Αν ο Παναθηναϊκός κοιτάξει το είδωλό του στον καθρέφτη, στον ελληνικό του, ντόπιο καθρέφτη, θα δει ουλές, πληγές, ρυτίδες και μελανιές. Ορισμένες απ’ αυτές, τις προκάλεσε ο ίδιος στον εαυτό του – κάτι σαν «αυτοτραυματισμοί»: είναι οι αστοχίες του, οι κακές του επιλογές, οι φορές που τράκαρε στον τοίχο της λογικής. Άλλες, είναι αυτές που του προκάλεσαν εξωγενείς παράγοντες: το παρασκήνιο, οι «Παράγκες», οι ύποπτες διαιτησίες, το σύστημα που τον πολέμησε όταν πήγε να σηκώσει κεφάλι. Αλλά οι ουλές και τα σημάδια είναι εκεί, να του θυμίζουν πόσα χρόνια έχει να πάρει πρωτάθλημα, πόσες πίκρες έχει κεράσει τον κόσμο του, πόσες φορές έχει δείξει τάσεις αυτοκαταστροφής.
Υπάρχει όμως κι ένας άλλος καθρέφτης, ο ευρωπαϊκός καθρέφτης. Ο οποίος μπορεί να μην βγαίνει τόσο συχνά από τη ντουλάπα όσο έβγαινε στο παρελθόν, μπορεί το πλαίσιό του να είναι ελαφρώς ξεθωριασμένο, αλλά η αντανάκλασή του λέει πάντα την αλήθεια. Εκεί, δεν υπάρχουν «Παράγκες» και διαπλοκές, ούτε συστήματα που ελέγχουν οι ανταγωνιστές του. Αυτός ο καθρέφτης, παραδοσιακά, λέει την αλήθεια. Αν αξίζεις, προχωράς. Αν δεν αξίζεις, μένεις σπίτι σου. Αν είσαι αποτελεσματικός και λίγο τυχερός, αν έχεις ποδοσφαιρική ρέντα και ρεαλισμό, μπορείς να προχωρήσεις μέχρι εκεί που σου αναλογεί – ή ακόμα και λίγο παραπέρα. Να παίξεις σε τελικό Πρωταθλητριών, να αγχώσεις τον Άγιαξ σε ημιτελικό ή τη Λίβερπουλ, να κοντράρεις στα ίσια την Πόρτο του Μουρίνιο στο ΟΥΕΦΑ, να κερδίσεις τη Ρόμα μέσα στο σπίτι της, να κάνεις σημαντικά διπλά, να αναγκάσεις κοτζάμ Μπαρσελόνα να κάνει καθυστερήσεις στο «Καμπ Νου» για να γλιτώσει τον αποκλεισμό.
Αυτούς τους δυο καθρέφτες έχει μπροστά του αυτή τη στιγμή ο Παναθηναϊκός. Και με την εμφάνιση με τη Ρόμα αλλά και την κλήρωση με την Πλζεν, οφείλει να στρέψει την προσοχή του στον ευρωπαϊκό του καθρέφτη και να θυμηθεί όλα εκείνα τα πράγματα, που του χάρισαν το αξιοσέβαστο στάτους που έχει κατακτήσει στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
Το ματς με τη Ρόμα πήγε όσο καλά μπορούσε να πάει
Δεν υπήρχαν ιδιαίτερες απαιτήσεις από το ματς με τη Ρόμα. Ο Παναθηναϊκός είχε προκριθεί, ρεαλιστικές ελπίδες για οκτάδα δεν είχε, όπως δεν είχε και πολλούς παίκτες διαθέσιμους. Με τις απουσίες μάλιστα που προέκυψαν την τελευταία στιγμή, είχε 11 παίκτες «πρώτης γραμμής» διαθέσιμους, συν τον Κάτρη, τον Κότσαρη και μερικά πιτσιρίκια που ξαφνικά βρέθηκαν σε αποστολή ευρωπαϊκού αγώνα – και μάλιστα κόντρα στη Ρόμα.
Υπό αυτές τις συνθήκες, η 11άδα, ήταν κυριολεκτικά 11άδα ανάγκης: τρία στόπερ, ο Κάτρης δεξί φουλ-μπακ, μια θέση που δεν έχει παίξει πιθανότατα ποτέ, ο Ταμπόρδα δεξί εξτρέμ, ο Πάντοβιτς μοναδικός διαθέσιμος επιθετικός στην κορυφή, ο Ρενάτο μοναδική «κανονική» διαθέσιμη αλλαγή στον πάγκο. Με το ξεκίνημα της Ρόμα, την ευκαιρία του Τσιμίκα στο πρώτο λεπτό, το λάθος του Λαφόν λίγο αργότερα που έφερε ακόμα μια κλασσική ευκαιρία και καναδυό ακόμα καλές στιγμές για τη Ρόμα στα πρώτα λεπτά, το γκολ των φιλοξενούμενων έμοιαζε θέμα χρόνου.
Η αποβολή στο 15’ όμως, άλλαξε τα πάντα: τις αριθμητικές ισορροπίες, το κέφι, το μομέντουμ, την ψυχολογία, την πίστη. Ο Παναθηναϊκός βγήκες μπροστά συντεταγμένα και όχι άναρχα, πήρε την κατοχή της μπάλας, κυριάρχησε στο κέντρο, έφτιαξε ευκαιρίες, είχε δοκάρι με τον Κάτρη και αισθάνθηκε φαβορί, σε μια αναμέτρηση που ξεκίνησε με τον φόβο του αουτσάιντερ και τον τρόμο των πρώτων λεπτών. Κι όταν στο δεύτερο ημίχρονο σκόραρε με την «πινελιά» του Ταμπόρδα, εκμεταλλευόμενος το λάθος της ιταλικής άμυνας, ένιωσε ότι θα μπορούσε να πάρει μια νίκη γοήτρου και ψυχολογίας, που στο κάτω – κάτω την άξιζε κιόλας.
Αν ο Μπενίτεθ είχε διαθέσιμους 3-4 παίκτες πρώτης γραμμής στον πάγκο, ενδεχομένως αυτό να συνέβαινε. Να έβγαζε τους πολύ κουρασμένους, να δυνάμωνε τον άξονά του, να έβαζε ίσως κανέναν φρέσκο στην τριάδα μπροστά να ψάξει την αντεπίθεση, να μπορέσει η ομάδα του να κρατήσει λίγο τη μπάλα στο τελευταίο κομμάτι του παιχνιδιού. Αλλά παίκτες διαθέσιμοι «πρώτης γραμμής» δεν υπήρχαν και η ποιότητα της Ρόμα είναι τέτοια, ώστε και με παίκτη λιγότερο να δείχνει σαν να έπαιζαν 11 εναντίον 11. Το γκολ της Ρόμα, είχε μια καραμπόλα στο κεφάλι του Κάτρη, που έστρωσε τη μπάλα στον σκόρερ και τελικά οι δυο ομάδες μοιράστηκαν τους βαθμούς και πάνε παρακάτω, ο καθένας σε αυτό που κυνηγά τη φετινή χρονιά.
Δεν ξέρει τι κυνηγά η Ρόμα περισσότερο κι αν ο Γκασπερίνι θα κυνηγήσει πιο παθιασμένα το καλύτερο πλασάρισμα στη Serie A ή το Europa, ξέρω όμως ότι ο Παναθηναϊκός δεν έχει το δικαίωμα να «σνομπάρει» το Europa ούτε στο ελάχιστο. Η κληρωτίδα δεν του έφερε τη «μπελαλίδικη» Νότιγχαμ Φόρεστ αλλά την «πιο στα μέτρα του» Βικτόρια Πλζεν, η φάση αυτή θα έχει τρεις αλλαγές στην ευρωπαϊκή λίστα, οι τραυματίες και οι ασθενείς θα επιστρέψουν, περιμένουμε κι άλλες ποιοτικές μεταγραφές πέρα απ’ αυτές που έχουν γίνει ήδη και η εικόνα του Ταμπόρδα αλλά και του Κάτρη, αφήνουν αισιοδοξία για καλύτερα πράγματα. Ο κόσμος της ομάδας, «το πιστεύει», το δείχνει σε κάθε ευρωπαϊκό παιχνίδι και στηρίζει όσο περισσότερο μπορεί. Ο Ράφα Μπενίτεθ το πιστεύει, διότι έχει κατακτήσει ευρωπαϊκές κορυφές τρεις φορές στην καριέρα του. Αν το πιστέψουν και οι παίκτες, τότε η ομάδα μπορεί να πάει όσο μακριά της αναλογεί – ή και ακόμα παραπέρα.
