Η γκρίνια που υπάρχει για τον Μπενίτεθ, είναι μεγάλη και λίγο – πολύ αναμενόμενη: στον Παναθηναϊκό έχουμε μάθει να «καίμε» προπονητές σαν προσανάμματα σε τζάκι και να πηγαίνουμε στον επόμενο, για τον οποίον φυσικά δεν υπάρχει ούτε υπομονή, ούτε είμαστε διατεθειμένοι να δώσουμε χρόνο για να διαπιστώσουμε τι μπορεί να φτιάξει.
Κι αν κάπου έχει μια λογική να απαξιώνουμε και να απαιτούμε να φύγει ο «άγουρος» Πογιάτος, ο «βαρύς» Μπόλονι, ο «ανασφαλής» Αλόνσο ή ο «βαρετός» Βιτόρια, προξενεί μια κάποια έκπληξη η απαξίωση του προπονητή με τον πιο βαρβάτο βιογραφικό που έχει έρθει ποτέ στην Ελλάδα, του Ράφα Μπενίτεθ. Και αναρωτιέμαι, όλοι αυτοί που θέλουν να φύγει «εδώ και τώρα», έχουν συνειδητοποιήσει ότι μέσα σε λίγους μήνες έχουν καθίσει στον πάγκο τρεις προπονητές; Θέλουν δηλαδή και τέταρτο;
Φυσικά δεν είναι ούτε αδικαιολόγητη, ούτε χωρίς ουσία η γκρίνια και η κριτική στον προπονητή, τις επιλογές του και αυτό που παίζει ή δεν παίζει ο Παναθηναϊκός. Ο κόσμος θέλει να δει βελτίωση, εξέλιξη, πλάνο, κάτι να φτιάχνεται – ακόμα κι αν στην αρχή αγκομαχάει και αποτυγχάνει.
Αντί γι’ αυτό, βλέπει συνέχεια διαφορετικά πρόσωπα, διαφορετικά σχήματα και διατάξεις, παίκτες που αλλάζουν θέση, ομάδα που στο ένα ματς χτίζει επιθέσεις από τα μετόπισθεν και στο άλλο προσπαθεί να βρει γιατρικό από τα βολέ του τερματοφύλακα.
Καταλαβαίνω και τις γκρίνιες και τις ενστάσεις και το «δεν μου αρέσει αυτό που βλέπω» – αυτό που δεν καταλαβαίνω, είναι η διάθεση να «καεί» ένας ακόμα προπονητής – και μάλιστα ο συγκεκριμένος προπονητής – μέσα σε τρεις μήνες. Λες κι αν έρθει άλλος αύριο το πρωί, ο Παναθηναϊκός θα πάρει πρωτάθλημα, κύπελλο και Europa.
Κόντρα στον ΠΑΟΚ, ο Παναθηναϊκός έμοιαζε φοβικός
Αναρωτιόμουν πριν τον αγώνα αν στο πρώτο ματς με τον ΠΑΟΚ θα δούμε έναν Παναθηναϊκό που θα θύμιζε εκείνον του πρωταθλήματος στη Λεωφόρο, που κέρδισε τον ΠΑΟΚ με 2-1 κυριαρχώντας σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του αγώνα, ή εκείνον της Τούμπας, που γλίτωσε τη συντριβή λόγω της απόδοσης του Κότσαρη.
Και τελικά είδαμε έναν Παναθηναϊκού που ήταν κάπου στη μέση: ούτε κυριάρχησε, ούτε διασύρθηκε. Είδε τον ΠΑΟΚ στο πρώτο ημίχρονο να έχει τις καλές ευκαιρίες, είδε στη συνέχεια τον ΠΑΟΚ στην επανάληψη να κάνει μηδέν ευκαιρίες αλλά να βάζει γκολ, με το πέναλτι του Καλάμπρια.
Ακόμα ένα παιχνίδι, όπου ο Παναθηναϊκός προδίδεται από ένα σοβαρό λάθος στην άμυνά του – το έχουν κάνει όλοι ως τώρα: ο Λαφόν και ο Ντραγκόφσκι, όλα του τα στόπερ, σχεδόν όλοι οι ακραίοι του αμυντικοί, τα χαφ του και πάει λέγοντας.
Μόνο που δεν είναι κάτι μεταφυσικό, δεν είναι κάποιου είδους «κατάρα», είναι ξεκάθαρα απροσεξία και έλλειψη συγκέντρωσης. Αυτά ως προς την άμυνα. Ως προς την επίθεση, οι «πράσινοι» έφτιαξαν και έχασαν λίγες αλλά σημαντικές ευκαιρίες, σχεδόν αποκλειστικά με τον Τεττέη και την ικανότητά του να φτιάχνει μερικές φορές «κάτι από το τίποτα».
Διότι πέρα από τις γιόμες του Λαφόν και τις ατομικές προσπάθειες του Τεττέη, ο Παναθηναϊκός ούτε build-up από την άμυνα, ούτε κάθετες μπαλιές από τον άξονα, ούτε μπόρεσε να απειλήσει από τα πλάγια, με σέντρες που σχεδόν πάντα «τράκαραν» πάνω στα στόπερ του ΠΑΟΚ.
Μετά το 72’ και τη φοβερή απόκρουση του Τσιφτσή στην κεφαλιά του Τεττέη, ο Παναθηναϊκός δεν απείλησε ξανά, διότι φοβήθηκε να πάρει ρίσκα, να βγάλει περισσότερους παίκτες μπροστά, με τον κίνδυνο να φάει ένα ακόμα γκολ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την εύθραυστη ψυχολογία παικτών και οπαδών.
Και παρότι είχαμε και Τεττέη και Σφιντέρσκι μπροστά, η μπάλα δεν έφτασε ούτε μια φορά στο τελευταίο 20λεπτο σε αυτούς με τέτοιο τρόπο, που θα μπορούσε η ομάδα να φτιάξει κάτι της προκοπής.
Άλλη ομάδα σε σχέση με το καλοκαίρι, που θα γίνει μια άλλη ομάδα μέχρι το επόμενο καλοκαίρι
Ο Παναθηναϊκός στηρίχθηκε στο ξεκίνημα της χρονιάς σε παίκτες που είτε έφυγαν, είτε τραυματίζονται/ τραυματίστηκαν, είτε δεν υπολογίζονται – κι αυτό σημαίνει δομικές διαφοροποιήσεις που γίνονται άλλοτε αναγκαστικά κι άλλοτε από επιλογή.
Ο βασικός τερματοφύλακας Ντραγκόφσκι ανακάλυψε στα 28 του ότι δεν αντέχει την πίεση και ο πιο ακριβοπληρωμένος παίκτης της ομάδας, ο Τετέ, αποφάσισε ότι σαν τη Βραζιλία δεν έχει.
Ο Ντέσερς πάει από τραυματισμό σε τραυματισμό, ο Πελίστρι έχει παίξει φέτος περισσότερα παιχνίδια με την Εθνική Ουρουγουάης παρά με τον Παναθηναϊκό, το βασικό «εξάρι» της ομάδας (ο Τσιριβέγια) θα λείψει πάνω από δυο μήνες και ο μοναδικός αριστεροπόδαρος στόπερ έχει πνευμονία.
Αν προσθέσουμε σε όλα αυτά τον παροπλισμό του Μλαντένοβιτς, το μεγάλο χρονικό διάστημα που έλειψε ο Κυριακόπουλος, τους εκ περιτροπής τραυματισμούς του Κώτσιρα και του Καλάμπρια, καταλαβαίνει κανείς την κατάσταση στην άμυνα.
Βάλτε και την αδύναμη κράση του Ρενάτο, την απουσία του Τζούριτσιτς για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα, τον μετρίως μέτριο Τσέριν όλη τη χρονιά και τις περιορισμένες δυνατότητες του Σιώπη στα χαφ, μαζί με την αδυναμία του Ταμπόρδα να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του physical ποδοσφαίρου κι έχετε πάνω – κάτω μια εικόνα του ρόστερ, των δυνατοτήτων και των αδυναμιών του.
Οι παίκτες που ήρθαν, έχουν πράγματα να δώσουν – κάποιοι, έχουν αρχίσει να τα δίνουν ήδη. Χρειάζεται χρόνος όμως, που δεν υπάρχει και υπομονή που σίγουρα δεν υπάρχει.
Και με την ήττα από τον ΠΑΟΚ ήδη στις αποσκευές, ο Παναθηναϊκός πάει στο «Καραϊσκάκης» και την Τούμπα, με τη χειρότερη ψυχολογία, χωρίς καμία πίστη από κανέναν για θετικά αποτελέσματα και με όλους τους οιωνούς εναντίον του.
Θα χρειαστεί τόλμη, ποδοσφαιρικός εγωισμός και καλύτερα ρεφλέξ από τον προπονητή, αν όλοι τους θέλουν να βάλουν επιτέλους ένα θετικό πρόσημο, έστω και σ’ αυτό το σημείο της σεζόν.
