Τι να αναλύσει κανείς και τι να πει για το παιχνίδι του Ολυμπιακού με την ΑΕΛ. Είναι πράγματα που έχουν συμβεί δεκάδες φορές από την αρχή της σεζόν. Τα έχουμε πει, τα έχουμε γράψει και κάπου καταντάει και κουραστικό. Δεν γίνεται να έχει φτάσει στην 26η αγωνιστική το πρωτάθλημα και ο Ολυμπιακός να μην είναι ψυλλιασμένος με ομάδα του Σάββα Παντελίδη. Δεν γίνεται να αφήνει το ματς να πάει στο τέλος για να τρέχει και να μη φτάνει.
Το χειρότερο απ’ όλα για τον Ολυμπιακό είναι ότι οι ποδοσφαιριστές του θέλουν και προσπαθούν στον αγωνιστικό χώρο. Δεν μπορούν, όμως, να δημιουργήσουν, δεν μπορούν να βρουν το γκολ και να πάρουν νίκες. Η ομάδα του Μεντιλίμπαρ στο πρώτο ημίχρονο έχει χάσει μία ευκαιρία με τον Ζέλσον που δημιουργήθηκε από λάθος της άμυνας της ΑΕΛ. Κατά τα άλλα πίεζε, αλλά δεν μπορούσε να κάνει άλλες φάσεις.
Στην επανάληψη το σκηνικό προσπάθησαν να το αλλάξουν. Υπήρξαν ατομικές ενέργειες και κάποιες συνεργασίες, αλλά το άγχος τους είχε κυριεύσει και δεν μπορούσαν θεωρητικά εύκολες φάσεις να τι κάνουν γκολ. Μοιραία το ματς πήγαινε στο 0-0 και εκεί έμεινε με τον Ολυμπιακό να είναι αδιόρθωτος. Και από τη στιγμή που δείχνει αδιόρθωτος στην 26η αγωνιστική τι να περιμένει κανείς να αλλάξει στα πλέι οφ;
Η ΑΕΛ έπαιξε μαχητικά όπως έκανε και με τον ΠΑΟΚ και με την ΑΕΚ και τον Παναθηναϊκό. Έκανε ότι έχει κάνει με όλους, αλλά το θέμα δεν είναι τι έκανε η ΑΕΛ, αλλά τι έκανε ο Ολυμπιακός για να σκοράρει. Και το τρομερό στο ματς με τους «βυσσινί» είναι πως στην επανάληψη ευκαιρίες βγήκαν, αλλά τα τελειώματα ήταν πολύ άσχημα. Δεν μπορεί κανείς να πει ότι φταίει ο Μεντιλίμπαρ όταν ο Ταρέμι βγαίνει μόνος απέναντι από τον Βενετικίδη και μάλιστα με μία ωραία φάση, αλλά δεν μπορέσει να πλασάρει εύστοχα και να στείλει τη μπάλα στα δίχτυα.
Ο Ολυμπιακός δεν ξέρουμε τι μπορεί να αλλάξει ενόψει των πλέι οφ για να μπορέσει να πάρει τον τίτλο. Ίσως το βασικό είναι ότι η ομάδα πρέπει να δουλέψει και ψυχολογικά για να καταφέρει να τελειώσει σωστά τις ευκαιρίες που δημιουργεί.
