Ματίας Αλμέιδα Φωτογραφία: Intime

ΑΕΚ

Συγκλονιστικός Αλμέιδα: «Πήγα να πεθάνω δύο φορές, λόγω προβλημάτων με το αλκοόλ»

30.04.24 | 20:32

Για το πολύ σοβαρό θέμα που αντιμετώπισε με το αλκοόλ, που τον έφερε κοντά στο θάνατο, αναφέρεται στην αυτοβιογραφία του ο Ματίας Αλμέιδα.

Περιγράφει με συγκλονιστικό τρόπο την περιπέτεια που πέρασε αναφέροντας χαρακτηριστικά: «Είχα σοβαρά προβλήματα με το αλκοόλ. Νόμιζα ότι θα πεθάνω», αναφέρει στην εισαγωγή του βιβλίου ο προπονητής της ΑΕΚ, επισημαίνοντας ότι δύο φορές έφτασε σε μία κατάσταση που νόμιζε πως θα έφευγε από τη ζωή.

«Προσπαθώ να δείχνω ποιος είμαι πραγματικά»

«Η ζωή του ποδοσφαιριστή δεν είναι ρόδινη. Πολύς κόσμος στέκεται μόνο στο οικονομικό, αλλά από πίσω υπάρχουν απίστευτες ιστορίες.

Εγώ έφτασα στο σημείο να μαζεύω μασημένες τσίχλες από το πάτωμα, διότι οι γονείς μου δεν είχαν να μου αγοράσουν λιχουδιές.

Στο σπίτι μου σχηματίζαμε ουρά για να πάμε στην τουαλέτα, η λεκάνη ήταν πάντα ζεστή.

Κι όταν σε ηλικία 15 ετών ήρθα να ζήσω σε ξενώνα της ομάδας, φοβόμουν πολύ.

Και πέθανα από ντροπή τη μέρα που πήγα με τα συνεργεία καθαρισμού στο «Μονουμεντάλ» και με αναγνώρισαν ως το παιδί που είχε κάνει ντεμπούτο στην πρώτη ομάδα της Ρίβερ».

Η πρώτη μεγάλη απογοήτευση στο ποδόσφαιρο

«Βίωσα την πρώτη μεγάλη μου απογοήτευση στο ποδόσφαιρο όταν ο Φεδερίκο Βάιρο, ο άνθρωπος που με ανακάλυψε και υπήρξε μέντοράς μου, μου έστειλε μια επιστολή ζητώντας χρήματα από μια μεταγραφή.

Πέρασα μια κόλαση στην Πάρμα, όπου έβαλαν να μου κλέψουν το ίδιο μου το σπίτι, και στην Μπρέσια τη μέρα που οι σκληροπυρηνικοί οπαδοί μας εξευτέλισαν ενώπιον της διοίκησης.

Δάγκωσα μια πετσέτα και έπνιξα μέσα μου την κραυγή που ήθελα να βγάλω λίγα λεπτά πριν ξεκινήσει το πρώτο μου ματς στο Μουντιάλ, όταν ο γιατρός μού έκανε ενέσεις για να μου “ναρκώσει” την κήλη.

Έπεσα σε κατάθλιψη όταν σταμάτησα το ποδόσφαιρο και επίσης είχα σοβαρά προβλήματα με το αλκοόλ. Δύο φορές βρέθηκα σε πλήρη αποσύνθεση, έπρεπε να καλέσω το ασθενοφόρο και νόμιζα ότι θα πεθάνω.

Εξερράγη η καρδιά μου από χαρά όταν επέστρεψα στο ποδόσφαιρο και έκλαψα όπως ποτέ άλλοτε όταν πέσαμε στη δεύτερη κατηγορία.

Ένιωσα λες και πέθανε ένας αγαπημένος μου άνθρωπος και το ίδιο ακριβώς ξημέρωμα αντιλήφθηκα ότι ο μοναδικός τρόπος να πάρω ρεβάνς ήταν να επαναφέρω τη Ρίβερ στην πρώτη κατηγορία.

Μου φάνηκε ατελείωτο. Όχι το βιβλίο, αλλά αυτό το πρωτάθλημα.

Κάποιες στιγμές πέρασα πολύ άσχημα. Μια φορά, για παράδειγμα, δεν μπορούσα να κοιμηθώ και πήγα για κωπηλασία στις δύο το πρωί, ήθελα να πάρει αέρα το κεφάλι μου.

Δεν έβλεπα τη στιγμή να τελειώσει αυτό το μαρτύριο, να τελειώσει επιτέλους.»

Για το βιβλίο που περιγράφει την αυτοβιογραφία του

«Είναι πολύ όμορφο να έχεις ένα δικό σου βιβλίο.

Είχα ήδη φυτέψει ένα δέντρο και χαίρομαι με τη Λου τις τρεις αγαπημένες μας κόρες. Μου έλειπε το βιβλίο.

Και είναι πολύ ωραίο να το έχω, αλλά και μισότρελο επίσης, γιατί φανερώνεις τις σκέψεις και τις πιο προσωπικές εμπειρίες σου σε όλο τον κόσμο.

Ανοίγεσαι υπερβολικά σε μια τόσο παράξενη κοινωνία, στην οποία υπάρχουν πολλοί που στο μέλλον θα ανασύρουν τα λάθη μου και θα με επικρίνουν ουρλιάζοντάς τα μου από την εξέδρα.

Αν και κάποιες φορές αισθάνθηκα μια σχετική αμηχανία, ή και φόβο, διηγήθηκα πολλά πράγματα που ποτέ δεν είχα δημοσιοποιήσει, γιατί – ίσως αυτό εκπλήσσει τόσο πολλούς – στην τελική δεν κάνω κάτι άλλο από το να δείχνω ποιος είμαι.

Τι έχω να κρύψω από τη στιγμή που μου αρέσει να είμαι διαφανής;»