Στα πλαίσια της 4ης αγωνιστικής του πρωταθλήματος της Superleague και στο ντεμπούτο του Αλγουαθίλ στον πάγκο του Ολυμπιακού, οι ερυθρόλευκοι ηττήθηκαν στο Καραϊσκάκης από τον ΟΦΗ.
Η Κρητική ομάδα παρατάχτηκε σε φάση άμυνας με σχηματισμό 1-5-4-1 που έπαιρνε την μορφή του 1-5-3-2 με την πιο προωθημένη, αρκετές φορές, τοποθέτηση του Φούντα στα δεξιά.
Η συγκεκριμένη τοποθέτηση είχε ως στόχο να κατευθύνει την μπάλα στην δεξιά πλευρά του Ολυμπιακού καθώς το σκάουτινγκ του αντιπάλου διέγνωσε μεγαλύτερη αδυναμία εκεί απ’ ότι στην αριστερή πλευρά, αλλά και να δημιουργήσει ευνοϊκές συνθήκες σε κατάσταση μετάβασης με ισαριθμία 2 ν 2.
Παράλληλα, υπήρχαν στιγμές που το 1-5-3-2 μετατρέπονταν σε 1-5-2-3 όταν η Κρητική ομάδα ήθελε να δημιουργήσει συνθήκες πρέσινγκ.
Σε φάση επίθεσης ο σχηματισμός των ΟΦΗ μετατρέπονταν σε 1-3-4-2-1. Βασική επιδίωξη των παικτών του Χρήστου Κόντη ήταν, απέναντι στο 1-4-1-4-1 των ερυθρόλευκων να δημιουργήσουν υπερφορτώσεις σε πλάγιες περιοχές απέναντι στους μπακ, με την τοποθέτηση των Φούντα (11) και Αϊτόρ (10) δεξιά και αριστερά του Φρόιλερ (19) σε συνδυασμό με τις προωθημένες θέσεις των μπακ – χαφ.
Έτσι καθώς ο εκάστοτε μπακ του Ολυμπιακού έπρεπε να βρίσκεται σε μια ενδιάμεση θέση για να ελέγχει και τους δύο παίκτες, η μπάλα μεταφέρονταν είτε σε ελεύθερο παίκτη ανάμεσα στις γραμμές (Φούντα ή Αϊτόρ) είτε στον μπακ-χαφ (Ντίκμαν ή Αθανασίου) που είχε διαθέσιμο χώρο. Χαρακτηριστικότερη περίπτωση αυτή του ακυρωθέντος γκολ στο 38’, στην περίπτωση με το σουτ του Αθανασίου στο 49’ αλλά και στο γκολ του ΟΦΗ στο 66’
Ο Ολυμπιακός σε φάση επίθεσης «έφερνε» τους πλάγιους μέσους σε κεντρικές θέσεις και ανέβαζε τους μπακ που δημιουργούσαν το πλάτος. Έτσι ο σχηματισμός είχε το μεγαλύτερο διάστημα την μορφή του 1-2-4-3-1.
Έχοντας τρεις παίκτες στο μεσοδιάστημα οι ερυθρόλευκοι είχαν αυξημένες επιλογές μεταβιβάσεων σε παίκτες ανάμεσα στις γραμμές. Οι Ζότα (20), Φορτούνης (7) και Τσικίνιο (22) ήταν κινητικοί και επιδίωκαν να τοποθετηθούν ανάμεσα στις γραμμές ώστε να βρουν χώρους για να υποδεχτούν και να γυρίσουν σε κεντρικές θέσεις και στην συνέχεια να κάνουν μια καλή τελική πάσα.
Η πιο κλασική περίπτωση όπου αυτό υλοποιήθηκε, ήταν στη φάση του 11’ με την ευκαιρία του Πουέρτα, που ήταν η αξιολογότερη του αγώνα με τιμή 0.37 xGs.
Το ημίχρονο ολοκληρώθηκε με τον Ολυμπιακό να προσπαθεί να μεταφέρει την μπάλα προοδευτικά και με διεισδυτικές μεταβιβάσεις σε παίκτες ανάμεσα στις γραμμές και τον ΟΦΗ να αμύνεται αποτελεσματικά δημιουργώντας τις δικές του στιγμές στο παιχνίδι.
Η κατοχή ήταν 59% – 41%, οι τελικές 8 – 6 και τα αναμενόμενα τέρματα 0.81 – 0.37.
Στο δεύτερο ημίχρονο ο ΟΦΗ διαπιστώνοντας ότι κύρια επιδίωξη των γηπεδούχων ήταν η ανάπτυξη διαμέσου του άξονα με παιχνίδι ανάμεσα στις γραμμές, ανέβασε τα επίπεδα της συνοχής του. Οι γραμμές ήρθαν ακόμη πιο κοντά περιορίζοντας τους διαθέσιμους χώρους στα μεσοδιαστήματα και με τον σχηματισμό να γίνεται αποκλειστικά 1-5-4-1.
Παράλληλα, οι κεντρικοί αμυντικοί του ακολουθούσαν τους αντιπάλους τους όταν αυτοί επιδίωκαν να βρεθούν σε θέση για να υποδεχτούν κάποια διεισδυτική πάσα και τους έθεταν άμεσα υπό πίεση εμποδίζοντας την στροφή τους.
Με αυτά τα δεδομένα οι ερυθρόλευκοι δυσκολεύονταν πολύ στο παιχνίδι από τον άξονα και έπρεπε να βρουν εναλλακτικές. Μια από αυτές ήταν το παιχνίδι πάνω από τις γραμμές που επιχειρήθηκε στο 59’ με την πάσα του Ρέτσου στην πλάτη της άμυνας για τον Γκονζάλες, που δεν έκανε όμως καλή πρώτη επαφή.
Άλλη εναλλακτική ήταν το παιχνίδι από τα πλάγια. όπου έλειψαν οι αυτοματισμοί, ελέω και του περιορισμένου χρόνου που είχε για να δουλέψει ο Αλγουαθίλ. Αποτέλεσμα ήταν οι απειλές απέναντι στους Κρητικούς να είναι λίγες.
Αντίθετα ο ΟΦΗ τιμώρησε την ανισορροπία που βρήκε στην άμυνα των γηπεδούχων στο 66’, όταν Τικνιζιάν (71) και Πιρόλα (5) βρέθηκαν μακριά από τον χώρο ευθύνης τους και ο Φρόιλερ (19) που έπρεπε να καλύψει δεν το έκανε.
Στο δεύτερο ημίχρονο οι ερυθρόλευκοι αύξησαν το ποσοστό της κατοχής τους αλλά αυτό δεν συνοδεύτηκε και με μεγαλύτερη απειλή απέναντι στον αντίπαλο. Οι τελικές μπορεί να ήταν περισσότερες (12 – 7) αλλά η ποιότητα των ευκαιριών χαμηλότερη με τα αναμενόμενα τέρματα να είναι 0.57 – 0.50.
Συμπέρασμα: Ο Ολυμπιακός έχει μπει στην εποχή Αγλουαθίλ που πρεσβεύει ένα τελείως διαφορετικό μοντέλο παιχνιδιού από ότι ο Μεντιλίμπαρ. Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι ενώ στην φάση της άμυνας και της μετάβασης υπάρχουν ομοιότητες, όσον αφορά τις απαιτήσεις των δύο μοντέλων, στην φάση επίθεσης η διαφορά είναι μέρα με την νύχτα. Επόμενο λοιπόν είναι να χρειαστεί χρόνο για να υλοποιηθεί. Ο Ολυμπιακός λοιπόν περνάει σε μια νέα εποχή με διαφορετικό τρόπο ανάπτυξης, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να χάσει την σκληράδα που είχε ως ομάδα με τον Μεντιλίμπαρ.
Ο ΟΦΗ, των 8 Ελλήνων στην βασική ενδεκάδα, δεν εξέπληξε με την απόδοση του. Για άλλη μια φορά έκανε το παιχνίδι που ξέρει και δεν επηρεάστηκε ούτε από το όνομα του αντιπάλου ούτε από την έδρα. Ο ΟΦΗ του Κόντη έχει στοιχεία που ο Αλγουαθίλ θα ήθελε να περάσει στον Ολυμπιακό και αφορούν τον έλεγχο του ρυθμού και του παιχνιδιού μέσω της κυκλοφορίας, το διεισδυτικό παιχνίδι αλλά και την δημιουργία και αξιοποίηση των αριθμητικών υπεροχών, όπως πολύ καλά έκαναν οι παίκτες του Έλληνα τεχνικού. Η πρόοδος της Κρητικής ομάδας είναι διαρκής και σταθερή και δεν θα είναι έκπληξη αν μπει σφήνα στο big four.
Παίκτης που ξεχώρισε: Ο Νίκος Αθανασίου ήταν αυτός που ξεχώρισε, και δημιουργεί εύλογα την απορία πως αυτός ο παίκτης δεν είχε θέση στο αριστερό άκρο της άμυνας του Ολυμπιακού. Ο αριστερός μπακ-χαφ του ΟΦΗ αξιοποίησε πλήρως την δυνατότητα που του έδωσαν οι τοποθετήσεις του Αϊτόρ και η τακτική προσέγγιση του προπονητή του. Η μπάλα πέρασε από τα πόδια του περισσότερο από τον οποιονδήποτε στην ομάδα του (79 επαφές), εκμεταλλεύτηκε τους χώρους που βρήκε στα αριστερά, είχε την ασίστ στο γκολ του Κόντρο ενώ δημιούργησε και τις περισσότερες ευκαιρίες για τους συμπαίκτες του (3). Είχε επίσης σημαντική συμβολή στην αμυντική λειτουργία με τις περισσότερες ανακτήσεις (7) και υψηλό ποσοστό στις μονομαχίες εδάφους (67%).
