Ακούω με προσοχή και σέβομαι όλες τις γνώμες για τον Ράφα Μπενίτεθ. Γι’ αυτά που δεν έχουμε δει, για τη μπάλα που παίζει η ομάδα και δεν «θαμπώνει» ή δεν «χαϊδεύει» τα μάτια μας, για τα λάθη που έχει κάνει, για τους χαμένους βαθμούς δεξιά κι αριστερά, για την – άνευ όρων – παράδοση στον ΠΑΟΚ, στα δυο παιχνίδια κυπέλλου. Κι από την άλλη κοιτάζω το αγωνιστικό νοικοκύρεμα τον τελευταίο καιρό, τη συγκομιδή βαθμών, την αγωνιστική ταυτότητα που δείχνει να αποκτά η ομάδα, την ευρωπαϊκή πρόκριση, την «κυνικότητα» και αποτελεσματικότητα που δείχνει να έχει βρει ο Παναθηναϊκός. Κι αν συνυπολογίσουμε ότι στον δεύτερο γύρο, ο Παναθηναϊκός έχει την καλύτερη συγκομιδή βαθμών πίσω από την ΑΕΚ, έχοντας μαζέψει 2 βαθμούς λιγότερους από εκείνη, τότε κάτι πρέπει να έχει κάνει καλά ο Μπενίτεθ σε όλο αυτό – από μόνο του πάντως, δεν έχει γίνει.
Ο Ράφα Μπενίτεθ, δεν είναι θιασώτης του θεάματος και του jogo bonito – είναι λάτρης των αποτελεσμάτων. Κι όσο η ομάδα του παίρνει τα αποτελέσματα και μαζέψει «ποντουλάκια» και προκρίσεις, ο ίδιος δεν ασχολείται με «θέματα αισθητικής». Μπορεί όλοι εμείς να θέλουμε να βλέπουμε «γκολ και θέαμα», νίκες που να έρχονται με πολλές φάσεις και ευκαιρίες, με ευρύ σκορ και ποδόσφαιρο κατοχής, εκείνος όμως πληρώνεται για να κερδίζει η ομάδα του κι όχι για να «μαγεύει τα πλήθη». Φαντάζομαι ότι αν παραμείνει, κάνει τις μεταγραφές που θέλει το καλοκαίρι, κάνει την προετοιμασία και «μπολιάσει» τους παλιούς με τους νέους, είναι πιθανό να δούμε και καλύτερο θέαμα – προτεραιότητα όμως πάντα, οφείλει να είναι η ουσία: τα αποτελέσματα, οι νίκες, οι προκρίσεις, η ευρωπαϊκή συμμετοχή, ο πρωταθλητισμός, οι τίτλοι. Και προσωπικά εμένα, αυτό μου κάνει – αν είναι να έρθει.
Ένας προπονητής που πιστεύει στους παίκτες του
Ο Μπενίτεθ αποφάσισε το χειμώνα ποιοι έπρεπε να έρθουν και ποιοι έπρεπε να φύγουν. Για διάφορους και διαφορετικούς λόγους, αποφάσισε ότι δεν του έκαναν ο Ντραγκόφσκι, ο Μλαντένοβιτς, ο Τετέ, ο Νίκας, ο Φικάι, ο Μπρέγκου. Πήρε παίκτες, κατά βάση νέους, εξελίξιμους και με κίνητρο, Έλληνες και ξένους, οι οποίοι μπορούν να υπηρετήσουν το δικό του πλάνο. Και τους εμπιστεύεται, χωρίς εξαιρέσεις, χωρίς «παιδιά και αποπαίδια», περιμένοντας από εκείνους να ανταποκριθούν.
Έχοντας πλέον καθιερώσει τριάδα στην άμυνα, τόλμησε κόντρα στον Άρη να παίξει με αυτό το σύστημα, παρά το γεγονός ότι οι τρεις πιο έμπειροι στόπερ του ήταν εκτός: Ίνγκασον, Τουμπά, Πάλμερ – Μπράουν. Πήγε σε μια «ολοκαίνουργια» τριάδα, με Γέντβαϊ, Κάτρη και Ερνάντεθ, δείχνοντας εμπιστοσύνη στους παίκτες που έχει, σε αυτούς που διάλεξε το Γενάρη (Κάτρης και Ερνάντες), στη δουλειά που κάνει στο Κορωπί – και εκείνοι δεν τον απογοήτευσαν. Δίνει στον Κοντούρη ρόλο στον άξονα, έχει επαναφέρει τον Τσέριν σε πολύ καλύτερο επίπεδο απ’ αυτό που βλέπαμε στο μεγαλύτερο κομμάτι της χρονιάς, φρεσκάρει την μεσοεπιθετική του τριάδα, συνήθως με Τεττέη μπροστά αλλά και με Σφιντέρσκι, με Αντίνο ή Ζαρουρί αριστερά, με Ταμπόρδα ή Παντελίδη δεξιά, εμπιστεύεται Τζούριτσιτς και Πελίστρι που επέστρεψαν από τραυματισμούς.
Ο Μπενίτεθ, δείχνει να παίρνει ό,τι καλύτερο έχει να προσφέρει το ταλαιπωρημένο κορμί του Ρενάτο. Μας εμφάνισε μια εξαιρετική εκδοχή του Ταμπόρδα, που ήταν εξαφανισμένος για τη μισή χρονιά. Παίρνει το μάξιμουμ από παίκτες που κάνουν διπλοβάρδιες, όπως είναι ο Καλάμπρια και ο Κυριακόπουλος, έχει χρίσει τον Ίνγκασον αρχηγό ολόκληρης της άμυνας και η αμυντική λειτουργία δεν μπάζει νερά, έχει μετατρέψει τον Τεττέη σε πολιορκητικό κριό. Πιστεύει στο υλικό που έχει – και σε αυτούς που βρήκε αλλά και σε αυτούς που έφερε – έμπρακτα, δίνοντας ευκαιρίες σε όλους. Κι αυτό είναι ένα σημείο κομβικό: αν και οι παίκτες του, που μπορεί να ήταν επιφυλακτικοί ή να μην τους άρεσαν πράγματα που τους ζητούσε ή είχαν δυσκολία να τον καταλάβουν, πιστέψουν σε αυτόν, σκύψουν το κεφάλι και δουλέψουν, χωρίς να τον αμφισβητούν, χωρίς να σκέφτονται «καλά, τι μας λέει τώρα αυτός;» και χωρίς δεύτερες σκέψεις, ίσως να βγει σε καλό σε όλους: στην ομάδα αλλά και στους ίδιους. Διότι η ευρωπαϊκή πρόκληση με την Μπέτις, είναι πολύ μεγάλη. Κι αν ο Παναθηναϊκός – που είναι το αουτσάιντερ – προκριθεί, οι ίδιοι οι παίκτες θα δουν μια μεγάλη άνοδο στο ποδοσφαιρικό και χρηματιστηριακό τους στάτους.
Περί τραυματισμών και απουσιών
Ακούω και διαβάζω τις κουβέντες διάφορων ομάδων, για τους παίκτες που λείπουν λόγω τραυματισμών και σκέφτομαι ότι ο Παναθηναϊκός χτυπήθηκε περισσότερο α’ όλους, αλλά ποτέ δεν το χρησιμοποίησε ως δικαιολογία – ακόμα και οι ίδιοι του οι οπαδοί, δεν το είδαν ποτέ ως ελαφρυντικό. Ο Παναθηναϊκός παίζει σχεδόν ολόκληρη τη χρονιά χωρίς τον φορ που αποκτήθηκε για βασικός, τον Ντέσερς. Είχε εκτός τον βασικό του εξτρέμ, τον Πελίστρι, στο μεγαλύτερο κομμάτι της σεζόν. Έχει χάσει για μήνες τον Τσιριβέγια, είδε Μπακασέτα, Σιώπη, Τζούριτσιτς, Κυριακόπουλο, Κώτσιρα, Ρενάτο και Πάλμερ – Μπράουν να έχουν τραυματισμούς που τους άφησαν για αρκετές εβδομάδες εκτός. Έπαιξε ένα διάστημα χωρίς κλασσικό δεξί μπακ, βάζοντας εκεί τον Γέντβα»ι ελλείψει άλλου και έχει παίξει ένα σωρό παιχνίδια με τον Ζαρουρί αριστερό φουλ – μπακ ή τον Καλάμπρια αριστερό μπακ. Και για ένα διάστημα, είχε διαθέσιμο μόνο τον τρίτο του τερματοφύλακα, τον Κότσαρη.
Τον βρήκαν μαζεμένες όλες οι «πληγές του Φαραώ» – κι ακόμα έχει διάφορους σημαντικούς παίκτες στα πιτς. Αλλά ο Μπενίτεθ, αντί να παραπονιέται, ψάχνει να βρει λύσεις – όπως έκανε κόντρα στη Ρόμα, που είχε όλους κι όλους 12 παίκτες πρώτης γραμμής διαθέσιμους και τελικά πήρε τον βαθμό. Διότι οι δικαιολογίες, είναι για τους αδύναμους – κι ο Μπενίτεθ μπορεί να είναι πολλά πράγματα, αλλά αδύναμο δεν τον λες.
