Ο αποκλεισμός του Παναθηναϊκού από τον ΠΑΟΚ στο Κύπελλο ήταν δίκαιος, αναμενόμενος αλλά ταυτόχρονα και οδυνηρός: ο ΠΑΟΚ είναι καλύτερη ομάδα, έπαιξε καλύτερα και στα δυο παιχνίδια, έβαλε τρία γκολ, είχε τις καλές και τις πολλές ευκαιρίες, όλα αυτά δεν τα αμφισβητεί κανείς. Μπορείς όμως να αποκλειστείς «ένδοξα» και μπορείς να αποκλειστείς χωρίς ουσιαστικά να παίξεις – ο Παναθηναϊκός, έκανε το δεύτερο. Ειδικά στο δεύτερο ματς, όπου οι «πράσινοι» πήγαν στην Τούμπα με την ψυχολογία στα ύψη μετά το διπλό στο Φάληρο, οι οπαδοί τους πίστεψαν ότι πηγαίνουν για να «πουλήσουν ακριβά το τομάρι τους», να παλέψουν, να ρισκάρουν κι ό,τι βγει. Τελικά δεν βγήκε τίποτα, διότι ο Παναθηναϊκός δεν ρίσκαρε τίποτα: αν το πλάνο ήταν «να μην φάμε γκολ και να τα δώσουμε όλα μετά το 70’ για να βάλουμε ένα γκολ και να στείλουμε το ματς στην παράταση», πήγε περίπατο όταν σκόραρε ο Γιακουμάκης. Και στη συνέχεια, δεν υπήρχε ούτε χρόνος, ούτε κουράγιο, ούτε τρεξίματα για να κυνηγήσει ο Παναθηναϊκός δυο γκολ. Ουσιαστικά, δεν έκανε μισή φάση από το σημείο εκείνο και μετά.
Ό,τι έγινε, έγινε όμως και η ομάδα οφείλει να κοιτάξει παρακάτω. Το Κύπελλο χάθηκε, αλλά οφείλει να κυνηγήσει το πλασάρισμα στην τετράδα και να παίξει στα play-offs και να πάει στο Europa όσο πιο μακριά μπορεί. Δεν είναι εύκολο κανένα από τα δυο – βασικά, τίποτα δεν μοιάζει εύκολο για τον φετινό Παναθηναϊκό, αλλά δεν υπάρχει άλλη επιλογή: ο Μπενίτεθ πρέπει να αρχίσει να δείχνει πράγματα, οι παίκτες να προσπαθήσουν περισσότερο και οι νίκες να έρθουν, μια που ντέρμπι άλλα δεν έχει να δώσει ο Παναθηναϊκός. Αλλά πρέπει να θέλει να δώσει κι άλλα – κι αυτό θα συμβεί μόνο αν τερματίσει τέταρτος.
Τα ζητούμενα από τη μέση και μπροστά
Λίγο – πολύ, ο Μπενίτεθ μοιάζει να έχει βρει μια άκρη στο μεσοαμυντικό κομμάτι: στα πιο απαιτητικά παιχνίδια παίζει με τριάδα πίσω, ο Καλάμπρια και ο Κυριακόπουλος μοιάζουν συνεπείς στο ρόλο του φουλ-μπακ, η παρουσία του Κοντούρη του δίνει την επιλογή στον άξονα να παίξει με ένα ή δυο αμυντικά χαφ. Αυτό που δείχνει όμως να μην στρώνει με τίποτα, είναι το μεσοεπιθετικό κομμάτι – κάτι που είναι ανεξήγητο και λογικό ταυτόχρονα, με έναν πολύ «Παναθηναϊκό τρόπο».
«Ανεξήγητο», διότι ξαφνικά, έχει μαζευτεί πολύ ταλέντο στις συγκεκριμένες θέσεις: Τεττέη, Παντελίδης, Αντίνο, Γιάγκουσιτς, Ζαρουρί, Πελίστρι, Τζούριτσιτς, Σφιντέρσκι, Πάντοβιτς, Ταμπόρδα, Μπακασέτας. Αν προσθέσουμε και Τσέριν, Ρενάτο και Σισοκό, με τα υπέρ και τα κατά του καθενός, μιλάμε για παίκτες ταλαντούχους, τεχνίτες και «μπαλωμένους». Είναι όμως ταυτόχρονο και «λογικό» να μην αποδίδει μεσοεπιθετικά ο Παναθηναϊκός, διότι αρκετοί απ’ αυτούς ήρθαν το Γενάρη, ο Ταμπόρδα μοιάζει με «χειμερινή μεταγραφή» παρότι είναι στο Κορωπί από το καλοκαίρι και ακόμα και οι «παλιοί», θέλουν χρόνο για να γνωριστούν και να δέσουν με τους καινούργιους. Αν βάλουμε δίπλα και τους τραυματισμούς, που δεν έχουν αφήσει παίκτες όπως ο Πελίστρι ή ο Ρενάτο να βρουν ρυθμό, καταλαβαίνουμε ότι όλο αυτό είναι μια εξίσωση που πρέπει να λύσει το συντομότερο δυνατόν ο Μπενίτεθ. Να καταλήξει δηλαδή στους παίκτες που «κουμπώνουν» καλύτερα μεταξύ τους και να βρει πού πρέπει να τους τοποθετεί, ώστε να παίρνει απ’ αυτούς ό,τι καλύτερο έχουν να προσφέρουν: για παράδειγμα είναι άλλο πράγμα ο Μπακασέτας στο «10» και άλλο πράγμα στο «8», δίπλα στον αμυντικό χαφ. Ο Ταμπόρδα αποκτήθηκε ως «δεκάρι» αλλά τον έχουμε δει να παίζει (και να σκοράρει) παίζοντας ως δεξιός μεσοεπιθετικός. Και ο Ζαρουρί μετατοπίστηκε εσχάτως δεξιά, από τη στιγμή που ήρθε ο Αντίνο, αλλά όλη τη χρονιά παίζει αριστερά – και εκεί έχει κάνει μερικά πολύ καλά παιχνίδια.
Ο Λεβαδειακός μεγαλώνει το «πρέπει» του Παναθηναϊκού
Η ομάδα του Νίκου Παπαδόπουλου, ήταν ίσως η μοναδική ομάδα του πρωταθλήματος, η οποία από την αρχή της χρονιάς πήγε τρένο μέχρι πριν από λίγες μέρες, χωρίς «κοιλιά», χωρίς μεταπτώσεις στην απόδοσή της και χωρίς να «ξεφουσκώσει» πουθενά. Καμία από τις άλλες ομάδες, ούτε ο ΠΑΟΚ, ούτε η ΑΕΚ, ούτε ο Ολυμπιακός, δεν είχαν μέσα στη χρονιά τη σταθερότητα του Λεβαδειακού. Τα τελευταία του αποτελέσματα όμως, δείχνουν ότι ίσως να φτάσαμε στην περίοδο που η ομάδα «έσκασε» ή ντεφορμαρίστηκε: η ισοπαλία στο Ηράκλειο για το Κύπελλο έμοιαζε τότε «ανώδυνη», αλλά η ήττα στο Ηράκλειο για το πρωτάθλημα και – κυρίως – η ήττα στη Λειβαδιά και ο αποκλεισμός από το Κύπελλο, ήταν πολύ κακά αποτελέσματα. Κι αν αναλογιστούμε ότι αυτή την αγωνιστική φιλοξενεί τον Ολυμπιακό, με ψυχολογία που για πρώτη φορά φέτος είναι πεσμένη, πρέπει να δούμε τι «αμορτισέρ» έχει η ομάδα και πώς μπορεί να διαχειριστεί τους κραδασμούς.
Όλη αυτή η κατάσταση, μοιάζει η μεγάλη ευκαιρία του Παναθηναϊκού να πιάσει και να ξεπεράσει τον Λεβαδειακό στα επόμενα παιχνίδια – συμπεριλαμβανομένου και του «χρωστούμενου» με τον ΟΦΗ. Αρκεί από τη δική του πλευρά ο Παναθηναϊκός να αποκτήσει επιτέλους σταθερότητα, να «νοστιμίσει» επιθετικά και να κάνει επιτέλους ένα σερί νικών, κάτι που δεν έχει καταφέρει να κάνει ολόκληρη τη φετινή χρονιά.
