Mέχρι την έναρξη του Παγκοσμίου Κυπέλλου, γνωρίζαμε ότι οι σχέσεις της παγκόσμιας με την ευρωπαϊκή συνομοσπονδία ποδοσφαίρου δεν ήταν οι καλύτερες δυνατές.
Μετά τη λήξη της διοργάνωσης, στην οποία μπήκε ανεξίτηλα η σφραγίδα του Ντόναλντ Τραμπ, ακόμη και με την παρουσία του στην ιστορική φωτογράφιση της ισπανικής ομάδας τη στιγμή που ο αρχηγός της σήκωνε το τρόπαιο, μπορούμε να μιλάμε για τη διοργάνωση που βάθυναι το ρήγμα στις σχέσεις των δύο πλευρών.
Ο Ινφαντίνο έδωσε δικαιώματα και η UEFA “σήκωσε το γάντι”.
Η απουσία του Αλεξάντερ Τσέφεριν από τον τελικό, με την περίπου μισή ώρα διακοπής, στην ανάπαυλα του ημιχρόνου, προκειμένου να χωρέσει το πρόγραμμα της Σακίρα, αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου.
Και μάλλον ήταν φυσικό επακόλουθο όσων είχαν προηγηθεί.
Οι ΗΠΑ απαγόρευσαν την είσοδο στη χώρα του Σομαλού διαιτητή Ομάρ Αρτάν λόγω «συνδέσεων με ύποπτα μέλη τρομοκρατικών οργανώσεων».
Κι ενώ η FIFA αρκέστηκε στην αποζημίωση του λέγοντας ότι δεν μπορεί να παρέμβει, η UEFA τον όρισε τιμητικά στον τελικό του ευρωπαϊκού Σούπερ Καπ, στις 12 Αυγούστου, μεταξύ της Παρι και της Άστον Βίλα.
Oι αντιδράσεις της UEFA κορυφώθηκαν έπειτα από την απροκάλυπτη παρέμβαση του Τραμπ στον Ινφαντίνο που οδήγησε στην σκανδαλώδη απόφαση αναστολής της ποινής του επιθετικού των ΗΠΑ, Μπάλογκαν, προκειμένου ν’ αγωνιστεί κόντρα στο Βέλγιο.
Εξέδωσε ανακοίνωση κάνοντας λόγο για απόφαση που ξεπέρασε κάθε όριο και κλόνισε την αξιοπιστία του παγκοσμίου κυπέλλου. Η ανακοίνωση αποδοκιμασίας κατά της FIFA επικοινωνήθηκε και μέσα από τα κανάλια της ΕΠΟ, πιθανόν και άλλων ευρωπαϊκών ποδοσφαιρικών ομοσπονδιών, για να ακουστεί εντονότερα.
Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026 κατέδειξε αφενός μεν την υπεροχή του πολιτικού έναντι της “αυτονομίας του αθλήματος του ποδοσφαιρού” αφετέρου δε την τάση για “αμερικανοποίηση” του “λαϊκότερου των αθλημάτων”.
Οι διαμαρτυρίες των Ιρανών για τους περιορισμούς στις μετακινήσεις και την εν γένει ταλαιπωρία που υπέστησαν σα να ήταν “ομάδα – παρίας” με λιγότερα δικαιώματα από τις υπόλοιπες συμμετέχουσες και τα “διαλλείματα ενυδάτωσης” που έμοιαζαν περισσότερο ως πρόφαση για να γίνονται διαλείμματα για εμπορικούς σκοπούς (διαφημίσεις), είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα.
Διαφωνίες εντοπίζονται και στη διαιτησία. Η UEFA δεν συμφωνεί ούτε με την ποινή της κόκκινης κάρτας στους παίκτες που μιλούν καλύπτοντας το στόμα τους, ούτε με τις κάμερες στα κεφάλια των διαιτητών, ενώ δεν ενθουσιάζεται με την ανακοίνωση από τους διαιτητές στους θεατές των αποφάσεων που λαμβάνουν μετά από εξέταση των φάσεων μέσω VAR.
Η επόμενη σύγκρουση εκτιμάται ότι θα αφορά την αύξηση των ομάδων από 48 σε 64, στο επόμενο, επετειακό για τα 100 χρόνια παγκόσμιο κύπελλο που θα διεξαχθεί του 20230 σε τρεις ηπείρους. Την προωθεί η FIFA, διαφωνεί η UEFA…