Βλέποντας τα παιχνίδια της Εθνικής ομάδας αυτές τις μέρες, αρχικά να πούμε το βασικότερο. Στηθήκαμε όλοι με προσμονή και ενδιαφέρον να τη δούμε. Κι αυτό δεν είναι λίγο και το κέρδισαν αυτά τα παιδιά.
Για να υπάρξει απογοήτευση, σημαίνει πως υπάρχουν και απαιτήσεις. Η Εθνική πάλεψε, έπαιξε πολύ καλά με τη Σκωτία, στάθηκε εξαιρετικά μέχρι να προδοθεί από τα προσωπικά λάθη κόντρα στους Δανούς, αλλά στο ποδόσφαιρο υπάρχει κι αυτό που λέμε μομέντουμ.
Αυτό που είχαμε απόλυτα μέχρι το ματς του “Καραϊσκάκης” με τους Δανούς και που κατέρρευσε εκείνο το βράδυ του Σεπτέμβρη. Σαν να κλόνισε η ήττα εκείνη την πίστη και την πεποίθηση πως μπορούμε να τους πάρουμε όλους.
Από εκεί και πέρα είναι και θέμα διαχείρισης από την ομάδα, το σταφ κλπ. Εγώ δε θα μπω ούτε σε αναθέματα, ούτε σε κρίσεις. Η Εθνική είναι υπόθεση δύο-τριών δεκαημέρων, δύσκολα η προπονητική δουλειά μπορεί να μπει μπροστά από την κατάσταση του γκρουπ, αλλά και της ψυχολογίας που βρίσκεται το σύνολο.
Η Εθνική δεν τα κατάφερε ξανά, αλλά θα μας στήσει ξανά μπροστά στις τηλεοράσεις κι αυτό είναι το πιο σημαντικό. Γιατί μπορεί και το έχει δείξει. Κι αν δε μπορέσει ξανά, σίγουρα θα είναι πάντα ένα ωραίο θέαμα στο μάτι.
Όμως φτάνει ρε εσείς κάπου με το ανάθεμα και τις γραφικότητες. Λες και εσείς το θέλατε περισσότερο από τον Σιώπη και όλα τα παιδιά, που δεν έχουν πάει με την Εθνική σε μια μεγάλη διοργάνωση.
2025 έχουμε, τα λαϊκά δικαστήρια είναι λίγο “πασέ”… Δίπλα στην Εθνική είτε χάνει είτε κερδίζει, όπως αντίστοιχα πρέπει να κάνει ο καθένας και στην ομάδα του, όπως έκαναν και τα παιδιά που βρέθηκαν στις εξέδρες του Πάρκεν.
ΥΓ. Αυτή η Εθνική Αγγλίας που βλέπετε στη φώτο, για περίπου μια δεκαετία όχι δεν κατέκτησε, δε διεκδίκησε ούτε έναν τίτλο.
