Όσοι φίλοι του Παναθηναϊκού είναι μικροί σε ηλικία, 20 ή 25 ετών, έχουν δει με τα μάτια τους μια ομάδα προβληματική, με συνεχείς αλλαγές προπονητών, που δεν έχει πάρει πρωτάθλημα εδώ και πολλά χρόνια και έχει ένα στυλ παιχνιδιού που δεν γεμίζει το μάτι – με εξαίρεση μόνο ένα μεγάλο μέρος της θητείας του Ιβάν Γιοβάνοβιτς.
Μπορεί να έχουν δει στο Youtube ή σε διάφορα αφιερώματα ομάδες του Παναθηναϊκού του παρελθόντος, που να έπαιζαν ποδόσφαιρο κυριαρχικό, θεαματικό, με «παιχταράδες», να έχουν καμαρώσει σπουδαίες ευρωπαϊκές πορείες και μεγάλες προκρίσεις, αλλά αν δεν τα έχεις δει όλα αυτά με τα μάτια σου, «γράφει» διαφορετικά στην ψυχή σου. Είναι λίγο «ντοκιμαντέρ», είναι κάτι σαν μουσειακό έκθεμα.
Είμαι αρκετά μεγάλος σε ηλικία για να έχω προλάβει πραγματικά σπουδαίες εκδοχές του Παναθηναϊκού, από τα μέσα προς τέλη της δεκαετίας του ’80, όταν πρωτοπήγαινα γήπεδο.
Έχω δει με τα μάτια μου παιχταράδες σε γεμάτο ΟΑΚΑ, έχω δει ματσάρες σε Ελλάδα και Ευρώπη, ευρωπαϊκές επιτυχίες, προκρίσεις, γκολ που έγραψαν ιστορία.
Έχω δει τον Παναθηναϊκό να μεγαλουργεί στην Ευρώπη και να «νικιέται» στην Ελλάδα από ένα σύστημα που δεν τον άφηνε να πάρει όσα δικαιούνταν, έχω ακούσει τους απέναντι να τον ειρωνεύονται και να κάνουν λόγο για «τσούκου – τσούκου μπολ» όταν δεν μπορούσαν να πάρουν ούτε ισοπαλία όταν έβγαιναν έξω από τα σύνορα.
Τους έχω δει να βγαίνουν στους δρόμους και να πανηγυρίζουν έξαλλα ήττα του Παναθηναϊκού, αφού δεν είχαν τότε καμία νίκη της δικής τους ομάδας να γιορτάσουν.
Τα έχω δει γενικά όλα. Και τα καλά και τα άσχημα. Και την κορυφή και την κατρακύλα. Και τις στιγμές δόξας και τις μεγάλες στενοχώριες. Και τα κουβαρνταλίκια της πολυμετοχικότητας και την περίοδο της απαγόρευσης μεταγραφών.
Κι αυτό που μου λείπει τα τελευταία χρόνια, πέρα από το πρωτάθλημα, είναι να ξαναδώ έναν Παναθηναϊκό που θα μπορέσει να επιστρέψει στο ποδοσφαιρικό του DNA.
Να ξαναγίνει εκείνη η ομάδα που θα κερδίζει τα μισά παιχνίδια «από τη σέντρα». Που θα κάνει τον επόμενο αντίπαλο να γνωρίζει μέσα του ότι θα χάσει, πριν καν ακουστεί το πρώτο σφύριγμα.
Τζέικομπ Νίστρουπ, μπορείς να το κάνεις;
Διαβάζω προσεκτικά τα όσα μεταφέρουν οι συνάδελφοι από την προετοιμασία του Παναθηναϊκού στην Ολλανδία.
Είδα τι έκανε η ομάδα στο πρώτο της φιλικό, παρακολούθησα όσα είπε ο Αντρέας Τεττέη στη συνέντευξη που έδωσε σε Δεσύλλα – Νικολογιάννη και ο κοινός παρανομαστής μοιάζει να είναι ένας: ότι ο Παναθηναϊκός που φτιάχνεται φέτος, έχει τη στόχευση να γίνει μια ομάδα που θα παίζει ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας, θα κρατάει τη μπάλα στα δικά του πόδια, θα χτίζει επιθέσεις με χαμηλά τη μπάλα και όχι με γιόμες και θα έχει σαφές και ξεκάθαρο πλάνο ανάπτυξης και δημιουργίας.
Ο Νίστρουπ θέλει φυσικά τα αποτελέσματα, αλλά όχι με κάθε τρόπο και κάθε κόστος.
Και μπορεί τον πρώτο καιρό, στα ευρωπαϊκά προκριματικά, να ψάξει τις προκρίσεις και την είσοδο στη League Phase του Conference με όποιον τρόπο μπορεί, αφού η ομάδα πιθανότατα δεν θα έχει προλάβει να αφομοιώσει όλα τα στοιχεία που θέλει να της περάσει, αλλά η επιδίωξή του είναι, προϊόντος του χρόνου, να παίζει ο «δικός του Παναθηναϊκός» και να κερδίζει με τον τρόπο που ο ίδιος επιθυμεί.
Με ένα στυλ ποδοσφαίρου που «διδάσκει» ο ίδιος, που θα κατανοήσουν και θα «γουστάρουν» οι παίκτες του και τελικά θα «γουστάρει» και ο κόσμος της ομάδας.
No pain, no gain
Ο Νίστρουπ, έχει χρησιμοποιήσει τη λέξη «πόνος», το ίδιο και οι ρεπόρτερς αλλά και παίκτες που έχουν μιλήσει για την προετοιμασία και τον τρόπο του προπονητή τους.
Έτσι γίνεται – και έτσι πρέπει να γίνει – όταν μια ομάδα θέλει να παίζει κυριαρχικό ποδόσφαιρο, να έχει τη μπάλα στα δικά της πόδια, να την ανακτά άμεσα από τον αντίπαλο και να έχει γρήγορες μεταβάσεις τόσο στην επίθεση όσο και στην άμυνα – πρέπει να τρέχει πολύ, άρα πρέπει να έχει πολύ υψηλά επίπεδα φυσικής κατάστασης.
Γι’ αυτό «λιώνουν» οι παίκτες στην Ολλανδία, γι’ αυτό θα συνεχίσουν να «λιώνουν» όταν επιστρέψουν Ελλάδα, με διπλές προπονήσεις στο λιοπύρι.
Διότι τα περσινά λάθη, με την light προετοιμασία, που είχε ως στόχο να είναι η ομάδα φρέσκια στα ευρωπαϊκά προκριματικά, μπορεί να απέδωσε ευρωπαϊκούς καρπούς, αλλά στοίχισε ακριβά στο ξεκίνημα του πρωταθλήματος.Τότε, που ο Παναθηναϊκός «άντεχε» σε φουλ τέμπο 60-70 λεπτά και «κρέμαγε» στο τέλος, με αποτέλεσμα να χάνει βαθμούς, στη συνέχεια να χάσει τον προσανατολισμό του και τελικά να χάσει «τ’ αυγά και τα καλάθια».
