Ξεκίνημα του φετινού Nations League: «να μην ξεφτιλιστούμε κόντρα σε Γερμανία και Ολλανδία». «Να νικήσουμε μέσα τους Σέρβους, να πάρουμε ένα Χ εκτός». «Αν πάρουμε έστω κανα-δυο ισοπαλίες στα τέσσερα ματς με Γερμανούς και Ολλανδούς, θα κάνουμε πάρτι».
Αμέσως μετά τη νίκη στη Σερβία: «ωραία, έχουμε προβάδισμα για την τρίτη θέση, για να γλιτώσουμε τον υποβιβασμό. Πάμε για μια καλή εμφάνιση στη Γερμανία, ένας βαθμός θα είναι υπέροχος». Μετά τη νίκη στη Γερμανία: «ποια Ολλανδία και ποια Γερμανία; Δυο νίκες στην Τούμπα και ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ». Ώπα λιγάκι παιδιά, να οργανωθούμε…
Η γεμάτη Τούμπα «έσπρωξε» την Εθνική μας μέχρι εκεί που μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο ο κόσμος. Η απόδοση στο πρώτο ημίχρονο, η αποτελεσματικότητά μας – που ήταν υψηλού επιπέδου, η πίεση ψηλά και τα λάθη των Ολλανδών, μας έφεραν ένα ωραιότατο 2-0. Αλλά η ποιότητα των Ολλανδών, το βάθος του πάγκου τους και κυρίως η σοβαρότητα και η συγκέντρωση που έδειξαν στο δεύτερο ημίχρονο, μας φανέρωσαν πόσο δρόμο έχουμε να διανύσουμε ακόμα για να «τοποθετηθούμε» σε τοπ επίπεδο. Διότι είναι άλλο πράγμα να θέλεις, να νομίζεις, να λαχταράς να ανήκεις στην ποδοσφαιρική ελίτ και άλλο πράγμα να φτάσεις εκεί – και να καταφέρεις να παραμείνεις.
Το δωρεάν Ολλανδικό μάθημα
Αν η εικόνα της Ολλανδίας στο δεύτερο ημίχρονο, ήταν ανάλογη με αυτή του πρώτου ημιχρόνου και είχαμε κερδίσει τελικά με ένα «σβηστό» 2-0, θεωρώ ότι θα μας έκανε περισσότερο κακό, παρά καλό. Διότι θα είχαμε «ψηλώσει» παραπάνω από όσο μας αναλογούσε. Έχοντας ήδη κερδίσει εκτός τη Γερμανία, μια Γερμανία όπου ο Κλοπ κάνει δοκιμές και πειράματα, αν κερδίζαμε και την Ολλανδία, θα πιστεύαμε ότι έχουμε ήδη φτάσει κάπου εκεί ψηλά, μέσα σε τρεις μόλις αγώνες, διαγράφοντας με τη μια όλα τα λάθη και τα στραβά που μας στοίχισαν τη συμμετοχή στο Μουντιάλ.
Η Ολλανδία όμως μας «έκανε τη χάρη» να μας βάλει δύσκολα. Πολύ δύσκολα. Μας πίεσε, μας έβαλε στην περιοχή μας, δεν μας επέτρεψε να κρατήσουμε τη μπάλα στα πόδια μας, δεν μας άφησε να βγάλουμε αντεπιθέσεις, φόρτωσε τη μεσοεπιθετική της γραμμή, μας έβαλε γκολ που ακυρώθηκαν (σωστά) και γκολ που μέτρησαν.
Μας παρέδωσε ένα «δωρεάν» και χρήσιμο μάθημα για το πώς παίζουν οι πραγματικά μεγάλες ομάδες, πώς κυκλοφορούν τη μπάλα και πώς βρίσκουν διάφορους και διαφορετικούς τρόπους να παράξουν ποδόσφαιρο. Σε όλα αυτά, αυτό που είχαμε να αντιπαρατάξουμε, ήταν μαζική άμυνα, να διώχνουμε τη μπάλα μακριά και να κοιτάμε το ρολόι ελπίζοντας να τη «βγάλουμε καθαρή». Δεν συνέβη, δεν τη «βγάλαμε καθαρή», αλλά δεν πάθαμε και καμία ζημιά – αν το ματς είχε δέκα λεπτά ακόμα, είναι πολύ πιθανό να είχαμε φάει και τρίτο γκολ.
Το θέμα είναι ότι σε τρία ματς – δυο εκτός και ένα εντός – έχουμε δυο νίκες, μια ισοπαλία και 7 βαθμούς. Με απουσία που υπήρχε πριν το ματς με την Ολλανδία (αυτή του Βαγιανίδη) και απουσία που προέκυψε κατά τη διάρκειά του (αυτή του Τζόλη). Με εμφανή κόπωση από τα συνεχόμενα, απαιτητικά παιχνίδια. Κόντρα σε μια Ολλανδία που είναι ξεκάθαρα η πιο ποιοτική ομάδα του ομίλου, με έναν νέο, φιλόδοξο προπονητή, τον Τσάβι, που δεν έχει καμία διάθεση για δοκιμές και πειράματα όπως ο Κλοπ, ούτε θέλει να φτιάξει κάτι για το αύριο και το μεθαύριο του ολλανδικού ποδοσφαίρου, αλλά νοιάζεται για το «σήμερα» και το «εδώ και τώρα».
Με ταπεινότητα θα πάμε παραπάνω, βήμα – βήμα
Η Εθνική μας, σε αυτά τα τρία ματς, μας έχει δείξει αρκετές αρετές και μερικές αδυναμίες. Ξέραμε ότι μπορεί να επιτεθεί, αλλά συχνά σπαταλούσε ένα σωρό ευκαιρίες και έχανε την ευκαιρία να κερδίζει, λόγω έλλειψης αποτελεσματικότητας – σε μεγάλο βαθμό αυτό το διόρθωσε στο ματς με τους Γερμανούς.
Ξέραμε ότι έχει αδυναμίες στην άμυνα, στην αμυντική μετάβαση, ότι τα εξτρέμ συχνά δεν βοηθούν τα μπακ στην πλάτη τους, ότι οι παίκτες μας «ξεχνιούνται» και ανεβαίνουν ψηλά – σε μεγάλο βαθμό κι αυτό το διορθώσαμε, εμφανίζοντας μια πολύ βελτιωμένη εικόνα στο μεσοαμυντικό κομμάτι, ειδικά κόντρα σε Γερμανία και Ολλανδία. Η Εθνική μας με λίγα λόγια, δεν λογίζεται πια μόνο ως μια ομάδα που ξέρει να επιτίθεται και να κάνει ωραία πράγματα μπροστά, αλλά και ως μια ομάδα που μπορεί να αμυνθεί συγκροτημένα, όταν η ποιότητα του αντιπάλου και η κρισιμότητα ενός αγώνα το επιβάλουν.
Φυσικά, έχουμε πράγματα να φτιάξουμε, να διορθώσουμε και να εξελίξουμε. Και αυτό θα συμβεί, μόνο μέσα από αγώνες κόντρα σε ομάδες από το πάνω ράφι, όπως αυτές που αντιμετωπίζουμε στο φετινό Nations League. Θα πάθουμε και θα μάθουμε, μπορεί να χρειαστεί να «υποφέρουμε» όπως συνέβη στο δεύτερο ημίχρονο με τους Ολλανδούς αλλά θα βγουν χρήσιμα συμπεράσματα για το μέλλον. Διότι το μέλλον που μας νοιάζει και μας καίει, δεν είναι η τελική μας κατάταξη στο Nations League, αλλά το πόσο έτοιμοι θα είμαστε στα προκριματικά του Euro που ακολουθούν.
