας Γέντβαϊ. Με λίγα λόγια, για να παίξει τριάδα στην άμυνα ο Μπενίτεθ, έχει μόνο Ίνγκασον και Κάτρη από κεντρικούς αμυντικούς και θα πρέπει να καταφύγει σε «πατέντες», με τον Καλάμπρια πιθανότατα να παίζει δεξιός στόπερ και τον Ζαρουρί ή τον Πελίστρι να παίζει δεξί φουλ – μπακ. Αλλά σε αντίθεση με άλλους συναδέλφους του, ο Μπενίτεθ δεν χρησιμοποίησε ποτέ ως τώρα τους τραυματισμούς και τις απουσίες ως δικαιολογία ή ως άλλοθι αποτυχίας – αντιθέτως, κοιτάζει τι μπορεί να φτιάξει με τα υλικά που έχει στη διάθεσή του και πώς μπορεί να εμφανίσει ένα αποτελεσματικό και compact σύνολο, με αυτούς που είναι ετοιμοπόλεμοι. Το πλάνο πλέον έχει γίνει σαφές και ξεκάθαρο και αυτό που βλέπουμε στα τελευταία ματς, είναι πως όποιος και να παίξει βασικός ή όποιος και να μπει αλλαγή, είναι στο ίδιο μήκος κύματος με τους συμπαίκτες του και στην ίδια φιλοσοφία με τον προπονητή του. Κι αυτό είναι μεγάλο κέρδος για μια εβδομάδα, που μερικές εβδομάδες πριν έψαχνες να καταλάβεις τι προσπαθεί να παίξει και δεν έβγαζες άκρη.
Σώζει η πρόκριση επί της Μπέτις τη χρονιά;
«Μεγάλη» και δύσκολη και θεωρητική φυσικά ερώτηση, με μπόλικη κουβέντα. Κανονικά, σε μια τόσο κακή χρονιά, η απάντηση θα έπρεπε να είναι «ναι». Αλλά όταν μιλάμε για τον Παναθηναϊκό, θα μου επιτρέψετε να πω ότι η οκτάδα στο Europa δεν είναι ούτε κάτι αναπάντεχο, ούτε κάτι πρωτόγνωρο. Μπορεί αυτή η φουρνιά, αυτή η «γενιά», να μην έχει να παρουσιάσει καμία ευρωπαϊκή επιτυχία, καμία πορεία και καμία παρουσία στην ευρωπαϊκή ελίτ, αλλά αυτή η φανέλα έχει ταξιδέψει σε τελικό πρωταθλητριών, σε ημιτελικούς Πρωταθλητριών και ΟΥΕΦΑ, έχει κάνει σπουδαία διπλά, έχει καταγράψει τεράστιες ευρωπαϊκές βραδιές. Θα είναι φυσικά πολύ μεγάλη υπόθεση να περάσει ο Παναθηναϊκός τη Μπέτις και να φτάσει στους «8» του Europa, θα προσδώσει ξανά βάρος στην ευρωπαϊκή του ιστορία, θα μπολιάσει μια νέα γενιά οπαδών με ευρωπαϊκό DNA, αλλά για τους παλιότερους, η οκτάδα δεν είναι λόγος να πανηγυρίζει κανείς ή να ανοίγει σαμπάνιες. Τετράδα και πάνω, θα κάνουμε άλλη συζήτηση φυσικά…
