Παναθηναϊκός: Φορώντας την ευρωπαϊκή μπέρτα του υπερήρωα

Ακόμα ένα δύσκολο βράδυ γι’ αυτούς που έλεγαν, τραβώντας μια γερή ρουφηξιά από τον φραπέ τους, ότι «να φύγει ο Ράφα, δεν κάνει». Ακόμα μια βραδιά όπου οι «Αλαφούζο, φύγε», δεν είχαν αέρα στα πνευμόνια τους, για να κράξουν τη διοίκηση, σε μια τέτοια ευρωπαϊκή βραδιά που γέμισε με καθαρό, ανόθευτο, ευρωπαϊκό οξυγόνο. Κι ακόμα μια φορά, που οι «ειδικοί», οι «πού πάμε με Τεττέη μπροστά;», οι «ποιος Κυριακόπουλος μωρέ;», οι «τι τον πήραμε τον σάπιο τον Ρενάτο» και οι «γιατί δεν ξαποστείλαμε τον Σφιντέρσκι;» έμειναν απορημένοι να κοιτάζουν πώς ο Παναθηναϊκός έμεινε για όγδοο ευρωπαϊκό παιχνίδι αήττητος, πώς ο Μπενίτεθ συνεχίζει το τρομερό του σερί όπου δεν έχει χάσει εντός έδρας ματς στο ΟΥΕΦΑ/ Europa και πώς ο Παναθηναϊκός θύμισε τις ένδοξες μέρες του παρελθόντος.

Όλοι οι υπόλοιποι, πλην των παραπάνω περιπτώσεων, χάρηκαν με την ψυχή τους μια τεράστια, δίκαιη και «πωρωτική» νίκη επί της Μπέτις. Μια νίκη έναντι σε μια καλύτερη ομάδα, την πέμπτη της La Liga, με παίκτη λιγότερο από το 59’ – μια απόφαση και τραβηγμένη και αυστηρή, με γκολ νίκης από τον Ταμπόρδα μετά το πέναλτι που δεν είδε ο διαιτητής αλλά είδε το VAR, με κόσμο, με ενθουσιασμό, με συγκίνηση, με δυνατά συναισθήματα και με δάκρυα για κάποιους, που – επιτέλους – ήταν δάκρυα χαράς. Μια νίκη που δεν σημαίνει απολύτως τίποτα, μια που υπάρχει και ρεβάνς και ταυτόχρονα σημαίνει ένα σωρό πράγματα για το σήμερα και το αύριο του συλλόγου.

Όσοι είναι πιτσιρικάδες, προφανώς δεν έχουν ζήσει μεγάλες ευρωπαϊκές βραδιές – εκτός από την πρόκριση στη Μασσαλία ή καναδυο τέτοιες ωραίες στιγμές των τελευταίων ετών. Αλλά οι μεγαλύτεροι, έχουμε ζήσει προημιτελικούς και ημιτελικούς Πρωταθλητριών (δεν είμαι τόοοσο μεγάλος για να έχει ζήσει το Γουέμπλεϊ), ημιτελικούς ΟΥΕΦΑ, σπουδαία διπλά, μεγάλες προκρίσεις, ακόμα και περήφανους αποκλεισμούς, όπως εκείνον για παράδειγμα από τη Μπαρσελόνα στο «Καμπ Νου». Γενικά, έχουν δει τα μάτια μας πολλά, υπάρχουν στο μυαλό μας πολλές όμορφες φωτογραφίες, ταξίδια, πανηγυρισμοί που δεν θα ξεχαστούν ποτέ, από εκείνες τις εποχές που οι ξένοι υποκλίνονταν στον Panathinaikos και οι ζηλιάρηδες – και παντελώς αποτυχημένοι ευρωπαϊκά – Έλληνες, έκαναν λόγο για «τσούκου – τσούκου μπολ» και «κωλοφαρδία» με τον πιο απαξιωτικό τρόπο.

Εκείνες οι εποχές, ανήκουν στο παρελθόν. Ή μήπως όχι; Ένας Παναθηναϊκός που παραπατά ολόκληρη τη χρονιά στην Ελλάδα, που έδωσε μάχη για να τερματίσει στην τετράδα, που αποκλείστηκε στο Κύπελλο από τον ΠΑΟΚ με κάτω τα χέρια, δείχνει κάθε φορά που φοράει την ευρωπαϊκή του φορεσιά φέτος, να μεταμορφώνεται σε υπερήρωα – σαν να φοράει τη μπέρτα του Σούπερμαν κι όχι «σώβρακα και φανέλες» που έλεγε κι ο Πανούσης. Αυτή η «μπέρτα» έφερε το 1-1 με τη Ρόμα στο ΟΑΚΑ, με έναν Παναθηναϊκό να έχει όλους κι όλους 12 παίκτες της πρώτης ομάδας διαθέσιμους, αυτή έφερε την πρόκριση επί της Πλζεν, αυτή έφερε τη νίκη επί της Μπέτις, με μια ντουζίνα απουσίες (λόγω τραυματισμών, καρτών και ευρωπαϊκής λίστας), με αριθμητικό μειονέκτημα για ένα μισάωρο. Η «μπέρτα του υπερήρωα» αλλά και ο προπονητής του, που μοιάζει γεννημένος για τις μεγάλες ευρωπαϊκές βραδιές: τρία ευρωπαϊκά κουβαλάει στις αποσκευές του, αρνείται να χάσει ευρωπαϊκό ματς με τον Παναθηναϊκό, τον καθοδηγεί και τον μεταμορφώνει όταν βλέπει απέναντί του αντίπαλο από άλλη χώρα, όσα προβλήματα κι αν υπάρχουν, όσοι και να λείπουν κι όσο προβληματική εικόνα κι αν υπήρχε στα εγχώρια ματς – και λέω «υπήρχε» και όχι «υπάρχει», διότι η εικόνα που βλέπουμε τον τελευταίο καιρό, εντός και εκτός συνόρων, εντός και εκτός έδρας, είναι άκρως ενθαρρυντική.

Ελπίζω να μην ξεγελαστεί κανείς – και κυρίως οι παίκτες – ότι μετά το 1-0 ο Παναθηναϊκός έγινε το φαβορί ή ότι «είναι περασμένος». Η Μπέτις παραμένει καλύτερη ομάδα, είναι πλέον «πληγωμένη» και «στριμωγμένη», θα έχει μεγάλη στήριξη από τον κόσμο της αλλά και μεγάλη γκρίνια αν το ματς της στραβώσει στην Ανδαλουσία. Αυτό πρέπει να κάνει ο Παναθηναϊκός, αυτό πρέπει να εκμεταλλευτεί: να προκαλέσει ακόμα μεγαλύτερη ένταση στην Μπέτις, να την ξενερώσει, να την προβληματίσει, να την εκνευρίσει, να την κάνει να χάσει την ψυχραιμία και την υπομονή της, να ανέβει ψηλά στη ρεβάνς, να αφήσει χώρους, να φανεί αφελής.

Ο Παναθηναϊκός πρέπει να πάει στον επαναληπτικό, σαν να τελείωσε ισόπαλο το πρώτο ματς. Να πάει για να αμυνθεί συγκεντρωμένα και αποτελεσματικά, ψάχνοντας παράλληλα τις ευκαιρίες του για να σκοράρει και να κάνει τη ζωή του πιο εύκολη – δεν είναι εύκολη εξίσωση να κρατήσει το «μηδέν» για δυο συνεχόμενα παιχνίδια κόντρα σε μια ομάδα με τόσο επιθετικό ταλέντο. Αλλά ταυτόχρονα, ο Παναθηναϊκός θα πάει με πίστη και ψυχολογία, ότι όλα μπορούν να γίνουν, με παίκτες που έλειπαν στο πρώτο ματς και θα δώσουν στον Μπενίτεθ μεγαλύτερη ευχέρεια επιλογών. Και με ένα «όνειρο τρελό»: την ευρωπαϊκή υπέρβαση, σε μια σεζόν που δεν πλησίασε καν την υπέρβαση εντός των τειχών.