Ο Άγγλος πρώην τεχνικός της Νότιγχαμ Φόρεστ, Σον Ντάις μίλησε για πρώτη φορά μετά την απόλυση του από τον Βαγγέλη Μαρινάκη σε ένα podcast της πατρίδας του, το «The Football Boardroom» και σχολίασε τη μικρή θητεία του στην ομάδα, την διοίκηση της αλλά και τον τρόπο με το οποίο έφυγε από το κλαμπ.
Αναλυτικά οι δηλώσεις του:
«Λοιπόν, εγώ δεν το βλέπω έτσι. Στατιστικά και πραγματικά, χωρίς συναίσθημα, αν κοιτάξεις τα στατιστικά και τα δεδομένα, ακόμη και μετά το τελευταίο παιχνίδι με τη Γουλβς. Η αγωνιστική μας φόρμα εκείνη τη στιγμή ήταν η ένατη στην Premier League».
«Με βάση λοιπόν τα πραγματικά δεδομένα και την ανάλυση, δεν μπορώ να καταλάβω καμία από τις αποφάσεις που πάρθηκαν. Αλλά το ποδόσφαιρο αλλάζει και το είδαμε αυτό».
«Η μεγάλη εικόνα στο ποδόσφαιρο πλέον είναι σαν να πουλάς… τσαγιέρες από σοκολάτα», δήλωσε ο Ντάις. «Οι άνθρωποι βγαίνουν και λένε αυτές τις ιστορίες ότι “είμαστε αυτός ο σύλλογος”. Και τους απαντάς: «Όχι, δεν είστε. Είχατε μία καλή σεζόν μέσα σε τριάντα και πλέον χρόνια».
«Προσπαθείς να υπενθυμίσεις στους φιλάθλους – εδώ είναι που οι “πολεμιστές του πληκτρολογίου” αποκτούν πραγματικά δύναμη, παρεμπιπτόντως – ποια είναι η πραγματικότητα και όχι αυτό που νομίζετε ότι είναι. Πλέον είναι πολύ δύσκολο».
Ο Ντάις ξεκαθάρισε ότι οι φίλαθλοι της Φόρεστ δεν αποτελούσαν πρόβλημα, αλλά υποστήριξε ότι ένα μικρό κομμάτι ανθρώπων «υποκινεί και πουλά θυμό» στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Παράλληλα απάντησε και στα δημοσιεύματα που ανέφεραν ότι οι παίκτες επιβαρύνονταν υπερβολικά με προπονήσεις υπό τη δική του καθοδήγηση, αν και παραδέχθηκε ότι ήταν κάτι που του είχαν αναφέρει και οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές.
«Αυτό ακουγόταν πολύ, ότι οι παίκτες είναι κουρασμένοι επειδή (ο Ντάις και το επιτελείο του) τους δουλεύουν υπερβολικά», απάντησε. «Από πότε έγινε αυτό… ένα είδος “νομίσματος”, σαν να λέμε: τι κάνουν; Δουλεύουν τους ποδοσφαιριστές υπερβολικά σκληρά;».
«Αν το είχες γράψει αυτό πριν από 10 χρόνια, ο κόσμος θα αναρωτιόταν για τι πράγμα μιλούν και θα πίστευε ότι οι παίκτες θα έπρεπε να βρίσκονται εκεί κάθε λεπτό της κάθε ημέρας. Ειλικρινά, δεν μπορούσα να το πιστέψω. Τους δουλεύει πολύ σκληρά τους παίκτες; Σκεφτόμουν: από πότε αυτό έγινε κακό πράγμα;».
«Ξύνω το κεφάλι μου απορημένος. Εγώ και το επιτελείο μου λέγαμε: “Μα έχουμε όλα τα δεδομένα, τα στατιστικά και τα στοιχεία”. Όταν αναλάβαμε ήταν η ομάδα με τις χαμηλότερες φυσικές επιδόσεις στην Premier League, οπότε τι θέλετε να κάνω; Να μην τους κάνω πιο γυμνασμένους; Δηλαδή, είναι απλώς τρέλα, σωστά;».
«Εδώ είναι που έλεγα για εκείνο το 10% της ποδοσφαιρικής ζωής σήμερα, οι “πολεμιστές του πληκτρολογίου”, τα media, όπως θέλετε πείτε το, που για μένα χαλάει το παιχνίδι. Ότι δηλαδή οι παίκτες δούλευαν υπερβολικά σκληρά; Δεν το έχω ακούσει ποτέ στη ζωή μου ως κάτι αρνητικό. Δεν μπορώ να το καταλάβω αυτό: ζητάμε από τους παίκτες να δουλεύουν σκληρά για μια ποδοσφαιρική ομάδα και να φορούν το σήμα με λίγη περηφάνια».
«Όλοι γνωρίζουμε, ως προπονητές, ότι οι τοίχοι… έχουν αυτιά», πρόσθεσε ο Ντάις. «Ξέρω πολύ καλά ποιοι κινούνται στο παρασκήνιο σε όλη την καριέρα μου. Σίγουρα ξέρω και ποιοι είναι στη Φόρεστ. Αλλά στο τέλος θα αποκαλυφθούν, γιατί έτσι είναι η ζωή – θα βγουν στην επιφάνεια».
«Θέλω να το ξεκαθαρίσω αυτό, είναι πολύ σημαντικό για μένα ως άνθρωπο του ποδοσφαίρου αλλά και ως άνθρωπο γενικά, ο κύριος Μαρινάκης δεν ήταν τίποτε άλλο παρά σωστός και ευθύς απέναντί μου. Η τελική του απόφαση είναι περίεργη, αλλά ως άνθρωπος, προσωπικά απέναντί μου, δεν έχω κανένα παράπονο. Ούτε από τον γιο του, τον Μίλτο, ούτε από τους ανθρώπους της διοίκησης. Κανένα απολύτως παράπονο».
«Δεν θέλω τίποτα άλλο παρά το καλό για τη διοίκηση. Δεν θέλω τίποτα άλλο παρά το καλό για τον νέο προπονητή ή για τους παίκτες, να το ξεκαθαρίσω αυτό.
Είναι λίγο… να σου ξύνει το κεφάλι, το γεγονός ότι κάθομαι εδώ και μιλάω γι’ αυτό. Αυτό είναι το μόνο που θα πω, γιατί τα στατιστικά και τα δεδομένα είναι πολύ ξεκάθαρα.
Αυτό που προσπαθώ να πω είναι ότι η πίεση στα ποδοσφαιρικά κλαμπ σήμερα – αν επιστρέψουμε στα μοντέλα διοίκησης και στα οικονομικά – είναι τεράστια. Και, είτε το πιστεύετε είτε όχι, οι άνθρωποι πράγματι ακούν αυτούς που κάθονται πίσω από έναν υπολογιστή».
