Τα σχόλια μετά την πρόκριση του Παναθηναϊκού επί της ΤΣΣΚΑ 1948 είναι πολλά και διαφορετικά. Κάποιοι στέκονται περισσότερο στο γεγονός ότι η ομάδα του Τζέικομπ Νίστρουπ κατάφερε να πάρει αυτό που θέλει, μη δίνοντας ιδιαίτερη σημασία στις εμφανίσεις σε ΟΑΚΑ και Σόφια. Άλλοι προβληματίζονται με την εικόνα του «τριφυλλιού» και κάνουν υπερβολικές αναλύσεις και κριτικές. Η υπερβολή, φυσικά, σε έναν οργανισμό όπως αυτός του Παναθηναϊκού (16 χρόνια μακριά από το πρωτάθλημα, αποτυχίες κλπ) βγαίνει πολύ εύκολα. Συνεπώς, τέτοιου τύπου αντιδράσεις θεωρούνται λίγο – πολύ αναμενόμενες…
Όπως αναμενόμενες ή αν θέλετε σχεδόν αναμενόμενες είναι και οι δυσκολίες που έχει συναντήσει μέχρι τώρα το «τριφύλλι» για να ξεπεράσει τα εμπόδια των Πάκσι και ΤΣΣΚΑ Σοφίας. Πρόκειται για δυο ομάδες με χαμηλή ποιότητα, αλλά με οργάνωση, έμφαση στην άμυνα και με την ψυχολογία του «δεν έχω και κάτι να χάσω απέναντι στο φαβορί».
Αντιθέτως, ο Παναθηναϊκός, όπως και κάθε φαβορί, απέναντι σε τέτοιες ομάδες μόνο να χάσει έχει. Αποκλεισμός σημαίνει κάζο με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Πρόκριση αποτελεί υποχρέωση. Κανένας δεν θα σου πει «μπράβο» υπό την έννοια ότι δεν πρόκειται για κάποια υπέρβαση. Ναι, όλοι θέλουν να βλέπουν την ομάδα τους να αποδίδει καλό ποδόσφαιρο στο χορτάρι. Όλοι επιζητούν την ωραία μπάλα και τη διάρκεια σε αυτή. Όμως, όταν μιλάμε για παιχνίδια με υποχρέωση πρόκρισης, δίχως δεύτερη ευκαιρία και αυτό συμβαίνει σε ομάδες νέες με πολλές μεταγραφές, με νεοφερμένο προπονητή και μέσα στο καλοκαίρι, τότε μόνο εύκολο δεν είναι κάτι τέτοιο. Ο συνδυασμός, δηλαδή, αποτελέσματος απέναντι σε ομάδες που κατά κύριο λόγο στήνονται σε low block και θεάματος.
Έχει αρκετά «θέματα» να φτιάξει ο Παναθηναϊκός του Νίστρουπ. Να γίνει μια ομάδα με περισσότερη ένταση, με καλύτερη δημιουργία, με περισσότερους αυτοματισμούς και φυσικά δίχως να δέχεται φάσεις (μέχρι τώρα δεν έχει κρατήσει το μηδέν στην εστία σε κανένα επίσημο παιχνίδι). Όπως, επίσης, απαιτούνται και μια – δυο μεταγραφικές κινήσεις ακόμα για περισσότερη ποιότητα στο ρόστερ και για στοιχεία που λείπουν κυρίως από τη μεσαία γραμμή. Δεν αμφιβάλει κανείς για τα παραπάνω, ούτε τα προβλήματα κρύβονται κάτω από το χαλάκι, Το αντίθετο πρέπει να συμβαίνει και συμβαίνει…
Όλα αυτά είναι περίπου αναμενόμενα για τους λόγους που αναφέραμε παραπάνω. Ο Τζέικομπ Νίστρουπ (του οποίου η αλλαγή με Τουμπά αντί Ζαρουρί στο ματς της Σόφιας δεν βγήκε, παρά τη λογική του τύπου «βάζω ύψος στην άμυνα για το φινάλε») θέλει να φτιάξει μια ομάδα με νέο προφίλ, διαφορετικό ποδόσφαιρο απ’ αυτό που έπαιζε η ομάδα πέρυσι και φυσικά με νέα πρόσωπα τα οποία δουλεύουν καθημερινά μαζί του με στόχο το σύνολο να δέσει και να αποκτήσει «χημεία». Μέχρι να γίνουν όλα αυτά, στην παρούσα φάση αυτό που μετράει είναι οι προκρίσεις και τίποτε άλλο. Ακολουθούν δυο ακόμη ματς και η επιτυχία αποτελεί άμεση υποχρέωση. Η υποχρέωση της…παροχής ποδοσφαιρικής ταυτότητας στην ομάδα και του θεάματος μπορεί να έχει ένα πιο μακροπρόθεσμο πλαίσιο…
