Όταν παρακολουθείς τον Παναθηναϊκό, πρέπει να είσαι προετοιμασμένος για συγκινήσεις – ευχάριστες και δυσάρεστες, ψυχόδραμα, εναλλαγές συναισθημάτων, θριάμβους και τραγωδίες. Παραδοσιακά, όχι μόνο τη φετινή, δύσκολη χρονιά από πολλές απόψεις. Αλλά όταν μιλάμε για ευρωπαϊκά ματς, ξέρεις ότι θα δεις μια ομάδα, η οποία όσα προβλήματα κι αν έχει, όσο κι αν δυσκολεύεται στα εγχώρια παιχνίδια ή τα «κάνει μούσκεμα» απέναντι σε αντιπάλους χαμηλότερης δυναμικής, όσο μπερδεμένη κι αν εμφανίζεται σε διάφορα διαστήματα της σεζόν, είναι σχεδόν βέβαιο ότι παρουσιάζει ένα άλλο πρόσωπο: ότι είναι σοβαρή, πειθαρχημένη, ότι ακολουθεί ένα συγκεκριμένο πλάνο κι ότι όλοι προσπαθούν για το κάτι παραπάνω, κυνηγώντας την υπέρβαση, την ανατροπή και την πρόκριση.
Είναι η φανέλα του Παναθηναϊκού που είναι ποτισμένη με το ευρωπαϊκό DNA από πολύ παλιά, τότε που οι καταστάσεις στην Ελλάδα δεν του επέτρεπαν να πάρει τίτλους, παρότι -κατά κοινή ομολογία- έπαιζε το καλύτερο ποδόσφαιρο, αλλά η Ευρώπη ήταν το οξυγόνο, ο καθαρός αέρας που ανέπνεαν όλοι: παίκτες, προπονητές και οπαδοί της ομάδας. Εκεί όπου οι «Παράγκες» δεν τον στόχευαν και καθρέφτης ήταν μόνο το γήπεδο και όχι τα σκοτεινά κέντρα αποφάσεων. Τότε που έκανε σπουδαία διπλά και έπαιρνε προκρίσεις, αλλά διάφοροι κωμικοί στην Ελλάδα προσπαθούσαν να τον απαξιώσουν κάνοντας λόγο για «τσούκου – τσούκου μπολ» – είναι μάλλον οι ίδιοι που αυτό-αποθεώνονται σήμερα μετά από «λεβέντικες ήττες» και «παραλίγο προκρίσεις». Και είναι πολύ ευτυχής συγκυρία, που ακριβώς αυτή η φανέλα του Παναθηναϊκού, ποτισμένη με το ευρωπαϊκό DNA, αντάμωσε με έναν προπονητή που έχει γεμίσει το βιογραφικό του με τρεις ευρωπαϊκές κατακτήσεις, που ζει κι αυτός και αναπνέει, για μεγάλες ευρωπαϊκές βραδιές: τον Ράφα Μπενίτεθ.
Η ηρεμία από τον πάγκο, πέρασε στο χορτάρι
Πολλά μπορεί να πει κανείς για τον Ράφα Μπενίτεθ, την παρουσία του στην ομάδα, τα όσα έχει κάνει και δεν έχει κάνει αυτούς τους μήνες που βρίσκεται στην ομάδα, τα «πειράματα», τους διαφορετικούς σχηματισμούς, τις διαφορετικές 11άδες σχεδόν σε όλα τα ματς που έχει κοουτσάρει. Αλλά ειδικά τα ευρωπαϊκά ματς του Παναθηναϊκού, τα έχει αντιμετωπίσει πάντα με προσοχή και σοβαρότητα, τα έχει «διαβάσει» και έχει μοχθήσει να εξηγήσει στους παίκτες του τι πρέπει να κάνουν για να πετύχουν τον σκοπό τους.
Ακόμα κι αν σε όλους εμάς, κάποια πράγματα μοιάζουν «παράλογα», ανεφάρμοστα ή ακατανόητα, ο Μπενίτεθ έχει ένα συγκεκριμένο σκεπτικό, που δεν είναι «προϊόν τρέλας» αλλά κάτι που έχει δουλέψει στην προπόνηση: το δίδυμο στον άξονα Μπακασέτας – Ρενάτο, φάνηκε καταστροφικό στο πρώτο ματς με την Πλζεν στο ξεκίνημα, όταν προηγήθηκαν οι Τσέχοι. Όταν ο Παναθηναϊκός όμως γύρισε το ματς και το έκανε 2-1, αποδείχθηκε ότι κάτι ήξερε ο προπονητής παραπάνω από εμάς. Κι αν υπήρχαν λίγο παραπάνω δυνάμεις στο τέλος, ίσως οι Τσέχοι να μην έπαιρναν τόσα μέτρα στο γήπεδο και να μην ισοφάριζαν.
Στη ρεβάνς της Τσεχίας, το ίδιο δίδυμο έμοιαζε με μονόδρομο: ο Σιώπης ήταν εκτός, μόνος διαθέσιμος κεντρικός χαφ πέραν του Μπακασέτα και του Ρενάτο ήταν ο Τσέριν, το κέντρο της άμυνας είχε συγκεκριμένες επιλογές χωρίς να είναι διαθέσιμοι ο Πάλμερ – Μπράουν και ο Γέντβαϊ, δεξιά κι αριστερά στην πραγματικότητα λύσεις δεν υπήρχαν πίσω από Καλάμπρια και Κυριακόπουλο. Με άλλα λόγια, ο Μπενίτεθ έπρεπε να σχεδιάσει κάτι που θα έπρεπε να δουλέψει, χωρίς τη δυνατότητα να κάνει πολλές παρεμβάσεις από τον πάγκο, αλλαγές και τροποποιήσεις – φάνηκε αυτό όταν ο Τουμπά δεν μπορούσε να συνεχίσει και έφερε στο γήπεδο τον Ερνάντεθ κι όταν ο Ερνάντεθ αποβλήθηκε, έπρεπε να αυτοσχεδιάσει, φέρνοντας κεντρικό χαφ τον Τζούριτσιτς και περνώντας μέσα δεύτερο επιθετικό, παρότι έπαιζε με 10 παίκτες.
Υπήρχε όμως πλάνο – τόσο στο 11 εναντίον 11, όσο και μετά την αποβολή. Ο Ταμπόρδα με τον Τεττέη έκαναν τη δουλειά στην αρχή, ο Ρενάτο έκανε παιχνίδι τεράστιας κλάσης, ο Ίνγκασον θύμισε Μπαρέζι και ακόμα και με παίκτη λιγότερο, η ομάδα που είχε την καλύτερη φάση να κλειδώσει την πρόκριση, ήταν ο Παναθηναϊκός με τον «αδιόρθωτο» Πελίστρι, που όσος καιρός και να περάσει, δεν μπορεί να μάθει να τελειώνει τα τετ-α-τετ. Ακόμα κι έτσι όμως, ο Παναθηναϊκός ήταν η καλύτερη ομάδα στο γήπεδο, είχε την ψυχολογία, το τσαγανό και την ψυχραιμία στα πέναλτι να πάρει την πρόκριση, που ήταν και δίκαιη και άξια. Και φτιάχνει το κέφι ολόκληρου του οργανισμού για τη συνέχεια, όσο υψηλό εμπόδιο κι αν μοιάζει η Μπέτις.
Πριν την Μπέτις όμως, υπάρχει η υποχρέωση της τετράδας για τους «πράσινους» – αρχής γενομένης από τον Άρη στη Λεωφόρο. Εκεί όπου η ομάδα πρέπει να λάβει τη στήριξη, το χειροκρότημα και το credit που της αξίζει, για την προσπάθειά της.
