Ο Τεττέη, ο Παντελίδης, ο Κοντούρης και ο Τσάβες, είναι μια χαρά κινήσεις για τον Παναθηναϊκό. Σίγουρα για το «αύριο» της ομάδας, ενδεχομένως να βοηθήσουν και τώρα, δίνοντας βάθος στο ρόστερ, επιλογές στον προπονητή, πάθος, ενέργεια και κίνητρο, που δείχνει να λείπει από πολλούς που βρίσκονται ήδη στην ομάδα.
Έναν μικρό αστερίσκο θα έβαζα μόνο στην απόκτηση τερματοφύλακα: καταλαβαίνω την ανάγκη για έναν ακόμα κίπερ, μετά την εξέλιξη με τον Ντραγκόφσκι και την απουσία του Λαφόν στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής, από την άλλη πλευρά μοιάζει άδικο για τον Κότσαρη να ξαναγίνει ο τρίτος τη τάξει τερματοφύλακας της ομάδας, μετά τις πολύ καλές του εμφανίσεις όποτε χρειάστηκε.
Όσο για την αλλαγή στάσης στην περίπτωση Παντελίδη και την ενσωμάτωσή του από τώρα στο Κορωπί, μοιάζει μια σοφή επιλογή, ανεξάρτητα από την εξέλιξη με τον Τετέ: ο Παντελίδης, δεν είναι ένας παίκτης που θέλει «ψήσιμο» ή «ωρίμανση» – μοιάζει έτοιμος εδώ και τώρα να μπει και να παίξει, με βάση όσα έχουμε δει να κάνει με την Κηφισιά, ειδικά κόντρα στις μεγάλες ομάδες. Παίκτης με τσαγανό, «άνιωθος», που έχει δουλέψει τόσο το σώμα του όσο και την τεχνική του, μπορεί να βοηθήσει και σίγουρα θα βοηθηθεί από την παρουσία του Τεττέη (όπως και ο Τεττέη θα βοηθηθεί από την παρουσία Παντελίδη), αφού είναι πάντα καλύτερο να έχεις ένα γνώριμο πρόσωπο για παρέα σε ένα νέο περιβάλλον.
Γενικά, η στροφή σε Έλληνες, ταλαντούχους παίκτες, είναι κάτι που έχει λείψει τα τελευταία χρόνια από την ομάδα και μακάρι να συνεχιστεί και να έρθει να «κουμπώσει» με παίκτες από τις πράσινες ακαδημίες, οι οποίοι θα μπορέσουν κάποια στιγμή να στελεχώσουν την πρώτη ομάδα, όπως γινόταν κάποτε με τους «Καραγκούνηδες και Γκουμομπασινάδες» που έλεγαν κάποιοι, κάπου, κάποτε απαξιωτικά και τελικά αυτοί οι παίκτες στελέχωσαν όχι μόνο τον Παναθηναϊκό στις μεγάλες του ευρωπαϊκές πορείες, αλλά ήταν και ο κορμός της Εθνικής που κατέκτησε το Euro του 2004.
Δεν χρειάζεται καν να αναλύσουμε για ποιους λόγους μια μεγάλη ομάδα χρειάζεται Έλληνες, ταλαντούχους, πιτσιρικάδες παίκτες: φαντάζομαι όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι αλλιώς αγαπάνε και δένονται με μια ομάδα σε σχέση με τους ξένους και τους «μισθοφόρους», πονάνε στις ήττες, απογειώνονται στους θριάμβους, ζουν για τα ντέρμπι, έχουν ως κίνητρο την κλήση στην Εθνική και τη μεταγραφή στο εξωτερικό και φυσικά μπορούν να γίνουν ένα πολύτιμο περιουσιακό στοιχείο που θα μπορούσε να φέρει πολλά εκατομμύρια μελλοντικά από μια μεταγραφή. Αλλά πέρα από τους ταλαντούχους Έλληνες, από τα σπλάχνα της ομάδας ή από μεταγραφές, ο Παναθηναϊκός έχει ανάγκη, εδώ και τώρα, από ποιοτικές και «ακριβές» λύσεις, με νοοτροπία «Φαρίντ»: μπαίνω και παίζω αύριο.
Στις θέσεις που «πονάει», δεν θέλει απλά «παυσίπονα»
Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ, ο Παναθηναϊκός ψάχνει για ένα δυνατό «οκτάρι», μια θέση που πήγε να καλύψει με τον Ρενάτο Σάντσες έστω για 15-20 παιχνίδια στη σεζόν, αλλά η κράση του αποδείχθηκε περισσότερο ασθενική απ’ ό,τι περίμεναν. Σε συνδυασμό με την μετρίως μέτρια φετινή κατάσταση του Τσέριν και την πώληση του Μαξίμοβιτς, ο Μπενίτεθ έχει αναγκαστεί να παίζει στον άξονα με Σιώπη – Τσιριβέγια, ένα δίδυμο με συγκεκριμένα χαρίσματα και δεδομένα μειονεκτήματα, το οποίο δεν μπορεί να «φρεσκάρει» ακόμα κι όταν τα παιχνίδια είναι μαζεμένα. Άρα, το να αποκτηθεί ένα πραγματικά καλό «οκτάρι» μοιάζει επιτακτικό – με όσες δυσκολίες έχει μια τέτοια αναζήτηση Γενάρη μήνα.
Η θέση του εξτρέμ είναι επίσης μια πονεμένη υπόθεση. Με τον Τετέ να προβάρει τη φανέλα της Γκρέμιο ήδη από τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές του, με τον Πελίστρι να απουσιάζει εδώ και καιρό (κυρίως από τα παιχνίδια του Παναθηναϊκού και όχι από τα παιχνίδια της Εθνικής Ουρουγουάης), με τον Ζαρουρί και τον Τζούριτσιτς να έχουν τις στιγμές τους αλλά όχι την απαιτούμενη διάρκεια, ο Μπενίτεθ χρειάζεται πραγματικά έναν τοπ εξτρέμ, από το πάνω ράφι. Εξίσου δύσκολη περίπτωση με αυτή του «οκταριού», όπως είναι όλες αυτή τη χρονική περίοδο, όπου η αγορά είναι περιορισμένη και ακριβή, αλλά δεν γίνεται διαφορετικά: αν ο Παναθηναϊκός δεν ενισχυθεί σημαντικά, κινδυνεύει να χρειαστεί να παλέψει ακόμα και για το ευρωπαϊκό του εισιτήριο την επόμενη χρονιά.
Πέρα από τα ονόματα, τα κόστη, το αν θα αποκτηθούν παίκτες με μεταγραφή ή τη μορφή δανεισμού, αν θα πουληθεί και κάποιος άλλος πέραν του Τετέ, υπάρχει μια ακόμα σημαντική παράμετρος; Να βρει ο Παναθηναϊκός τους δικούς του, ποδοσφαιρικούς «Φαρίντ».
Όχι απαραίτητα 36χρονους, αλλά σίγουρα παίκτες με βαρβάτο βιογραφικό, που να μπουν και να παίξουν αύριο που λέει ο λόγος. Που να μην χρειαστούν μεγάλο διάστημα προσαρμογής, που να βρίσκονται στην κατάλληλη αγωνιστική κατάσταση, που να έχουν το κίνητρο και το αθλητικό IQ να καταλάβουν γρήγορα τι ζητάει απ’ αυτούς ο προπονητής και να μπουν στο γήπεδο για να τα κάνουν. Διότι αν έρθει ο τάδε ή ο δείνα παιχταράς, αλλά θέλει 3-4 εβδομάδες για να γνωριστεί με τους συμπαίκτες του, να καταλάβει τι θέλει ο προπονητής του να κάνει και να χάσει τα κιλά των διακοπών, τότε θα έχει χαθεί ένα πολύτιμο χρονικό διάστημα, που πιθανότατα θα στοιχίσει ακόμα περισσότερο στην ομάδα.
