Η «τεσσάρα» με τη Χέλμοντ, στο πρώτο φιλικό προετοιμασίας του Παναθηναϊκού επί ολλανδικού εδάφους, δεν ήταν λόγος να «πανηγυρίσει» κανείς.
Ένα ξεμούδιασμα ήταν, απέναντι σε ομάδα Β’ κατηγορίας, μετά από μέρες σκληρών προπονήσεων, που μας έδειξε μόνο ψήγματα αυτού που θέλει να φτιάξει ο Νίστρουπ.
Αλλά η «τριάρα» κόντρα στον Άγιαξ και – κυρίως – ο τρόπος που έπαιξε ο Παναθηναϊκός, ήταν ένας καλός λόγος να ευχαριστηθεί κανείς. Όχι μόνο με αυτό που είδε, αλλά με αυτό που έρχεται.
Για την εικόνα που παρουσίασε η ομάδα μέσα στην ανετοιμότητά της ή μέσα από την χαμηλή της ετοιμότητα, χωρίς να έχουν μπει όλοι οι νέοι παίκτες, χωρίς να έχουν ολοκληρωθεί οι μεταγραφικές κινήσεις και χωρίς οι παίκτες να μπορούν ακόμα να βγάλουν 90λεπτο.
Δεν πανηγυρίζουμε από τις εμφανίσεις και τα αποτελέσματα στα φιλικά προετοιμασίας – το έχουμε εμπεδώσει αυτό εδώ και δεκαετίες.
Ούτε πρέπει να χαιρόμαστε υπερβολικά ή να βγάζουμε πρόωρα συμπεράσματα, διότι καμιά φορά έρχεται η σκληρή πραγματικότητα – που είναι τα επίσημα παιχνίδια – και η προσγείωση είναι σκληρή και απότομη.
Αλλά όταν βλέπει κανείς την ομάδα που αγαπά, η οποία τον έχει απογοητεύσει τόσες και τόσες φορές τα τελευταία χρόνια, όχι μόνο με τα αποτελέσματά της αλλά και με το ποδόσφαιρο που παίζει, να εμφανίζει αυτή την εικόνα κόντρα στον Άγιαξ, τότε μπορεί να σκάσει λίγο το χειλάκι του. Και να περιμένει ακόμα καλύτερα πράγματα όσο κυλούν οι μέρες και οι εβδομάδες.
Όταν η πίεση συνάντησε την «ποίηση»
Δεν ήταν μόνο τα τρία – υπέροχα και εντελώς διαφορετικά – γκολ που πέτυχε ο Παναθηναϊκός, ήταν και η συνολική του εικόνα που ανοίγει την πόρτα της αισιοδοξίας.
Οι ευκαιρίες που έφτιαξε και μετέτρεψε σε γκολ, οι ευκαιρίες που έφτιαξε και δεν τελείωσε, η πίεση ψηλά, το πρέσινγκ που «έπνιξε» τον αντίπαλο – και όχι όποιον – όποιον αντίπαλο, αλλά έναν Άγιαξ που σε όποια κατάσταση κι αν είναι, οι παίκτες του έχουν διδαχθεί από παιδάκια στην Ακαδημία πώς να σπάνε την πίεση, πώς να κάνουν build-up και πώς να μεταφέρουν σωστά τη μπάλα ψηλά.
Ό,τι κι αν έχουν μάθει όμως, τους το χάλασε ο Παναθηναϊκός, με τον τρόπο που «στραγγάλισε» τους αντίπαλους αμυντικούς, συντεταγμένα και όχι σπασμωδικά, με σχέδιο και όχι «πάμε να πιέσουμε μπας και…», με πολλούς παίκτες και όχι με όποιον έτυχε να είναι εκεί κοντά.
Ένα από τα πολύ σημαντικά στοιχεία του παιχνιδιού, είναι ότι ο Παναθηναϊκός βάζει τρία όμορφα γκολ, τελείως διαφορετικά το ένα από το άλλο. Στο πρώτο, ο Τσάπρας, βλέπει τον Τεττέη να κινείται στην πλάτη της άμυνας και τον βγάζει τετ-α-τετ.
Ο Τεττέη, που δείχνει να έχει δουλέψει ακόμα περισσότερο το κορμί του φέτος, καθώς μοιάζει πιο «χτιστός» χωρίς να χάνει σε έκρηξη και ταχύτητα, δεν έχει κανένα πρόβλημα να αφήσει πίσω του όλη την άμυνα και να σκοράρει.
Στο δεύτερο γκολ, μετά από στατική φάση, ο Παναθηναϊκός πιέζει έξω από την αντίπαλη περιοχή, κλέβει τη μπάλα, την εξαφανίζει και την εμφανίζει στα αντίπαλα δίχτυα. Μέσα σε ελάχιστα τετραγωνικά είδαμε πάσα Γιάγκουσιτς, τακουνάκι από κεντρικό αμυντικό και ασίστ σε Ζαρουρί, σε ένα γκολ που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν βλέπεις Παναθηναϊκό ή κάποια άλλη ομάδα.
Και στο τρίτο γκολ έχουμε σέντρα από αριστερά και κεφαλιά Ταμπόρδα – όχι σέντρα «στο περίπου», όχι μέσα στην κυκλοφορία και στον «γενικό χαμό» αλλά σέντρα συστημένη για παίκτη που πρέπει να είναι σε συγκεκριμένο σημείο, που έχει κάνει την κίνηση για να απαλλαγεί από τα αντίπαλα σέντερ μπακ.
Αυτά τα γκολ που μπήκαν αλλά και οι ευκαιρίες που δημιουργήθηκαν, ακόμα κι αν δεν έγιναν γκολ, ευκαιρίες που ήρθαν μέσα από σύστημα, από πίεση, από γρήγορη κυκλοφορία της μπάλας, από παίκτες που ήξεραν πού πρέπει να κινηθούν και πήραν τις πάσες εκεί που έπρεπε και όχι εκεί που έτυχε, είναι στοιχεία που φανερώνουν δουλειά, συγκεκριμένη φιλοσοφία και ξεκάθαρο πλάνο.
Ακόμα και τα νεκρά διαστήματα, είναι καλοδεχούμενα
Αν ο Παναθηναϊκός έκανε ένα «τέλειο» παιχνίδι κόντρα στον Άγιαξ, αρχές Ιουλίου, με τα πόδια βαριά και τους «νέους» είτε στα πρώτα τους λεπτά συμμετοχής είτε στην εξέδρα, εγώ προσωπικά θα ανησυχούσα – θα ήταν ένα ποδοσφαιρικό παράδοξο.
Αντίθετα, το γεγονός ότι από το 30ο περίπου λεπτό μέχρι το τέλος του πρώτου ημιχρόνου, ο Παναθηναϊκός βρέθηκε να αμύνεται και ο Άγιαξ πήρε τα ηνία της αναμέτρησης, μας έδειξε επίσης πράγματα: ότι θα υπάρχουν διαστήματα όπου ο αντίπαλος θα είναι καλύτερος κι αυτό είναι κάτι που οι «πράσινοι» θα πρέπει να διαχειριστούν.
Ότι θα γίνουν λάθη στο build-up και στις μεταβιβάσεις στο πίσω μισό του γηπέδου, ότι θα βρεθεί η ομάδα σε ανισορροπία (διότι ποδόσφαιρο είναι…), ότι θα πρέπει να έχει γρήγορη σκέψη και γρήγορες αντιδράσεις για να «μπαλώσει» καταστάσεις που δημιουργούνται ξαφνικά.
Ακόμα και το γκολ που δέχεται ο Παναθηναϊκός, από στατική φάση και το αντίπαλο φορ να σηκώνεται ανενόχλητος για κεφαλιά, μάθημα είναι ή μάθημα πρέπει να γίνει, για το πώς πρέπει να συμπεριφέρεται η άμυνά του.
Μια άμυνα, όπου ούτως ή άλλως είναι η γραμμή που περιμένουμε αρκετά πράγματα ακόμα: τον Ντε Φράι να μπει, τον έτερο κεντρικό αμυντικό και τον αριστερό μπακ να έρθουν, ώστε να ολοκληρωθεί ολόκληρο το αμυντικό παζλ, χωρίς να λείπει κανένα κομμάτι.
