Το πρώτο ζητούμενο από τον Νίστρουπ, είναι να κάνει ξανά τον Παναθηναϊκό πρωταθληματική ομάδα. Το δεύτερο, είναι να αναδείξει ό,τι καλύτερο διαθέτει το ρόστερ του.
Κάτρης, Κοντούρης, Ταμπόρδα, Αντίνο, Γιάγκουσιτς, Τεττέη, Παντελίδης, Πελίστρι. Όλοι τους, από 20 ως 24 ετών. Όλοι τους, περισσότερο ή λιγότερο, μεταγραφές που στοίχισαν σημαντικά χρήματα. Νέοι, εξελίξιμοι, ταλαντούχοι – το θέμα είναι να μην αποδειχθούν «στάσιμοι», «ανεπαρκείς» ή «ακατάλληλοι». Διότι τότε και σημαντικές μεταγραφικές επενδύσεις θα έχουν πεταχτεί στα σκουπίδια και η ΠΑΕ θα έχει χάσει χρήματα και θα έχει πάει περίπατο ένας άνεμος επένδυσης και στροφής στα νιάτα.
Ένα ρόστερ που φτιάχνεται για να μπορεί να σταθεί ή/και να πρωταγωνιστήσει σε Ελλάδα και Ευρώπη, πρέπει να έχει απ’ όλα: και έμπειρους παίκτες και ταλαντούχους παίκτες. Και Έλληνες και ξένους. Και παίκτες που είναι «εξειδικευμένοι» σε μια θέση και «πολυεργαλεία» και μπορούν να παίξουν κι εδώ κι εκεί. Μόνο έτσι είναι «γεμάτη» μια ομάδα και μπορεί να αντεπεξέλθει σε απουσίες, τραυματισμούς και ντεφορμαρίσματα. Αρκεί να υπάρχει ο κατάλληλος άνθρωπος που να μπορεί να τους αξιοποιήσει, να τους «στύψει» και να πάρει και την τελευταία σταγόνα που έχουν.
Ο Παναθηναϊκός, ειδικά τον Γενάρη, στράφηκε στα νιάτα, αποκτώντας παίκτες με καλά στοιχεία και πολύ μέλλον. Μόνο που η παρουσία του Μπενίτεθ, δεν ευνόησε αυτό το πρότζεκτ: ο Ισπανός δεν είχε τον χρόνο ή τη διάθεση να εξελίξει κανέναν, να βελτιώσει χαρακτηριστικά, να δώσει ευκαιρίες, να δοκιμάσει πράγματα – ήθελε απλά «να κάνει τη δουλειά του» με το μικρότερο δυνατό ρίσκο. Η χρησιμοποίηση του Τεττέη ήταν για εκείνον σχεδόν αναγκαστική, ελλείψει άλλου παίκτη με παρόμοια χαρακτηριστικά, ο Ταμπόρδα μπήκε στην 11άδα διότι του έκανε τη δουλειά, ο Αντίνο διότι ήταν μεταγραφή πολλών εκατομμυρίων, παρότι ο Αργεντινός φανερά είχε θέμα προσαρμογής. Ο Παντελίδης όμως, δεν του πολυέκανε. Ο Γιάγκουσιτς, δεν του έκανε καθόλου. Ο Κοντούρης έπαιξε κάποια ματς, ο Κάτρης επίσης, όπως και ο Πελίστρι όταν επέστρεψε από τον τραυματισμό του, χωρίς ποτέ στην πραγματικότητα να καταλάβουμε αν ο προπονητής είχε στο μυαλό του κάποιον «βασικό κορμό» και τι ήθελε ακριβώς να παρουσιάσει – πέρα από τη «βαθμοθηρία» και την τετράδα του πρωταθλήματος, την οποία θεώρησε κάπως σαν μεγάλη επιτυχία.
Δεν γνωρίζω τι θα γινόταν αν ο Μπενίτεθ έπαιρνε ψήφο εμπιστοσύνης και έμενε και την επόμενη χρονιά, αλλά με βάση τα ρεπορτάζ και το ότι ήθελε καμιά δεκαριά βασικούς παίκτες, καταλαβαίνω ότι όλοι αυτοί οι παίκτες, νεότεροι και μεγαλύτεροι, παίκτες που διάλεξε η διοίκηση και άρεσαν στον κόσμο, δεν άρεσαν στον ίδιο και δεν θα τους διάλεγε αν είχε την ευχέρεια να «κάνει» εκείνος τις μεταγραφές. Και αντιλαμβάνομαι ότι ένα σημαντικό σημείο τριβής, πέρα από την εικόνα της ομάδας και το ποδόσφαιρο που δεν άρεσε σε κανέναν, ακόμα και σε παιχνίδια που έφερνε αποτελέσματα, ήταν ακριβώς αυτό: ότι ο Μπενίτεθ δεν έδειχνε να έχει τη διάθεση να αναδείξει παίκτες, να τους κάνει «πρώτης γραμμής», βασικούς, πρωταγωνιστές, να ανεβάσει την αξία τους, να δημιουργήσει «υπεραξίες», ώστε πρώτα αυτοί οι παίκτες να βοηθήσουν τον Παναθηναϊκό να κυνηγήσει τους στόχους του και αργότερα να πουληθούν και να φέρουν σημαντικά ποσά στα ταμεία του κλαμπ.
Αυτό, καλείται να το κάνει ο Νίστρουπ
Δεν γνωρίζω τον ακριβή αριθμό των παικτών που θα έρθουν και αυτών που θα φύγουν – υπολογίζω ότι καμιά δεκαριά θα φύγουν και άλλοι τόσοι θα έρθουν. Καταλαβαίνω ότι ο Παναθηναϊκός θα ψάξει για έμπειρους παίκτες στις θέσεις όπου έχει ανάγκη, αλλά ταυτόχρονα θα προσπαθήσει να ενισχύσει και το ελληνικό στοιχείο, εξακολουθώντας να κοιτάζει παίκτες σε νεαρή ηλικία, που έχουν προοπτική.
Πέρα απ’ αυτούς που θα έρθουν, αυτό που έχει σημασία είναι η εξέλιξη αυτών που είναι ήδη εδώ – και για να έρθει ο Νίστρουπ σε μια ομάδα που δεν έχει τη διάθεση να πάρει «δέκα βασικούς» όπως είχε ζητήσει ο Μπενίτεθ, σημαίνει προφανώς ότι ο Δανός εκτιμά ότι το πράσινο ρόστερ έχει υλικό τέτοιο, όπου πάνω του μπορεί να «χτίσει». Ναι, πρέπει να το «μπολιάσει» με ποιότητα και εμπειρία, αλλά χωρίς αυτή η διαδικασία να εμποδίσει τους υπάρχοντες παίκτες από το να «ανθίσουν», να αναπτυχθούν και να ξεπεταχθούν. Να τους βοηθήσει πρέπει κι όχι να τους βάλει πίσω-πίσω στην ιεραρχία, δεύτερες και τρίτες επιλογές στη θέση τους, που θα παίζουν σε κανέναν αγώνα κυπέλλου ή άμα δεν είναι κανένας άλλος διαθέσιμος λόγω τιμωριών ή τραυματισμών.
Πρέπει ταυτόχρονα να πιστέψει ο Νίστρουπ στους παίκτες του και οι παίκτες του σε εκείνον. Και αν χτιστεί μια σχέση πίστης με το «καλημέρα» ανάμεσα σε προπονητή και παίκτες, από νωρίς – διότι χρόνος πολύς δεν υπάρχει – έχει ο Παναθηναϊκός ελπίδες να παρουσιάσει κάτι που θα είναι και αποτελεσματικό αλλά και ελκυστικό την επόμενη σεζόν.
