Ήταν γεμάτο εκπλήξεις το ματς του Παναθηναϊκού κόντρα στον Άρη. Και για τον Μανόλο Χιμένεθ και τους παίκτες του Άρη αλλά και για τον κόσμο και τους ρεπόρτερ του Παναθηναϊκού. Λαφόν στον τέρμα, μόλις γύρισε από το Κύπελλο Εθνών Αφρικής και όχι Κότσαρης. Μπακασέτας και Τσιριβέγια στον άξονα, με τον Μπακασέτα στο «8», επιφορτισμένο και με ανασταλτικά καθήκοντα. Μπόκος και Παντελίδης στα φτερά, χωρίς Πελίστρι και Ζαρουρί στην 11άδα. Και δυο στην επίθεση, με Σφιντέρσκι και Τεττέη μπροστά, όχι ακριβώς ο ένας δίπλα στον άλλον αλλά με τον Πολωνό λίγο πίσω από τον Τεττέη.
Υπήρχαν πολλές απορίες σχετικά με το πώς μπορεί να λειτουργήσει όλο αυτό το «αδούλευτο πράγμα» κόντρα σε μια ομάδα όπως ο Άρης, που έχει εμφανίσει σαφή βελτίωση τον τελευταίο καιρό και λαμβάνοντας υπόψιν τη σπουδαιότητα που είχε αποκτήσει αυτό το ματς. Αλλά όλες μας οι απορίες λύθηκαν πολύ γρήγορα: ο Μπακασέτας μια χαρά έκανε τη δουλειά του, δημιουργικά και ανασταλτικά, παίζοντας στο «8» – κι όπως αποδείχθηκε και εκτελεστικά, σημειώνοντας τρία γκολ. Ο Παντελίδης, έμοιαζε σαν να παίζει καναδυό χρόνια στην ομάδα κι όχι σαν να ήρθε πριν λίγες μέρες. Ο Μπόκος, «φωνάζει» ότι έχει δυνατότητες και προοπτική και είναι κρίμα που του «έκλεψε» λεπτά συμμετοχής τη φετινή χρονιά ο Μαντσίνι. Και ο Τεττέη, για δεύτερο συνεχόμενο παιχνίδι, «έβγαλε μάτια» με την ταχύτητα, τη δύναμη και την ομαδικότητά του, κάνοντας πράγματα εντός και εκτός αντίπαλης περιοχής, που κανείς άλλος επιθετικός της ομάδας δεν μπορεί να κάνει – τα γκολ θα έρθουν και όταν γίνει αυτό, δεν θα σταματήσουν να μπαίνουν. Όσο για τη συνεργασία του με τον Σφιντέρσκι και το ρόλο του Πολωνού σαν «σκαλοπάτι» ανάμεσα στα χαφ και τον φορ αλλά και τον τρόπο που «έσπαγε» τη μπάλα στα πλάγια, επίσης πήρε πολύ καλό βαθμό. Όλα λειτούργησαν σχεδόν τέλεια, πολύ απλά διότι αυτό που εμείς είδαμε ως κάτι «πειραματικό», στην πραγματικότητα ήταν κάτι που ο Ράφα Μπενίτεθ δούλεψε στις προπονήσεις.
Το plan-A, to plan-Β και αν χρειαστεί και το plan-C
Μέχρι τώρα, ο Ράφα Μπενίτεθ μας είχε παρουσιάσει το κλασσικό 4-2-3-1, μας είχε παρουσιάσει σχήμα με τριάδα στην άμυνα και φουλ-μπακς και στο ματς με τον Άρη, είδαμε κάτι σαν 4-4-2, που στην πραγματικότητα ήταν ένα 4-4-1-1. Και μάλιστα με παίκτες που είτε ήρθαν στην ομάδα πριν λίγες μέρες (Τεττέη – Παντελίδης), είτε έχουν παίξει ελάχιστα (Μπόκος), είτε έπρεπε να κάνουν πράγματα που δεν είχαν ξανακάνει – τουλάχιστον όχι επί των ημερών του (Μπακασέτας).
Υπάρχουν οι προπονητές που έχουν ένα συγκεκριμένο πράγμα στο μυαλό τους, ένα σύστημα, μια διάταξη και ο κόσμος να χαλάσει, έχουν – δεν έχουν παίκτες που μπορούν να το υπηρετήσουν, επιμένουν σε αυτό. Και υπάρχουν και αυτοί που είναι πιο ευέλικτοι: αλλάζουν διάταξη ανάλογα με τις απαιτήσεις του εκάστοτε αγώνα, το αν παίζουν εντός ή εκτός έδρας, πιο εύκολο ή πιο δύσκολο παιχνίδι. Και προσαρμόζονται στους παίκτες του ρόστερ τους: αν έχουν απουσίες, αν έχουν φορμαρισμένους ή ντεφορμέ παίκτες, αν οι μεταγραφές τους προσφέρουν την ευχέρεια να βάλουν κι άλλα πράγματα στο παιχνίδι. Ο Μπενίτεθ προφανώς ανήκει στη δεύτερη κατηγορία: εκμεταλλεύτηκε αρχικά τη χημεία και τη «γνωριμία» του Τεττέη και του Παντελίδη, από τον καιρό που έπαιξαν μαζί στην Κηφισιά. Αλλά και την εργατικότητα του Σφιντέρσκι, που θα κάνει ό,τι του ζητηθεί, σε όποια θέση κι αν πρέπει να παίξει, δίνοντας ό,τι καλύτερο μπορεί. Επιπλέον, πόνταρε στην προσωπικότητα του Μπακασέτα, που έχει ακούσει πολλά, αλλά έχει τον χαρακτήρα να δίνει απαντήσεις στο γήπεδο και όχι στα social media.
Όλα τα παραπάνω, αποτυπώθηκαν στο χορτάρι, διότι πρώτα είχαν δουλευτεί στο Κορωπί. Και η αφελής προσέγγιση κάποιων, ότι ο Μόντσου έχασε το άχαστο ή ότι ο Λαφόν έκανε 2-3 σημαντικές επεμβάσεις, έχει σκοπό μάλλον να θολώσει τα νερά και να μειώσει τη νίκη του παναθηναϊκού, παρά να ρίξει φως στους λόγους που ο Παναθηναϊκός κέρδισε με 3-0: και ο τερματοφύλακας παίζει μπάλα κι όπως ακριβώς ο Παναθηναϊκός φέτος έχει χάσει βαθμούς ή/ και παιχνίδια από λάθη των τερματοφυλάκων του, έτσι ακριβώς υπάρχουν και οι βραδιές εκείνες, όπου ο κίπερ του κάνει αυτά που πρέπει για να μην δεχτεί γκολ. Όσο για τη διπλή ευκαιρία του Μόντσου ή αυτή του Παναγίδη, ακούγεται λίγο τραβηγμένο να σταθεί κανείς σε αυτές, τη στιγμή που ο Παναθηναϊκός έφτιαξε και έχασε ένα σωρό καλές ευκαιρίες, παίζοντας άλλοτε άμεσο ποδόσφαιρο και άλλοτε συνδυαστικό, βάζοντας ταχύτητα και φαντασία στο παιχνίδι του.
Με άλλα λόγια, οι «πράσινοι» κατάφεραν αυτό που κάνει τον κόσμο χαρούμενο: συνδύασαν την ουσία με την καλή εμφάνιση. Τα τρία γκολ μπροστά με το «μηδέν» πίσω. Είχαν τακουνάκια, «τούνελ», γρήγορα ένα – δυο, συνδυασμούς με τρεις πάσες και όχι «φλύαρη κατοχή», ενέργειες που κατέληγαν σε ευκαιρία ή υποσχόμενη φάση, βάζοντας στοιχεία μοντέρνου ποδοσφαίρου στο παιχνίδι τους, που έμοιαζε ως τώρα πιο συντηρητικό και «παλιακό». Ο υπεύθυνος για όλο αυτό, είναι ο προπονητής του: όσο περισσότερο χρόνο δουλεύει ένας καλός προπονητής με ένα γκρουπ παικτών, τόσο πιο πιθανό είναι να δούμε βελτίωση. Κι όσο περισσότερα «όπλα» προσθέτεις στη «φαρέτρα» του προπονητή, τόσο περισσότερο διευκολύνεις τη δουλειά του και βελτιώνεις την εικόνα της ομάδας του.
