Να μείνει ο Μπενίτεθ; Να φύγει ο Μπενίτεθ; Η δουλειά του μοιάζει να κρίνεται παιχνίδι με παιχνίδι, ανάλογα με το αποτέλεσμα – αλλά ούτε στον Παναθηναϊκό, ούτε στον Μπενίτεθ μοιάζει να αξίζει αυτό.
Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, ο Ράφα Μπενίτεθ ίσως και να έσωσε τη δουλειά του, από την εμφάνιση και το αποτέλεσμα με την Πλζεν εντός και τη νίκη με τον ΟΦΗ εκτός. Κι αν περάσει την Πλζεν στη ρεβάνς, τότε πιθανότατα θα πάει μέχρι το καλοκαίρι –και βλέπουμε– παρότι έχει υπογράψει συμβόλαιο για 2,5 χρόνια. Και εδώ, μπαίνει το καυτό ερώτημα: είναι σωστό να κρίνεται ένας προπονητής –και ειδικά αυτός ο προπονητής– παιχνίδι με το παιχνίδι και με μόνο γνώμονα το αν θα κερδίσει ή όχι;
Είναι διχασμένος ο κόσμος της ομάδας από τα πεπραγμένα του Μπενίτεθ, αυτούς τους 4 μήνες. Κυρίως, διότι δεν έχει δείξει η ομάδα μια τέτοια βελτίωση, που να σε κάνει να πιστεύεις ότι τα πράγματα θα αλλάξουν ριζικά προς το καλύτερο με εκείνον στον πάγκο, αν συνεχίσει και μετά το καλοκαίρι, κάνει και τις επόμενες μεταγραφικές επιλογές, την προετοιμασία, την τακτική. Και από την άλλη, κάποιοι λένε ότι 4 μήνες δεν είναι και τόσο πολλοί για να φέρνουμε την καταστροφή, ότι δεν είναι όλοι «Μεντιλίμπαρ» να έχουν τόσο άμεσο impact όπως είχε ο Βάσκος όταν ανέλαβε τον Ολυμπιακό κι ότι πρέπει να υπάρχει πίστη στον Μπενίτεθ και το βιογραφικό του, διότι την έχει κερδίσει με τα όσα έκανε στην καριέρα του.
Κανείς φυσικά δεν ξέρει αν η ομάδα θα «στρώσει» στα παιχνίδια που απομένουν μέσα στη σεζόν, αν θα περάσει την Πλζεν, αν θα μπει play-offs, ούτε καν αν θα πάρει ευρωπαϊκό εισιτήριο – αυτή τη στιγμή, όλα μοιάζουν να είναι «στον αέρα». Είναι άραγε σωστό και σώφρον, να είναι και ο προπονητής «στον αέρα» και να κρίνεται η θέση του από κάθε αποτέλεσμα; Με όλο το σεβασμό, ο Μπενίτεθ δεν είναι Χιμένεθ. Και –ξανά με σεβασμό– ο Παναθηναϊκός δεν μπορεί να αντέξει μια «λύση Γρηγορίου», έναν δηλαδή ακόμα προπονητή μέσα στη σεζόν, «υπηρεσιακό» με έναν τρόπο, χωρίς μεγάλο βιογραφικό, με αποστολή απλά να νοικοκυρέψει την ομάδα και βλέπουμε από Ιούνιο.
Οπότε, τι πρέπει να γίνει με τον Ράφα;
Εγώ θα έλεγα να υπάρξει υπομονή μέχρι το καλοκαίρι, ώστε να υπάρξει μια «κανονική» αξιολόγηση τότε και όχι τώρα, πάνω στην «τούρλα του Σαββάτου». Ο Παναθηναϊκός οφείλει να κάνει τα πάντα για να περάσει την Πλζεν, το ευρωπαϊκό DNA του Ράφα είναι αδιαμφισβήτητο και το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται η ομάδα είναι προπονητολογία παραμονές του αγώνα – αντιθέτως, έχει ανάγκη από ηρεμία, συγκέντρωση και δουλειά. Ό,τι και να γίνει στην Τσεχία, ο Παναθηναϊκός οφείλει επίσης να μπει στην τετράδα, κάτι που θα του εξασφαλίσει ευρωπαϊκό εισιτήριο και θα διασώσει και ένα κομμάτι του πρεστίζ του, το οποίο θα «τσαλακωθεί» ανεπανόρθωτα αν παίξει για τις θέσεις 5-8.
Σε γενικές γραμμές, αυτό που πρέπει να κάνει ο Παναθηναϊκός από δω και πέρα, μέχρι το τέλος της χρονιάς, είναι να παίρνει τα αποτελέσματα που χρειάζεται, ακόμα κι αν η μπάλα που παίζει δεν συναρπάζει τα πλήθη. Αυτό μετράει αυτή τη στιγμή – αν τα αποτελέσματα συνδυαστούν και με καλύτερη μπάλα, μεγαλύτερη δημιουργία, παραγωγή φάσεων και περισσότερα γκολ, καλοδεχούμενα. Έχει βρεθεί, καλώς ή κακώς η ομάδα σε ένα σημείο, σαν αυτό που βρισκόταν το καλοκαίρι: τότε που «έπρεπε» να μπει σε ευρωπαϊκό όμιλο, χωρίς να νοιάζεται κανείς για την εικόνα και το «πώς». Η λογική ήταν «να μπούμε σε ευρωπαϊκό όμιλο και στην πορεία θα δούμε πώς μπορεί η ομάδα να παίξει καλύτερα».
Ο Παναθηναϊκός έκανε τη δουλειά το καλοκαίρι, μπήκε στη League Phase του Europa, αλλά στην Ελλάδα ούτε κέρδιζε, ούτε μπάλα έπαιζε και ο Βιτόρια απολύθηκε. Η παρουσία του Κόντη ήταν βραχύβια και η πρόσληψη του Μπενίτεθ έδωσε ελπίδες, που όμως δεν μετατράπηκαν σε μια αγωνιστική εικόνα που να φέρει αισιοδοξία, προοπτική και όραμα, πέρα από λίγες εξαιρέσεις. Ελαφρυντικά και δικαιολογίες φυσικά και υπάρχουν (τραυματισμοί, ντεφορμαρίσματα, παίκτες μη συμβατοί με τα «θέλω» του Ράφα και άλλα διάφορα), μόνο που στον Παναθηναϊκό δεν υπάρχουν πια ούτε αντοχές, ούτε υπομονή, ούτε ανοχή. Σε οποιαδήποτε άλλη ελληνική ομάδα, θα υπήρχε ενδεχομένως άλλη αντιμετώπιση απέναντι σε έναν προπονητή σαν τον Μπενίτεθ – με τη διαφορά ότι ούτε ο Ολυμπιακός, ούτε η ΑΕΚ, ούτε ο ΠΑΟΚ έχουν 16 χρόνια να πάρουν πρωτάθλημα.
Και σε όσους επιμένουν «να φύγει ο Μπενίτεθ εδώ και τώρα», εγώ απλά ρωτάω: ποιος θα έρθει τέλη Φλεβάρη; Και ποιος μπορεί να εγγυηθεί, ότι αυτός που θα έρθει, όποιος κι αν είναι αυτός, θα καταφέρει να κάνει τα «απολύτως απαραίτητα», να βάλει δηλαδή τον Παναθηναϊκό στην τετράδα; Ποιος θα έρθει και μέσα σε λίγες μέρες θα αξιολογήσει το υλικό και θα μπορέσει να το αγγίξει με ένα μαγικό προπονητικό ραβδί, μετατρέποντάς το σε κάτι λαμπερό και τόσο λειτουργικό, ώστε να παίξει την μπάλα που ονειρεύονται; Μοιάζει με μια δύσκολη εξίσωση και ένα μεγάλο ρίσκο, το οποίο δεν ξέρω αν ο Παναθηναϊκός, σε αυτή τη φάση της χρονιάς και με τα «βάσανα» που κουβαλάει, μπορεί να πάρει.
